Achter de weerstand zit de magie

Ik zit op de bank en de stress slaat er aan alle kanten uit. Het prikkelt en kriebelt in mijn hele lijf. De katten springen gestresst rond en de hond zit te blazen met haar wangen en gestresst om zich heen te kijken. Goh schatje, heb je stress vraagt mijn vriend? Ik lach erom en kijk om me heen. Nou nu je het zegt, ik denk het wel ja. Ik voel nog eens en moet erom lachen. Jemig zeg, het slaat alle kanten uit voel ik nu. Het voelt alsof iemand me in mijn nek grijpt en vast houd.

Nouuuuu ik ga wel even wat voor mezelf doen, dan kun jij even wat rust opzoeken, zegt ie. We moeten allebei om me lachen. Jemig wat een stress machine. Het voelt niet lekker, maar ik weet ondertussen, het is wat het is. Ik kan er wel op schelden, ik kan er wel om gaan zitten janken, ik kan wel boos worden… alleen helpt het allemaal niet, dat heb ik allemaal al geprobeerd. Het is gewoon wat het is. Wat een opluchting dat ik er nu steeds vaker zo mee om kan gaan. Jeetje dat is echt wel heel erg anders geweest.

Ik ga in meditatie wat enorm veel weerstand oplevert. Alles in mij wil weg, maar ik blijf liggen waar ik lig. Ik ervaar de weerstand en blijf er bij. Jammer dan dat je weg wilt lopen, het gaat gewoon niet gebeuren. Je blijft het gewoon ervaren, blijf erin zitten en laat het gewoon zijn wat het is. Er gebeurd niks, het is alleen maar een gevoel. Ik hou het bijna een uur vol, wow! Had je eerder gezegd dat ik dit een minuut vol moest houden, trok ik dat al niet. En nu gewoon een uur lang en dan ook nog met zoveel weerstand. Wow! Na de meditatie spring ik lekker door het huis heen om even al mijn energie kwijt te raken en ik voel me een stuk rustiger.

Dit is waar ik naar heb verlangt. Dit is wat ik al die tijd heb gewild. Ik wilde rust ervaren en leren omgaan met mijn gevoel. Ik wilde dat ik niet meer weg zou rennen voor mezelf en zou durven ervaren wat er was. En kijk nu eens! Nooit, maar dan ook nooit had ik gedacht dat ik dit zou kunnen. Dat het me zou lukken. Dat dit in mij zou zitten. En kijk.. ik kan het gewoon.. door gewoon elke keer weer het verlangen uit te spreken en te blijven voelen wat ik wilde, namelijk rust. Door elke keer weer kleine stapjes te zetten, door elke keer toch te doen wat ik eigenlijk niet wil doen, namelijk erbij blijven met mijn aandacht en steeds weer die ontspanning op te zoeken, ben ik daar gekomen waar ik nu ben!

En is nu alles over en weg? Nee. Heb ik nu geen stress meer? Ja zeker wel en best vaak ook nog. Heb ik nu geen slechte dagen meer? Zit ik nooit meer in mijn hoofd? Ben ik nooit meer warrig? Ben ik altijd maar gelukkig? Voel ik me altijd top? Vind ik nooit meer iets stom? Ja, ja, ja, nee, nee, nee. Er veranderd eigenlijk niks… alleen kies ik steeds vaker om er anders mee om te gaan. Om te aanvaarden dat dat wat er is, er gewoon is. Steeds vaker lukt het om er rustig onder te blijven. Om te voelen wat ik nodig heb en mezelf dat te geven.

En zeker lukt het ook vaak helemaal niet. Ben ik wel boos en verdrietig en vind ik het maar wat stom en ellendig. Alleen dat helpt net zo min als de andere kant. Het helpt beide niet. Alleen het één voelt net even lekkerder dan het andere en maakt mijn dag dan net even wat minder vervelend.

En nee dat gaat niet vanzelf. Ik doe hier echt mijn best voor. Ik praat tegen mezelf, ik ben lief tegen mezelf, ik ben mild tegen mezelf, ook als ik dat eigenlijk niet wil doen. En hoe vaker ik dat doe, hoe meer ik het ook ga geloven. En hoe meer ik het geloof, hoe meer vertrouwen ik krijg. Hoe meer ik de dingen zie zoals ze zijn, hoe rustiger ik word en hoe veiliger ik me voel om te leren… wan ik weet dat ik het kan. In heel veel situaties kan ik het namelijk al. Op heel veel momenten is dit al wat ik doe, alleen dan vind ik het normaal.. omdat het dan vanzelf gaat.

Maak ik me ooit druk als ik loop of ik het wel goed doe? Of ik wel netjes loop? Of ik wel goed loop? Nee! Ik loop gewoon. En dat lopen heb ik ook ooit met vallen en opstaan geleerd. Net als lezen en schrijven. Daar denk ik ook niet over na, daar doe ik het ook gewoon, zonder stress. Alleen zijn er dingen in mijn leven waarbij het dus niet vanzelf gaat. En de eerste strategie was, weglopen voor die dingen, er niet naar kijken, niet voelen.. er zat zoveel weerstand. Als ik één ding heb geleerd is het wel.. juist daar waar weerstand zit er naartoe gaan en niet weg ervan. Want juist daar zit de magie, daar zit al het mooie achter, juist achter dat wat ik niet voelen en zien, waar ik bij weg wil lopen, juist daarachter zit al het moois.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s