Een hele bevalling

Vijf minuten… vijf hele minuten van rust en ontspanning die zo heerlijk aanvoelden.. Langzaam kruipt de spanning weer op. Ik voel het kriebelen op mijn rug en langzaam schiet het weer omhoog. Mijn nek, mijn schouders, alles staat weer stijf van de spanning binnen een paar minuten. Ik voel onmacht opkomen. Ik voor me verdrietig en boos. Waarom? Waarom kan ik niet gewoon die rust ervaren? Waarom die spanning? Ik wil het niet! De frustratie groeit en groeit, ik ben er echt helemaal klaar mee. Ik wil het niet meer! Help me dan! Het moet echt stoppen nu!

Ik ga koken en de spanning groeit en groeit. Ik eet te snel, ben geïrriteerd en laat van alles vallen. De frustratie groeit verder en ik voel dat ik er echt echt helemaal klaar mee ben. Ik besluit maar weer een meditatie te doen om rustiger te worden. Ik lig op de bank en ga aan de slag. Ik voel aan alles dat ik het nu op wil lossen, dat ik er echt helemaal klaar mee ben. Ik duik in mezelf en probeer naar het gevoel te gaan. Ik wil er niet heen, ik wil het niet, ik kan het niet. Jammer dan! Je gaat het doen, het is klaar nu. Je gaat erheen, ja gaat erin, nu! Ik luister naar mezelf en probeer nog meer in de ontspanning te komen. Ik word rustiger en rustiger en langzaam ga ik ernaartoe.

Ik zie een situatie voor me, eentje waarin ik me boos voel maar waar de ander mij niet begrijpt. Ik wil slaan met de deur maar het mag niet voor mijn gevoel. Ik voel de boosheid maar ik mag er niet even helemaal doorheen. Ik hoor mezelf zeggen, laat me toch even met de deur slaan!! Ik ren weg en huil, maar de boosheid is niet weg. In mijn hoofd ga ik er weer heen. Ik blijf staan bij de deur en speel alles opnieuw af alleen nu loop ik niet weg. Ik pak de deurklink en sla hem hard dicht. Daarna nog een keer en nog een keer, Ah dat is lekker. Ik geef er een ram op.. en nog één. Is dit het? Nee toch? Kom op, meer, je kunt het! Ik ram op de deur en blijf slaan. Ik trap tegen de deur, sla hem zo hard als ik kan en trap de hele deur in elkaar en nog een keer en nog een keer. Ik schreeuw en gil en schreeuw en trap en sla om me heen. Ik voel de boosheid meer en meer en meer en ik gooi alles maar dan ook alles eruit. Langzaam ebt de boosheid weg maar ik besluit nog een keer terug te gaan. Nog een deur stuk te trappen en zo ga ik heen en weer.. net zolang tot ik me rustig voel en helemaal uitgeput ben.

Oh wat voelt dat lekker. Ik voel dat er nog een stukje zit, wat het is weet ik nu niet, maar ik ben doodmoe. Ik ben kapot en besluit te stoppen. De rest komt later. Ik neem het meisje wat bij de deur staat in mijn armen en zeg hoe trots ik ben. Samen zwieren we in de rondte en voelen we de blijdschap. Het is eruit. Het is er eindelijk uit. Ik ben alleen zo moe dat het niet goed tot me door dringt.

Ik zie alle momenten voor me waarin een ander voor mij de deur stuk sloeg. Waarin een ander zo ontzettend boos werd dat ie het uitte op een deur. Elke keer die deur.. die deur die ik zo graag zelf had willen dicht gooien. Die deur die elke keer maar terug bleef komen. Ik voel dat ik het heb opgelost. Dat ik mijn woede nu zelf heb mogen uiten op die deur. Zonder dat ik het werkelijk heb gedaan. Het gebeurde allemaal in mijn lijf en hoofd en toch geeft het hetzelfde gevoel. Ik heb al geleerd dat het voor het hoofd niet uitmaakt of het werkelijk gebeurd of niet. Ik heb mijn woede die ik toen wilde uiten maar wat me niet lukte, nu eindelijk kunnen uiten. Ik ben er helemaal in gaan zitten, wat ik toen niet durfde en ben er helemaal doorheen gegaan. Toen was het iets kleins, maar door het inhouden van de woede is het groter en groter en groter en groter geworden.

