Machteloosheid

Ik ben moe, ik wil naar bed. Ik doe de lichten uit en laat de hond nog even buiten. Daarna loop ik naar boven en de hond begint te blaffen. Ohhh wat is er nu weer? Ik loop naar beneden en zie een gestresste hond. Ze loopt zenuwachtig heen en weer en likt haar snuit. Ik zie niks en hoor niks, wat is er aan de hand?

Ik blijf een tijdje zitten, loop daarna weer naar boven en ze begint weer hysterisch te blaffen. Zuchtend loop ik naar beneden, wat is dat nou toch ineens? De laatste tijd heeft ze dit wel vaker. Ik snap er helemaal niks van. Ik ga zitten en voel de moed in mijn schoenen zakken. Lekker dan, ik ben doodmoe, ik wil slapen. Dit kan nog wel weer een hele tijd duren, verdorie hoe los ik dit op?

Ik zit een tijdje en ze blijft onrustig. Ik snap het niet, normaal gaat ze altijd prima slapen. Ik voel de tranen opkomen en weet niet wat te doen. Ik besluit even rust te zoeken van binnen en op zoek te gaan naar dat gevoel wat ik ervaar. Ik voel iets maar weet niet goed wat het is. Ik pak het gevoel vast en maak het groter. Kom op, laat je maar zien, dan kan ik er iets mee. Ik maak het groter en groter en ineens weet ik het. Ik voel me machteloos. Het voelt als een soort van deken die zich over me heen legt, die maakt dat ik niet bij mijn gevoel kan komen. Ik voel me gewoon machteloos, weet niet wat te doen en blijf daarin hangen.

Ik adem een tijdje rustig door en sta op. De hond komt direct naar me toe, maar ik stuur haar gelijk naar haar plek en loop de gang in. Ik doe de deur dicht en wacht achter de deur. Ze staat op en komt naar me toe, meteen doe ik de deur open en stuur haar rustig terug naar haar mand. Een aantal keer herhaal ik het en dan blijft ze rustig liggen. Ik loop naar boven en blijf nog even staan. Het is stil beneden, er gebeurd niks.

Ik besef dat ik dit ook heb gehad met de kinderen. Ook die hadden een periode waarin ze last hadden van verlatingsangst. Bij de eerste ging ik er lange tijd naast liggen totdat hij sliep en sloop dan de kamer uit. Het duurde lang voordat ik besefte dat dit niet ging werken en op een dag besloot ik het anders aan te pakken en binnen een week was het over. Het was precies dezelfde methode die ik nu deed. Ook toen had ik hetzelfde gevoel van machteloosheid besef ik nu. Vele andere herinneringen komen naar boven waarin allemaal dit gevoel opspeelde.

Het voelt als een doorbraak. Alsof ik weer een laag heb aangeboord waarin ik kan werken aan een gevoel. Een gevoel wat ontzettend in de weg zit. Een gevoel wat ik op mijn werk eigenlijk niet ken. Daar voel ik zeker ook spanning, maar weet ik altijd de rust in mezelf te vinden en op gevoel doe ik dan al een heleboel goed. Ik besef dat ik thuis dit gevoel ontzettend vaak heb gehad.

Ik snap steeds meer dat als ik laagjes afpel er steeds weer een nieuwe laag komt met angsten en moeilijke gevoelens. Ik zie dat dit bij mijn hond ook zo is. Elke laagje wat ik afpel daar pelt zij ook een laag af. En zo komen er angsten die eigenlijk normaal zijn in een fase van klein zijn en opgroeien. Lagen die niet goed doorleefd zijn en waar nog wat zit om aan te werken.

Hier ga ik mee werken, dit is iets wat enorm in de weg zit. Dit is een gevoel wat me verlamd. Wat ervoor zorgt dat ik in situaties klem kom te zitten omdat ik niet weet wat te doen. Ik weet nu dat dat helemaal niet nodig is. Dat als ik maar die rust bij mezelf van binnen blijf opzoeken ik al heel veel goed doe. Dat als ik dit gevoel ga herkennen en meteen terug kan sturen, ik veel sneller tot oplossingen kom. Dat ik dan de situatie veel sneller kan handelen en later dan wel dit kan verfijnen. Die machteloosheid maakt dat ik bevries en mezelf ook nog de grond in praat. Ik zeg weg ermee.. het is niet nodig. Ik kan prima zonder en ik red me prima als die stomme gevoelens mijn intuïtie niet vertroebelen.

Eigenlijk geld hier hetzelfde als bij de hond. Zodra ik gevoelens herken en zie welke gevoelens mij saboteren, kan ik ze meteen terug naar hun plek sturen. Oké, ik heb je gezien en gehoord, en nu wegwezen. Ik ga het niet meer de ruimte geven, het voegt niets anders toe dan ellende en zorgt ervoor dat ik niet kan groeien in situaties. Het maakt me alleen maar klein en nietig. Wegwezen ermee. Zo, dat voelt lekker! Weer iets herkend, weer iets geleerd, weer iets aangepakt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s