Als de buitenwereld niet leuk is…. keer dan naar binnen

Het is niet zo moeilijk… helemaal niet zo moeilijk. Daar waar de wereld niet mooi is.. is het tijd om naar binnen te keren. Het klinkt zo simpel en toch, toch had ik er geen idee van.

Nu ik er zo veel mee bezig ben denk ik echt, waarom snapte ik dit niet? Waarom zag ik dit dan niet? Waarom zag ik niet het verschil tussen mijn werelden? Waarom zag ik niet dat ik me in de ene wereld zo goed en fijn voelde, alles durfde, grenzen durfde te verleggen, nieuwe uitdagingen aan durfde te gaan, genoot van alle kleine mooie dingen. Ik me altijd focuste op de dingen die wel goed gingen en werkte aan de dingen die wat minder goed liepen? Waarom zag ik dan niet dat er verschillende werelden zijn waarin ik leef?

Wat deed ik? Vluchten in de wereld die goed voelde, waar ik blij en gelukkig was. Ik durfde niet te kijken naar dat deel wat niet goed liep. Uit angst wat ik dan zou tegenkomen rende ik liever weg. Als ik nu één afspraak met mezelf mag maken dan is het echt wel de afspraak om altijd te blijven genieten van de dingen die goed gaan, maar dat ik absoluut de dingen aan ga blijven kijken die niet goed gaan. Dat ik de wereld binnen durf te stappen waarin het niet lekker loopt, in plaats van weg te rennen naar alleen maar de leuke wereld.

Het werkt namelijk niet. Voor geen meter. Ja voor de korte termijn ja, dan wel, maar de lange termijn? Zeker weten van niet!

Het is net zoiets als, ja laten we ons nu allemaal vaccineren, dan zijn we ervan af! Uhm, waarvan af? Van dat virus? Nou uh mooi niet dus. Daar komen we nooit meer vanaf. Dus laten we naar de lange termijn gaan en deze tijd gebruiken om meer rust te zoeken, meer naar binnen te keren, gezonder te eten en te leven, minder stress te hebben, zodat we op de lange termijn ons beter kunnen wapenen tegen dit ( en andere) virus(sen) en ons lichaam sterk genoeg is om hiertegen te vechten.

Ik geloof niet in de quick fix, ik geloof in de lange termijn. Nu ja, eerder zag ik dit echt niet bewust, maar gelukkig is het nooit te laat om te leren. Gelukkig mocht ik op mijn hoofd vallen en gelukkig mocht ik Burn out raken om dit allemaal te leren. Nee het is absoluut geen quick fix geweest en echt het was en is niet altijd makkelijk, maar alles liever dan zo onbewust zijn van alles wat er gebeurd. Het is zo ontzettend veel lekkerder om dingen te begrijpen, te voelen, te doorleven, te doorzien. En dit is nog maar het aller begin. Het begin van wat? Ik heb geen idee! En dat maakt het juist zo leuk. Ik heb geen idee, het enige wat ik weet en voel is dat dit de juiste weg is. De enige weg waar ik op wil zitten en ook heel graag wil blijven..

Dit is de weg die goed voelt, de weg waarop ik durf te vertrouwen. De weg die me met hele kleine stapjes steeds verder brengt.

2 reacties

  1. Zéér herkenbaar dit. Ik leer nu ook met kleine stapjes te aanvaarden ipv steeds te willen controleren. De ACT methode (Acceptance Commitment Therapy) helpt me hierbij op het juiste pad te wandelen. Vooral dicht bij mezelf blijven en luisteren naar wat m’n lichaam me aangeeft.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s