Helen van binnenuit

Ik ben aan het zingen, ik voel de spanning in mijn lijf en kom er niet lekker in. De spanning wordt groter en ik voel frustratie. Ik doe de oefeningen die ik elke dag doe, daar voel ik me vertrouwd mee, dat voelt lekker en toch kom ik er niet lekker in. Ik pak een lied erbij en begin te zingen, ik voel aan alles dat het niet echt lekker lukt. Ik voel de spanning toenemen in mijn schouders. Ik stop even, doe mijn ogen dicht en kijk daarna naar de tekst. De woorden raken me en ik voel de tranen over mijn wangen glijden. Al huilend zing ik het nummer opnieuw en opnieuw. Alles gooi ik eruit. Ik maak het groter en erger en nog groter en huil vanuit mijn tenen. Ahhhhhh dat lucht op! Heerlijk!! Ik rust even uit en begin nog een keer opnieuw. Ik voel me veel rustiger en zachtjes zing ik het nummer… mijn stem.. mijn stem voelt heel anders. Alles komt er zo makkelijk uit en in mijn oren klinkt het zoveel mooier nu. Jeetje! Wow! Dat voelt gaaf. Ik hoef nergens moeite voor te doen, het lukt gewoon, zomaar.. en het voelt goed. Ik huil weer maar nu van geluk. Oh wat voelt het fijn om zo te zingen. Dit is wat ik wil! Dit is wat ik wil voelen en hoe ik wil zijn, totaal ontspannen in dat wat ik doe.

Langzaam kom ik dichter en dichterbij de sleutels. Het wordt duidelijker en duidelijker. Dat wat begon met een gevoel is uitgegroeid tot iets heel moois. Ik heb het laten gebeuren, ik heb er niks aan gedaan behalve tijd eraan besteedt. Tijd besteed om tot rust te komen, elke keer weer en de dingen vanzelf te laten gebeuren door te luisteren naar mijn lichaam en dat te geven wat het nodig heeft. Daar waar nodig informatie te zoeken, te luisteren en te leren. Alles kwam als vanzelf op mijn pad, precies op het juiste moment.

Ik begrijp nu dat ik zonder fundament niet goed kan bouwen. Dat het huis vanzelf instort als het fundament niet stevig is. Hoe kan ik leren zingen als ik het gevoel heb dat ik er niet mag zijn? Dat ik het niet waard ben om van me te laten horen? Dat niemand toch interesse in mij heeft? Oké, dit is enorm uitvergroot hè, zo erg is het allemaal niet, maar toch.. het zit er, heel klein, heel diep, maar het zit er. Als ik niet werk aan dat gevoel, maar alleen eraan werk om anders te denken, zal dat gevoel continue getriggert worden en elke keer zal het weer omhoog komen. Dan kan de hele wereld zeggen dat ik geweldig ben, maar zo lang ik dat zelf niet vind, heeft het geen zin.

Ik kan een relatie beginnen zonder gevoel en deze relatie zal geen stand houden. Of ik kan een relatie beginnen met twijfel en elke keer zal het weer omhoog komen en ik zal nooit voluit kunnen genieten. Zo lang ik niet werk aan dat gevoel, dit niet echt wil voelen, zal ik niet verder komen en zal de relatie nooit helemaal als een warme jas voelen. Als ik mezelf niet de moeite waard vind, waarom zal een ander dat dan wel vinden? Als ik twijfel, waarom zal de ander zich dan helemaal geven? Als ik onzeker ben, hoe kan een ander mij dan zelfvertrouwen geven? Elke keer zullen er weer triggers zijn die dit naar boven halen. Net zo lang tot ik er naar durf te kijken.

En nee, ik heb geen spijt dat ik dingen begonnen ben waar het fundament niet klopte. Aan alles is te werken. Ook tijdens mijn relatie kan ik werken aan het gevoel van twijfel. Niet alles hoeft meteen perfect te zijn. Ik ben al die tijd ook al zo lekker bezig met zingen, wetende dat er dingen dwars zitten maar dat wat wel lukte deed ik.

En zie hier het resultaat. Een totaal gevoel van geluk, van jaaaaaaaaaaaa. Hoe lekker is dat?! Daar kan de beste drugs niet tegenop! Dit smaakt naar meer.. naar zoveel meer. Ik heb de sleutels gevonden en er zullen er vast nog meer volgen. Ik heb me niet van mijn of af laten brengen door anderen die mij vertelden dat ik therapie nodig had of het zus of zo moest doen. Ik heb geen quick fix gedaan omdat ik voelde dat ik meer wilde. Ik wilde het tot op de bodem onderzoeken en ja dat is absoluut gelukt. En ik kan niet wachten op wat er nog meer komt. Dit gaat me de rest van mijn leven helpen. Ik kan het zelf, zoals ik mijn hele leven al roep. Ik wil het zelf doen. Dan duurt het maar wat langer, jammer dan, maar ik wil het zelf doen.

Wat een voorbode van wat er nog komen gaat. Wow! Dit is zo gaaf. En nee ik ben er echt nog niet. Er is nog genoeg te voelen, maar deze momenten… die geven zoveel vertrouwen om door te gaan. Dit is de juiste weg en waar die weg naartoe gaat? Geen idee..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s