De zin van alles gaan zien geeft rust.

Waarom doe ik soms dingen, ook als ik er helemaal geen zin in heb? Waarom zing ik sommige dagen ook als ik er helemaal geen zin heb? Waarom doe ik huishouden als ik er een hekel aan heb? Waarom begin ik een relatie terwijl ik het helemaal niet zo makkelijk vind? Waarom zijn er kinderen gekomen terwijl ze niet alleen maar vreugde brengen maar ook een hoop gedoe. Waarom ben ik dit werk gaan doen en niet iets anders? Waarom heb ik een hond genomen terwijl dat ook weer werk met zich mee brengt?

Het zijn van die vragen die zomaar in me opborrelen. Ik weet soms niet waarom het gebeurd maar ik laat het maar gebeuren. Net als zo vaak komt er dan ergens wel weer een inzicht. En ja hoor.. ook deze keer komt ie weer. Waarom zou ik al deze dingen willen hebben in mijn leven en vooral hoe houd ik het vol als het moeilijk wordt?

Het lastige is namelijk, het zijn vooral dingen die vaak ook gewoon niet makkelijk zijn. Het begon met een gevoel, maar hou houd ik het vol? Hoe blijf ik het leuk vinden als het even helemaal niet leuk is of gewoon even helemaal niet lukt? Als het helemaal niet zo goed gaat en er problemen zijn? Hoe zorg ik dan dat ik het wel vol houd?

Het is iets wat ik onbewust al allemaal toevoeg, maar waar ik me niet echt bewust van was. Ineens valt er weer een kwartje, omdat ik nu eindelijk ook echt voel hoe belangrijk het is en hoe ontzettend het kan helpen als het even niet zo goed gaat.

Al die dingen kan ik alleen maar vol houden als ze ook zin hebben voor mij. Als ik er niet alleen maar iets in stop maar ook er iets uit kan halen. Lukt dat niet, dan brand ik op. Tja.. die heb ik al ondervonden ja. Maar hoe zit dat dan precies?

Ik voelde op een dag echt een groot verlangen om te kunnen zingen. Ik zong al in een koor, stond op het podium, hoorde de zangeres vooraan zingen en ik voelde aan alles, dat wil ik ook kunnen!! Alleen, de weg ernaartoe is niet zo makkelijk. Al die spanning in mijn lijf, druk die ik bij het minste of geringste voel en die ik nog steeds niet aan kan. Al die keren dat ik mezelf hoor en denk, oh no dat wordt nooit wat. Wat voor zin heeft het dan om dat verlangen te hebben? Het is niet het verlangen zelf.. maar de weg ernaartoe. Deze weg brengt me alles wat ik nodig heb. Ik kom mezelf elke keer weer zo erg tegen, maar het verlangen is steeds groter. Daardoor leer ik mezelf omgaan met al die gevoelens van falen, angst, stress leer ik doorzetten en vallen en opstaan. Leer ik om de dingen in kleine stapjes te doen en te kijken naar alles wat lukt.

Het verlangen naar dat podium heeft me dit allemaal gebracht. Dat ene gevoel wat ik op dat moment had… dat ene moment.. dat heeft ertoe geleid dat ik nog steeds elke dag ermee bezig ben. En dat lukt alleen door mezelf elke keer weer te vertellen dat het zin heeft ook als ik het even niet zie. Dat deze hele reis me zoveel gaat brengen. Zoveel brengt het me nu al dat de uitkomst niet eens zo heel belangrijk is. Ik geniet van de reis, tja en ook wel eens niet en dat is ook oké.

En zo heeft mijn hele burn out ook zin, de hele reis naar mijn gevoel, het vallen en opstaan en al die gevoelens leren kennen is echt niet makkelijk. Maar ik zie de zin ervan in. Elke keer weer vertel ik mezelf hoeveel zin dit heeft. Dat als ik dit allemaal leer, het leven zoveel waardevoller is en ik me veel gelukkiger zal voelen dan ik in jaren heb gedaan, omdat eindelijk alles wat ik voel er mag zijn. En ook als ik die zin helemaal niet voel, blijf ik het mezelf vertellen tot ik het op enig moment ineens wel weer even voel. Want er zijn steeds vaker momenten waarop ik het wel voel en oh die zijn fantastisch! Dat smaakt naar zoveel meer..

In alles wat ik doe probeer ik de zin te ontdekken. En blijf ik ook steeds weer hiernaar kijken. Heeft het nog zin? Brengt het me nog genoeg? Heb ik nog genoeg geluks momenten of voelt het niet goed meer? Kan ik nog echt die geluks momenten voelen of zijn ze er helemaal niet meer? Zo lang iets nog zin heeft voor mijn eigen ontwikkeling is het nog oké.. maar als de zin niet meer te vinden is.. is het tijd voor afscheid..

Ik weet nu dat als ik gewoon alleen maar leef en ik die gelukkige momenten niet meer kan ervaren.. dat het leven dan weinig zin heeft. Dan zit ik hier ongelukkig te zijn en daar zie ik echt de zin niet van in op de lange termijn. Eventjes oké, maar jarenlang? Dat is echt niet te doen. En ik weet nu bovenal dat het belangrijk is om deze zin in veel dingen terug te vinden. Want alleen geluk in een relatie of alleen in werk.. dat is echt niet genoeg. Als er namelijk iets wegvalt, is er niets meer om op terug te vallen wat zin geeft. Alleen maar leven zonder zingeving is geen leven, dan is het leven inderdaad wat het in beginsel ook is; zinloos. Want tja, dood ga ik toch ook als ik er niks van maak. Kan ik er maar beter iets leuks van maken toch?

En nee, het gaat allemaal niet vanzelf, maar één stapje maakt vanzelf meerdere stappen.. het enige wat ik hoef te doen … is het gewoon doen! En niet achterover hangen en wachten tot de zin komt. Die heb ik geprobeerd.. maar helaas die werkt niet. Alleen al me focussen op mijn ademhaling in plaats van mijn hoofd is een actie. Een rondje lopen, een liedje zingen.. allemaal actie. Alles is beter dan niets..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s