Hinken op één been

Ik lig op de bank en haal diep adem.. en nog een keer en nog een keer en nog een keer. Steeds dieper en dieper. Langzaam trekt alle mist op. Meer en meer voel ik me in mijn lijf zakken. Ik ben aan het mediteren met begeleiding maar voor het eerst heb ik de drang om de rest zelf verder te gaan doen, iets wat mij tot nu toe niet lukte. Ik zet een muziekje op om nog verder te ontspannen. Ik voel mijn hele lijf in een kramp zitten. Mijn bovenbenen gespannen, mijn schouders naar voren, een strakke rug, mijn handen gespannen. Mijn hart gaat snel en het voelt alsof er overal druk zit in mijn lichaam. Ik blijf ademen. Dieper en dieper en dieper. Ik blijf gewoon liggen hoe ik lig, ik voel wat ik voel en ga door met ademen, diep naar mijn buik. Ik blijf doorgaan en doorgaan en langzaam trekt de mist op. Langzaam trekt de spanning meer en meer weg. Ik beweeg een beetje en voel hoe de vastgezette energie zich door mijn hele lichaam verspreid. Ik krijg rillingen en schud alles eruit. Wat overblijft is een lichaam wat in een gespannen houding ligt, maar het is nergens meer op gebaseerd. Er is niets meer nodig om die spanning van binnen vast te houden, want de spanning is weg. Langzaam laat ik mijn lichaam ontspannen en alles voelt rustig.

Wow! Dit gevoel… dit euforische gevoel van ontspanning, lichtheid en rust. Oh wat voelt dat lekker. Ik blijf genietend liggen en laat het zijn zoals het is. Wat een heerlijk gevoel is dat zeg. Even helemaal die rust en ontspanning overal. Het is me zelf gelukt en het effect is nog veel groter. Nu kon ik zelf bepalen wanneer iets goed voelde en ik een stapje verder kon gaan. Yes, wat gaaf.

Ik bedenk me dat ik nu echt met beide benen op de grond sta. Dat ik me nu zo zeker en standvastig voel. Het lijkt alsof ik hinkelend door het leven ga en nu ineens vaste grond onder mijn voeten heb. Nooit was ik me er bewust van, maar nu ik zo bewust aan het voelen ben, voel ik pas echt hoe lekker dit is. Dit wil ik gewoon altijd voelen!

Helaas heeft alles een prijs en dit dus ook. Ik krijg het niet zomaar cadeau, het is hard werken om dit gevoel te kunnen ervaren. In die zin hard werken… eigenlijk is het helemaal juist niet hard werken, maar het voelt zo. Waarom? Omdat ik enorme weerstand voel. Alles in mij wil er niet naartoe. Waarom? Omdat ik weet dat daar de waarheid zit. Dat als ik echt naar dat gevoel ga, ik ook dingen ga voelen die eng zijn. Die ik misschien niet wil voelen. Ik zal namelijk ook voelen dat ik afscheid moet nemen van dingen. Dat ik niet alles vast kan houden wat ik nu heb.

Als ik alles vast blijf houden dan houd ik dus ook dingen vast die me niets gaan brengen. En ja, dat kunnen ook dingen zijn die eigenlijk niemand vast zou willen houden, maar ik ben er zo aan gewend dat loslaten ook weer lastig is. Ook als ik heel goed weet dat het me op de lange termijn veel meer gaat brengen als ik het loslaat.

Ik weet het zo zeker, ik wil niet meer hinkelen. Ik wil gewoon happy zijn. Ik wil me ontspannen en rustig voelen. En vooral.. ik wil voelen. Ook als het soms enorm verdriet mee brengt. Liever dat dan de hele tijd maar half voelen en dan alsnog verdrietig zijn als ik het kwijt raak. Dan voel ik het liever maar door en door als het er nog is en geniet ik ervan zodat ik daar altijd aan terug kan denken. Ik vind dat halve voelen maar niks, ik wil dat gewoon niet meer.

Ik zal blijven strijden om dit te kunnen bereiken. Hoe moeilijk ook, hoeveel weerstand ik ook voel, ik zal door blijven gaan om toch bij dat gevoel te komen, hoe lang het ook duurt. En ja, wat duurt het soms lang.. wat kan ik soms maar door blijven worstelen en worstelen om eindelijk er echt in te kunnen komen. Om echt helemaal in het gevoel te kunnen zitten en het echt helemaal te voelen. Alle strategieën zet ik in om er niet naartoe te hoeven.. maar wat een bevrijding als het wel lukt. Wat een heerlijk gevoel krijg ik als cadeautje als ik erdoorheen ben. Als het me gelukt is. Nee ik krijg het echt niet voor niks, zeker niet, maar ik geef niet op. Dit is wat ik wil, dit is wat ik nooit en te nimmer meer op ga geven! Een vogel kan ook niet vliegen met maar één vleugel en ik niet staan op één been. Dus kom maar op met de rest, ik ben er klaar voor.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s