Omvallen en weer opstaan

Bam bam bam bam bam bam….. ik glij naar beneden en weet me nog net vast te pakken. Buiten adem hang ik aan de trap, oef dat was schrikken. Ik zie mezelf hangen en trappelen en verwoede pogingen doen om weer boven te komen. Wat ik ook probeer, niets lijkt echt te helpen en ik bungel aan één arm aan de trap. Ik probeer te ademen om te kalmeren, ik spreek mezelf toe, ik zoek naar rust overal in mijn lichaam, probeer dat naar boven te halen, maar wat ik ook probeer.. het lukt me niet om naar boven te komen. Ik voel paniek opkomen, wat moet ik nou doen? Ik wil naar boven! Ik wil hier niet hangen. Ik blijf rustig ademen en probeer zo goed en zo kwaad als het gaat rustig te worden.

Het is geen werkelijkheid, het is een gevoel. Het voelt alsof ik ineens van een trap val waar ik zo lekker op aan het klimmen was. Het voelt alsof de grond ineens weer onder mijn voeten weg wordt geslagen. De dingen die me zo goed doen, doe ik ineens even niet meer. Ik zing niet, ik laat de koude douche voor wat het is en zoek vooral naar comfort en warmte. Ik zoek naar dat wat ik ken en waar ik zo aan gewend ben. En ik vind het… alleen… het is als een jas die niet meer past. Dit ben ik niet meer, dit voelt zo niet fijn. Dit is zo niet prettig. Ik wil niet onder aan die trap zijn, ik wil naar boven.

Mijn lijf schud en trilt, ik heb er geen controle over voor mijn gevoel. Mijn hoofd doet maar wat en voelt aan als een stel watten. Ik weet voor mijn gevoel niks meer en de handelingen die ik doe voelen raar en oncomfortabel. Waar ben ik? Dit is niet wie ik wil zijn! Ik wil die rust, die controle weer terug. Ik wil hier niet zijn.

Natuurlijk overdrijf ik, en hoe zelfs. In mijn hoofd is het een heel ding, in werkelijkheid merkt amper iemand wat. Ja ik ben wat chaotischer, wat onzekerder, maar ik doe gewoon mijn ding. Het zit vooral in mij. Het voelt alsof ik nog aan iets vast wil houden wat er niet meer is en ik nog een paar stuiptrekkingen heb om daar toch heen te komen voordat ik me kan overgeven. Het is een overgangsfase naar een nieuw deel van mij, dat voel ik aan alles. Een deel wat langzaam steeds meer en meer naar boven komt. De angst voor het onbekende houdt me nog even in zijn greep, maar ik weet dat ik me vol zal gaan overgeven. Ik wil naar die nieuwe ik. Ik wil naar die persoon die steeds meer zichzelf wordt, die niet bang is, die stappen zet, die durft te gaan. Alleen mijn lijf heeft nog even wat tijd nodig. Mijn hoofd wil me nog één keer proberen wat anders wijs te maken. Het gaat ze niet lukken, diep van binnen weet ik het zo zeker, dit is waar ik heen wil. Dit is waar ik al zo een tijd zo hard voor werk. Dit is de nieuwe weg die ik in ga slaan waar ik me goed bij voel.

Nee voor de buitenwereld zal er niet veel veranderen. De verandering zit van binnen. Daar klopte het gewoon niet. En oh wat werk ik hard om het kloppend te maken. Wat heb ik veel tijd en energie erin gestoken om daar te zijn waar ik nu ben. En nee, ik ben er nog lang niet, dit is pas het begin. Het begin van zoveel meer nieuwe mogelijkheden, nieuwe richting, rust, plezier, vrijheid. Het begin van meer en meer mezelf zijn. Oude shit nog meer opruimen om ruimte te maken voor nieuwe mooie dingen.

Het voelt echt als een overgang.. eerst zinken en dan opbouwen. Ik ben vaak genoeg gezonken de afgelopen twee jaar. Bijna dagelijks zat ik in een zinkend schip waar ik steeds weer uit moest klimmen. En ik zal nog vaak genoeg zinken en weer klimmen. Juist dat maakt dat ik meer en meer zelfvertrouwen krijg.

Soms ben ik zo weer boven, soms blijf ik maar hangen aan die trap en lukt het me gewoon niet om een tree onder mijn voeten te krijgen. Dan hang ik daar maar wat rond en zal ik gewoon moeten wachten tot het wel weer lukt. Wat een shit gevoel, maar oh wat een fijn gevoel als het dan lukt, als het ineens wel gaat. Hoe harder de val, hoe beter en fijner het opstaan voelt.

Ik kijk terug naar Pasen twee jaar geleden. Het voelde toen ook al zo. Alsof ik elke keer een beetje doodging en weer op stond. Had ik toen geweten wat me allemaal nog te wachten stond, weet ik niet of ik het vol zou hebben gehouden. Gelukkig wist ik het niet. Wist ik niet dat ik nog zo vaak zou vallen en opstaan. Wist ik niet hoeveel energie het me zou kosten elke dag weer om hier doorheen te gaan. Het is het waard geweest en het is het nog steeds waard, maar makkelijk? Verre van.. maar zoals mijn vriend elke keer weer zegt, het maakt je alleen maar sterker.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s