Wat wil ik wel?

Ik doe mijn ogen dicht en adem even rustig door. Oké hoe zou ik willen dat de situatie was? Wat zou ik willen zien? Ik zie mezelf lachend en dansend buiten, ondertussen genietend van de zon op mijn gezicht. Hmmmm dat voelt zo lekker, elke keer weer. Dat is wat ik wil, daar wil ik naartoe.

Elke keer als ik me zorgen ergens over maak of me niet goed voel, doe ik even deze oefening. In plaats van te blijven hangen in mijn hoofd over hoe het nu is en hoe ik het niet wil, maak ik juist een plaatje over hoe ik het wel zou willen. klinkt simpel maar oh wat maakt het hoofd het soms toch lastig.

Ik stel het mezelf helemaal voor, ga helemaal in dat gevoel zitten, alsof het ook echt aan het gebeuren is. Het klinkt idioot.. maar het werkt. Het werkt gewoon super goed. Bij elke sombere gedachte, bij alle keren dat ik begon te piekeren of me zorgen maakte deed ik deze oefening. En Voila… kijk eens hoe het met me gaat! Ik word steeds meer degene die ik mezelf elke keer voorstel. Ik voel me steeds vaker als dat meisje wat aan het dansen en zingen is met de zon op haar gezicht. En elke keer als ik dat heel even echt voel, geeft dat weer vertrouwen dat het echt werkt. Krijg ik weer motivatie om ermee door te gaan.

En precies dat vertrouwen zorgt ervoor dat het steeds beter en beter wordt. Dat mijn hoofd steeds minder stomme dingen denkt. Dat ik niet blijf hangen in zorgen of rottige buien. Wat niet wil zeggen dat ik me nooit zorgen mag maken of nooit mag huilen of altijd maar vrolijk moet zijn. Absoluut niet.. alleen blijf ik er niet meer in hangen. Het gevoel mag er zijn, ik mag heerlijk huilen of iets heel moeilijk vinden.. alleen daarna stel ik me voor in mijn hoofd hoe ik het dan wel zou willen en probeer er met mijn gevoel helemaal in te stappen, alsof het nu al gebeurd.

En dat heerlijke gevoel is zo aanstekelijk.. daar wil ik gewoon meer en meer van. Het is bijna een verslaving. Maar goed, liever verslaafd aan lekkere gevoelens dan aan sombere gevoelens.. want daar raakte ik ook aan verslaafd en dat is toch echt een stuk minder lekker.

Soms is de weg vanuit een probleem best lang. Ik denk aan mijn hond. Er zijn echt momenten dat ik er moedeloos van wordt. Dat ik denk, wanneer is dit nou een keer klaar? Wanneer heb ik de test doorstaan? Waarom lost het probleem zich niet op? Ik doe er toch alles aan? En dan kijk ik weer even terug.. naar de weg die ik heb afgelegd en hoe ontzettend veel ik heb geleerd. Hoe ik alles wat er is gebeurd nodig had om meer zelfvertrouwen te krijgen. Ik kan zo elke keer zien wat het met me doet, of ik nog steeds zo meegezogen wordt of dat ik gewoon heel rustig blijf. Wat een verschil met het begin en nu. Ik voel me zoveel sterker, het heeft me zoveel gebracht. Maar makkelijk? Zeker niet..

Alleen ik zie ook dat ik er nog niet ben. Dat er nog steeds een stuk zit wat nog geheeld mag worden, waar ik nog aan mag werken. En ik weet ook, dat als ik dat overwin, ik me fantastisch zal voelen, dat dat heerlijke verslavende gevoel me dan helemaal zal vervullen en me weer een stuk verder zal brengen. Ik ben nog niet klaar ervoor, ik heb nog wat hobbels te nemen.

Oké, ik ga ervoor, ik kan het. Ik vertrouw er maar op dat ik het nodig heb en dat het allemaal niet voor niks is. Zodra ik het niet meer nodig heb, zal het vanzelf verdwijnen uit mijn leven, op wat voor manier dan ook. Een mooie oefening in visualiseren wat ik wel wil en niet bezig zijn met wat ik niet wil. Een mooie oefening in de rust blijven zoeken in mezelf en erop vertrouwen dat het goed komt. Ik ga mijn best doen….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s