Dit stukje bleef maar terug komen, elke keer weer. Ik heb het opgelost, ik voel het aan alles. Het is klaar nu, ik heb het doorleeft en het is goed nu. Ik weet dat ik dit overal terug ga zien. Dat de boosheid die in mij zat steeds in anderen terug kwam en nu het opgelost is zal ik het ook niet meer terug gaan zien.

Ik kan bijna niet geloven dat het me gelukt is. Alles wat ik geleerd heb de afgelopen twee jaar heb ik nodig gehad om erdoorheen te kunnen. Het leren om naar mijn gevoel te gaan, het praten tegen mezelf om ergens doorheen te gaan wat ik eng vind, het zoeken naar de rust in mezelf, het vertrouwen dat ik het kan… en zo maar door. Alles was nodig om hierdoorheen te gaan en het te volbrengen.

Ik ben kapot. Ik kan er niet eens echt van genieten want mijn lijf is helemaal doodmoe. Ik heb het gevoel dat ik een marathon heb gelopen en bij de eindstreep in elkaar zak van vermoeidheid. Ik voel de rust van binnen maar durf nog niet helemaal te geloven dat het me gelukt is. Mijn lijf staat nog steeds in de stand van vast willen houden. Het zet zich nog steeds schrap want dat is het gewend. Het zal tijd nodig hebben om ervan te wennen dat het mag ontspannen. Dat het niet meer nodig is.

Een dag later ga ik nog even terug naar het stukje wat er nog zit. Het verhaal is nog niet af, dat voel ik in mijn nek. Er zit nog een klein stukje wat ook nog opgelost wil worden. Ik ga terug naar het verhaal en zie degene die om mij heen staan. Ik voel verdriet opkomen, ik weet wat het laatste stukje is, ik voel me niet begrepen. Ik voel dat de ander me niet begrijpt en niet snapt wat ik nodig heb. Er komen een paar tranen maar meteen daarna ook het gevoel van, het is helemaal prima zo. Ik omarm ze en vergeef ze direct. Hoe zou een ander mij dan ook zo aan kunnen voelen en precies weten wat ik nodig heb? Ik weet nu hoe moeilijk of misschien wel onmogelijk dat is. De enige die echt weet wat ik nodig heb ben ik zelf. Ik voel alleen maar liefde en weet dat het goed is zo. Het rare gevoel in mijn nek is meteen verdwenen en het enige wat ik nog voel is rust van binnen. Rust en ruimte.

Wat een bevalling is het geweest.. en wat mag ik trots zijn dat het me gelukt is. Dat dit grote stuk wat steeds weer ervoor zorgde dat ik vast liep en wat mij zoveel energie koste in mijn leven nu eindelijk is opgelost. Ik heb het gedaan.. heb zo ongelooflijk veel geleerd. Mijn zelfvertrouwen heb ik terug, wat een onwerkelijk gevoel. En dit begon allemaal met die ene vraag die ik de lucht in stuurde, wil je me helpen dit op te lossen? Ik weet niet hoe, ik weet niet wat ik op moet lossen ik weet alleen dat dit steeds terug keert in mijn leven en ik het nu echt voor eens en voor altijd op wil lossen.. twee jaar heeft het me gekost, twee jaar waarin ik me heb laten leiden en waarin ik stapje voor stapje dichterbij kwam en het is me gelukt. Wat ben ik sterk geworden! Wat een gave maar ook hele zware reis is het geweest. Ik weet zeker dat het de moeite waard is geweest, dat het echt niet voor niks is geweest. Ik ga hier de rest van mijn leven mee door kunnen met alles wat ik geleerd heb. Ik kan nu echt alles bereiken wat ik maar wil, hoe gaaf is dat?!

Alleen nu mag ik eerst uitrusten. Mijn lijf heeft alles gegeven, nu is het even tijd voor rust. En als ik dan straks weer op ga staan… oeeeeeeee dan ga ik laten zien wie ik werkelijk ben…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s