Rust van binnen

Verwonderd voel ik steeds weer… hoe is het mogelijk, ik voel zoveel meer rust van binnen. Mijn hart slaat rustiger, ik voel me minder gejaagd. Het lijkt wel of de storm van binnen is gaan liggen. Het voelt alsof dat wat mij zo gejaagd maakte, ineens weg is.

Het voelt zo raar, dat ik nog niet eens echt ervan kan genieten. Ik ben vooral verwonderd.. misschien wat wantrouwend.. wanneer zal dat stress gevoel weer terug komen? Het kan toch niet echt waar zijn dat ik het opgelost heb? Dat ik door een nieuw verhaal te maken ineens zoveel meer rust voel? Dat ik doordat ik door de boosheid heen ben gegaan, het echt heb gevoeld, de mensen om me heen heb vergeven… ik ineens me zoveel rustiger voel.. zal het echt waar zijn? Zal het echt opgelost zijn?

Ik mis nog vertrouwen. Vertrouwen dat het echt waar is. Ik durf het nog niet. Ik ben bang dat ik toch weer de stress zal gaan voelen.. en toch.. toch weet ik heel diep van binnen dat het echt opgelost is, maar echt geloven durf ik het gewoon nog niet.

Ik durf nog geen feestje te vieren. Ik durf er nog niet helemaal aan toe te geven, ondanks dat ik zeker weet dat het zoveel heeft gedaan. Mijn lichaam is ook nog niet zover. Die schiet nog steeds in de “ik wil alles vasthouden” stand. Mijn spieren doen zeer, alles voelt raar en onstabiel. Alsof ik iets heb weggehaald en mijn lichaam nu geen houvast meer heeft.

De rust die ik voel is zo ongelooflijk heerlijk. Dit is de rust die ik steeds zocht. Die ik in meditatie steeds probeerde te vinden en waar ik vaak maar eventjes bij kon of helemaal niet en die elke keer zo snel weer weg was. Hoe bijzonder is het dat ik het zelf opgelost heb? Dat ik door gewoon één vraag te stellen daar ben gekomen waar ik nu ben? Dat ik mezelf zover geheeld heb.

Oh ja, er is vast nog veel meer te helen.. maar dit.. dit was echt een heel groot ding.. en voelt nu zo ongelooflijk fijn. Dit is echt bijna bizar wat een verschil het maakt. Het enige wat ik nu nog nodig heb is rust. Veel rust. Om alles de tijd te geven om een nieuw plekje te vinden. Om mijn lijf wat zo hard heeft gewerkt en vastgehouden weer even de tijd te geven om te herstellen. Alles heb ik over gehad om deze rust binnenin te mogen ervaren. Om me zo te voelen zoals ik me nu voel. En vooral om zo te weten dat het niet voor eventjes is, maar dat het gewoon voor altijd is. Niet dat ik nooit meer stress zal hebben, maar het begin punt is veranderd. Mijn startpunt is nu rust en geen onrust meer. De wervelwind van binnen is uitgeraasd..

Wat een zaligheid.. wat moeilijk nog om te geloven dat het echt zo is.. wat heerlijk dat het me gewoon gelukt is. Dat ik zo hard heb gewerkt en zoveel heb gedaan en dat het gewoon allemaal gewerkt heeft. Dat niets voor niets is geweest. Ik kan het gewoon nog niet helemaal bevatten.. ik zal eerst nog meer vertrouwen moeten krijgen in mezelf om echt te geloven dat het waar is. Het is eigenlijk gewoon te mooi om waar te zijn..maar het is waar. Echt waar…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s