Ik ben mijn eigen saboteur

Ik zit in de nachtdienst, er is weinig te doen. Ik besluit maar wat filmpjes te kijken om wat te doen te hebben. Er is een filmpje wat mijn aandacht trekt, het gaat over waarom je stress krijgt van thuis zitten. Ik ben wel benieuwd want door de hersenschudding die ik op liep kwam ik thuis te zitten en na twee maanden op de bank hangen met enorme hoofdpijn raakte ik helemaal van het padje in mijn hoofd.

Ik heb mezelf zoveel wijs gemaakt in die tijd. Ik was maar op zoek naar antwoorden, continue. Ik schoot van het ene in het andere en er kwam van alles naar boven. Wat er vooral gebeurde, ik werd angstig.. ik werd bang van mijn eigen gevoelens. En dat had een grote impact op alles. Want angst is niet zomaar weer weg helaas.

De dokter in het filmpje verteld dat er een plek zit in het hoofd die angsten reguleert. Deze plek wordt aangestuurd door verschillende delen van de hersenen. Deze delen van de hersenen functioneren goed als de persoon voldoende beweegt, muziek luistert en de hersenen gebruikt om te leren. Gebeurd dat allemaal niet dan raken die delen van de hersenen verzwakt en wordt het angst centrum niet meer goed aangestuurd en worden angsten dus groter. Ineens valt alles op z’n plek.. ik lag maar op die bank en kon gewoon weinig, mijn hoofd deed heel veel pijn. Daardoor werden mijn hersens dus verzwakt en had de angst alle ruimte om lekker grip te krijgen. Dat het nog twee maanden geduurd heeft laat zien dat ik eigenlijk heel sterk was. Dat ik helemaal geen slappeling was die allerlei problemen had en alles niet goed had gedaan in haar leven. Ik was helemaal niet zo onzeker en kon een heleboel dingen gewoon heel goed zelf. Ja soms met wat hulp ja, maar verder had ik me eigenlijk gewoon heel goed staande gehouden.

Die angst heeft gewoon zijn eigen verhaal verteld en ik ben erin gaan geloven. Ik was al veel en veel verder dan dat mij werd verteld door die angst. Natuurlijk had ik onzekerheden en vond ik dingen lastig, maar ja wie niet? Ineens er alleen voor staan met drie kids is ook niet niks.

Er kwamen natuurlijk allemaal gevoelens omhoog, want tja ik gaf ze alle ruimte en ja logisch dat ik daar bang van werd. En angst… die is niet zomaar weg. Echt niet. Dat kost een hoop tijd. Zeker omdat ik de verhalen ging geloven die mijn hoofd me vertelde.

Als ik nu terug kijk denk ik echt, hoe is het mogelijk dat ik er ook nog allemaal in geloofd heb. Ik had toch moeten weten dat het allemaal onzin was? Waarom had ik zo weinig vertrouwen in mezelf en liet ik me al die dingen eigenlijk wijs maken? Ik heb juist vaker een moeilijker pad gekozen omdat ik graag wat uitdaging wilde. En die heb ik gekregen, echt wel. En ook heel goed doorstaan! Ik heb zoveel geleerd en zoveel dingen prima gedaan. Behalve dat ik iets teveel aan anderen dacht en soms wat onzeker was over mezelf, oké, maar wie heeft dat niet?

Ik ben mijn eigen saboteur geweest. Niets meer en niets minder. Ik heb mezelf allerlei onzin verkocht en ik ging er in geloven. Ik heb mezelf in een gevangenis van angst gezet en verlamde daardoor gewoon. Maar het goede nieuws, ook dit heb ik voor een groot deel overwonnen. Ook hiervoor ben ik geslaagd. Ik heb me terug gevochten en ja, ik kan wel zeggen dat het aardig gelukt is. Oké ik voel nog vaak spanning, maar hoe erg is dat? Dat laat alleen maar zien aan welke dingen ik nog kan werken. Handig toch?

De oplossing zit er dus in om die hersenen aan de gang te houden en voorbij de angst te gaan. Om te blijven bewegen, leren en groeien. In niet alles te geloven wat dat hoofd zegt en vooral steeds terug te keren naar mezelf. Volgens mij heb ik nu wel geleerd dat ook al leg je me nu maanden plat.. ik wel weet hoe ik toch nog dingen kan doen om dat hoofd bezig te houden. Zo lang ik kan blijven ademen kan ik mezelf bezig houden en. Zo lang ik kan denken, kan ik mezelf trainen in de goede kant op denken. Zo lang ik nog een beetje kan bewegen kan ik dit doen, al is de beweging nog zo klein. Alles beter dan angst laten overwinnen, want dat is echt een sluipmoordenaar.

Ik voel me sterk door dit te weten. Door het te doen, elke dag weer. Hoe klein ook, ik kan altijd iets doen… precies dat wat ik mijn patiënten ook leer. Hoe klein de beweging ook is die ze wel kunnen maken, maak ze. Hoe klein de positieve gedachte ook is, het is er één. Ik zie nu pas dat de dingen die ik op gevoel altijd al deed, ontzettend belangrijk zijn voor de geest als het lichaam ziek is. Zo lang die geest maar sterk is, komt de rest vanzelf wel.

Hoe zo een korte uitleg in een filmpje, zoveel duidelijk kan maken. Dat ik het nu nog meer snap en zie dat ik eigenlijk gewoon iets te onwetend was. Maar als iemand me het verteld had, had ik het dan aangenomen? Had ik dan net zoveel geleerd over mezelf als dat ik nu heb gedaan? Waarschijnlijk een stuk minder, maar had ik wel weer sneller op de rit geweest. Me sneller beter gevoeld. Tja, maar of dat nou altijd het beste is? Ik moest en zou het blijkbaar zelf uitzoeken en wat ben ik daar nu blij om! Waarom? Omdat het me super sterk heeft gemaakt. Nog sterker dan ik al was. Dit gaat me vele malen verder brengen dan welke opleiding ook. Alles wat ik nu heb geleerd is de basis voor alles… klinkt best lekker!

Ik ben dankbaar dat ik zoveel heb mogen leren. Dat ik mezelf de tijd en ruimte heb gegund om te leren. Dat ik stap voor stap verder ben gekomen en de moed niet heb opgegeven. Dat ik van alles heb gedaan om me beter te voelen en laat dat nu juist de juiste dingen zijn. En juist dat geeft weer vertrouwen. Het schrijven, het zingen, het wandelen, al die dingen die ik uit mezelf ben gaan doen en dus precies de juiste dingen waren. Het heeft allemaal bijgedragen aan mijn herstel en heeft me zo enorm veel geleerd. Dat pakt niemand me meer af. Het verhaal dat ik dus niet goed ben in leren heb ik hiermee wel ontkracht lijkt me. Iedereen kan alles.. iedereen heeft ontzettend veel potentie. Het enige wat we vaak niet hebben is tijd en een beetje geduld om het naar boven te laten komen en we durven niet achter die angst te kijken. En eigenlijk.. is dat het meest belangrijke.. met tijd en geduld ben ik nu hier gekomen en zal ik nog veel verder gaan komen. Ik ga niet meer pushen, ik laat het lekker naar me toe komen. Hoe lekker is dat?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s