Focus

Focus houden, het klinkt zo simpel. Gewoon ergens naar kijken en niet weg kijken. Alles ervaren zoals het is, wat er ook gebeurd. Het is als in het oog van de storm staan en de storm laten razen zonder iets te willen veranderen.

Ik probeer naar een punt te kijken op het plafond. Mijn ogen willen alle kanten op, behalve blijven bij dat punt. Elke dag weer probeer ik te focussen op dat ene punt. Gewoon een minuutje. Het lijkt een soort baken te worden hoe ik me voel. Lukt het goed om te focussen, zit ik rustig in mijn vel, lukt het minder, heb ik meer nodig rust nodig om de balans te vinden.

Er is zoveel wat me af wil leiden van mijn doel. Mijn doel om die complete rust in mezelf te blijven ervaren. Geen onzekerheden, angsten en stress mijn ware ik te laten omhullen. Ik wil voelen wie ik werkelijk ben, mijn ware ik die zelfvertrouwen heeft, blij is met zichzelf, rust ervaart en alles kan bereiken wat ie maar wil. Die dromen waar kan maken door ze werkelijk te dromen en te voelen. Die zich niet door tegenslagen laat tegenhouden. Die ware ik die nu vaak verpakt zit in zoveel laagjes.

Ik weet dat het kan. Ik weet wat mij te doen staat. Keer op keer op keer bewust worden van wat ik voel, van wat ik doe en van alles wat er in de weg zit om mijn doel te bereiken.

Keer op keer proberen dingen van buiten af mijn aandacht te trekken, proberen ze me mee te sleuren in een wirwar van emoties. Keer op keer trek ik mezelf er weer vandaan zodra ik voel dat ik weer meegesleept wordt. Steeds beter voel ik aan wat ik wel en niet moet doen, maar nog lang niet altijd lukt het me om me werkelijk alleen maar op mijn doel te focussen. Na elke afleiding kost het weer tijd en energie om de emoties te doorvoelen, mezelf aan te kijken en mezelf weer op het goede pad te zetten.

Het is goed zo, het oefenen steeds maar weer maakt me sterker en sterker. Laat me steeds meer zien hoe graag ik naar mijn doel toe wil. Laat me zien hoeveel energie er verloren gaat in stress, zorgen, piekeren, angst en onzekerheden.

Het is oké dat ik ben waar ik ben. Het is oké dat ik steeds weer even afdwaal. De focus wordt beter en beter, het doel helderder en helderder. Dit is wat ik wil, dit is wat ik ga bereiken. Het doet soms pijn, het is soms zoveel makkelijker om niet te voelen, om weg te kijken om het op te geven.

Alleen ik doe het niet.. ik weet welke beloning er op me wacht. Ik weet hoe het voelt om me zo te voelen. Hoe heerlijk rustig dat is, hoeveel leuker het leven dan is. Het gaat gebeuren, ik wil dat het gebeurd dus ik maak dat het gebeurd. De enige manier om er te komen is dwars erdoorheen. Mezelf leren kennen, alles accepteren herkennen erkennen en voelen zoals het er op dat moment is. Makkelijk vind ik het niet…maar ik ben al zo ver gekomen.. de rest gaat me ook lukken. En dan… dan gaat er een wereld voor me open!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s