Angst voor liefde

Wie wil ik zijn als moeder, als partner, als mezelf? Wat vind ik belangrijk? Ik besluit het op papier te zetten. Met mooie kleurtjes, ieder ding een eigen bladzijde. Hoe zou ik willen zijn in een perfecte wereld? Ik schrijf alles op wat er in me op komt. Het is niet eens heel veel besef ik, het zou zelfs haalbaar zijn.

Ik kijk naar de bladzijden en zie bij alle drie één woord heel groot staan; Liefde. Ik laat het even bezinken en kijk naar de woorden. Ja liefde, absoluut waar is dat. Dat is echt wat op nummer één staat bij alles. Ik herinner me de quote “ Doe het met liefde of doe het niet”. Ik vind het een mooie quote en ik gebruik hem vaak.

Ik kijk er nog eens rustig naar en voel verdriet. Liefde is wat ik wil voelen. en precies dat.. is wat juist vaak niet lukt. Ik kom er niet goed bij, het lijkt of er soms een muur omheen zit. Ik voel angst, verdriet, ik durf niet. Ik durf die liefde niet voluit te voelen. Wat als ik het voel en ik verlies het? Wat als ik van iemand hou en diegene gaat zijn eigen weg? Wat als ik van iemand hou en diegene gaat dood? Wat als ik van mezelf hou… en ik stel mezelf teleur? Wat als ik liefde geef en iemand trapt erop?

Die angst… die stomme vervelende angst. Weer zit het in de weg. Door die angst durf ik niet voluit te genieten. Durf ik mezelf niet voluit te geven. En ja, die angst heeft zeker gelijk gehad. Die is gevoed, zie je wel, jij geeft je liefde en kijk eens wat het je brengt? Mensen trappen erop, je hebt jezelf teleurgesteld, je doet stomme dingen. Blijkbaar heb ik al de overtuiging gehad dat teveel liefde voelen kan leiden tot verdriet. En hoppa, elke keer werd dit weer bevestigt.

Ik kijk nog eens naar de woorden en besef dat ik zonder liefde niet echt leef. Dit is wat alles nodig heeft. Dit is de sleutel om volop te kunnen genieten. En ja, dat leidt soms tot verdriet, dat is zeker waar. Maar komt het verdriet niet sowieso? Zal ik minder verdrietig zijn als ik minder liefde voel?

Ik wil het voelen, ik wil die angst voorbij. Ik wil voelen wat ik voel, ook als erop getrapt kan worden. Ik wil me niet inhouden, niet bang zijn. Ik wil gewoon elke dag die liefde voelen, al is het maar een moment.

Ja, ik heb de juiste weg genomen. Ja alles wat ik doe is juist. Langzaam weer meer en meer gaan voelen. Lief zijn voor mezelf. Liefde voelen, zonder dat het me meteen helemaal overweldigt. Stapje voor stapje die muur afbrokkelen. Ik kan het aan, ik weet er nu mee om te gaan als het niet goed afloopt. Ik durf het aan, ik hoef niet meer bang te zijn om te voelen. Ik weet nu om te gaan met verdriet en teleurstelling. Dus ja, kom maar op met die liefde. Laat het me maar voelen, ik ben niet bang. Ik kan dit. En als ik het even niet kan, is het ook oké. Dan komt er weer vanzelf een moment dat ik het wel kan.

Ik wil niet meer trappen op die rem. Ik wil geen angst meer voelen. Het is niet meer nodig, ik kan het nu aan. Kom maar op met die liefde. Ik ben er klaar voor. Weg met die overtuiging. Liefde is gewoon goed. Liefde is de basis van alles. En ja verdriet hoort daar soms bij. Ik ga liever af en toe op mijn bek dan elke dag die liefde niet durven echt helemaal voelen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s