Dit is mijn weg en ik doe het zoals ik het wil

Ik vraag mezelf regelmatig af, wat nou als alle problemen ineens weg zijn en ik in één keer me helemaal super goed voel? Of wat nou als ik in één keer ineens heel goed kan zingen? Of wat nu als ik in één keer alles wat ik zou willen leren ook heel gemakkelijk zou kunnen leren? Wat nou als ik in één keer mijn hele leven omgooi?

Zou dat leuk zijn? Zou het wel fijn voelen als alles ineens heel erg makkelijk gaat en ik nergens echt moeite voor hoef te doen? Als ik iets bedenk dat het dan ook gewoon lukt?

Stel nou dat ik op een dag wakker word en me super goed voel… en dat gevoel zou niet meer weg gaan.. hoe zou dat nou zijn? Hoe zou dat voelen? Zou dat niet heel raar zijn? Zou ik dat eigenlijk wel willen? Is het niet veel fijner als het stapje voor stapje voor stapje gaat? Heel geleidelijk steeds een beetje meer kunnen, net als nu? Heel langzaam steeds meer kunnen, meer begrijpen, meer voelen, meer rust.

Het is toch veel fijner, rustiger en leuker als er steeds meer lukt? Als het stukje bij beetje steeds meer de goede kant op gaat? Als ik heel eerlijk ben, zou ik helemaal niet willen dat alles ineens fantastisch goed zou gaan. Ik zou er veel minder van genieten, omdat ik er eigenlijk niet echt leer van de weg ernaartoe. Ik vind het juist ook gewoon heel leuk om met zingen te merken dat het steeds een klein beetje beter gaat, ook al baal ik ook als het niet gaat. Of dat ik steeds vaker iets rustiger ben in mijn hoofd. Zo lang ik maar wel vooruitgang voel en zie. Zo lang ik maar wel elke keer voel dat ik stappen zet en vooruit ga.

Er zijn genoeg programma’s, mensen die vertellen dat als je dit en dat en zus en zo doet, dan ben je er in no time uit. Ja klinkt leuk, maar het volhouden is zo makkelijk nog niet. Het elke dag weer alle dingen doen die goed voor me zijn, dat vind ik nog niet zo makkelijk. Tenminste, niet als ik in één keer alles anders zou moeten doen. En al zou er een toverstafje zijn, zelfs dat zou ik niet willen. Want juist deze hele weg ernaartoe leert mij zo ongelofelijk veel.

Ik moet elke keer eerst op mijn bek gaan, wil ik veranderen. Ik moet zelf elke keer mijn vingers branden, want juist daar leer ik zoveel van.

Ik pak de cadeautjes liever langzaam uit dan heel snel. Ik geniet liever rustig van de weg die ik af leg en groei dan maar wat langzamer. Ik wil namelijk niet ineens heel ver van mezelf komen te staan. Ik wil dicht blijven bij de persoon die ik nu ben. En rustig steeds een stapje verder zetten, zodat het steeds rustig kan bezinken. Zodat ik ook van deze weg van elk stapje en uitstapje dat ik maak de verkeerde kant op, kan genieten. Want juist die verkeerde stappen leren me zoveel. Vele malen meer dan de goede kant. Dus ja, ik blijf doorgaan zoals ik doe. Ik ga mezelf niet veranderen. Ik ga niet ineens mijn hele leven omgooien en alles anders doen. Ik doe het op mijn manier, op een manier die mij rust geeft, ook als ik het soms heel zwaar vind.

Dit is mijn weg.. dus ik doe het zoals ik het wil. Ik heb de andere kant al geprobeerd. Heb al mijn leven heel snel omgegooid. Heb al grote stappen gezet en een heleboel veranderd.. maar ook dat vond ik helemaal niet fijn. Ik loop graag de snelheid die ik fijn vind, waar ik me goed bij voel. En ja… alleen het opschrijven al voelt goed. Ik ben dus gewoon super goed bezig, op de manier die bij mij past. Daar hou ik van.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s