Ik breek me vrij

De sneeuw knispert onder mijn schoenen, de wereld om mij heen is voor een deel nog wit. De sloten zijn bevroren en de zon schijnt uitbundig op het witte oppervlak. Ik sta even stil en doe mijn ogen dicht. Ik laat de zon schijnen op mijn gezicht en geniet van de warmte. Ergens zit een zwaar gevoel, ik heb geen idee wat dat is maar ik voel het duidelijk.

Ik laat de zon me verwarmen en blijf bij dat zware gevoel. Ik laat het gewoon voor wat het is. Ik hoef niet altijd meer te weten waarom iets er zit. Het is er gewoon en ik vind het prima. Ik voel de warmte door mijn hele lichaam trekken en voel tranen over mijn wangen glijden. Het is oké, laat maar gaan zeg ik tegen mezelf. Ik huil een tijdje zachtjes terwijl ik met mijn gezicht naar de zon blijf staan.

Het voelt zo bevrijdend om dit gewoon te kunnen doen. Om er niet over na te hoeven denken waarom ik huil en waar dat gevoel nou weer vandaan komt en wat ik nu weer niet goed heb gedaan. Het is gewoon oké.. en zo voelt het ook.

De hond komt even naast me staan, kijkt me aan en huppelt er dan weer vandoor. Ze geniet van de sneeuw en snuffelt aan elk lekker plekje wat ze tegenkomt. Ik zie dat ze ontspannen is, dat ze gewoon haar eigen ding doet en zich niet verder met mij bezig houdt. Ik voel wat het met mij doet, het maakt me ontzettend blij. Blij omdat zij gewoon haar eigen leven mag leiden. Dat ze zich niet druk om mij hoeft te maken. Ik voel bijna dat ze denkt, oké baasje is verdrietig, maar ze redt zich wel, ze kan dit alleen. Ze heeft mij er niet voor nodig. En ja, dat voelt echt fijn. Het voelt zo fijn om die kracht te voelen dat ik het gewoon alleen kan en ook doe.

Als ik lijd, wil ik niet dat de mensen om mij heen met mij mee lijden. Dat brengt me helemaal niks. Ik heb al genoeg moeite om mijn eigen lijden een plek te geven, laat staan dat ik het (mede) lijden van iemand anders er nog bij kan hebben. Als alles weer eens moeilijk voelt is het enige wat ik nodig heb, rust en vrijheid. En af en toe een knuffel of een lach. Meer wil ik gewoon niet. nu pas begrijp ik dat helemaal. Nu pas snap ik zoveel dingen meer. Dingen die ik voorheen gewoon niet begreep.. ja in een andere rol wel ja, in mijn werkende leven snap ik dat veel meer, alleen was ik me daar niet bewust van. Maar in mijn thuis rol? Daar begreep ik dat vele malen minder. Wat een bevrijding om dat nu eindelijk te begrijpen, te voelen en te ervaren. Wat een rijkdom dat ik nu het verschil zo begin te zien en te voelen en er zo bewust van ben.

Het lijkt of ik steeds meer bevrijd wordt. Alsof er een strakke band om me heen zit, die steeds meer opengeknipt wordt. Alsof ik steeds beter kan ademen en kan bewegen. Stukje voor stukje komt het steeds meer los en voel ik pas hoe benauwend het allemaal is. Ik breek me steeds meer vrij en dat voelt zo goed!

We lopen rustig verder en genieten van het moment. Ons begin van de dag, even alleen wij twee. Nee ik ben er nog niet, er zit echt nog genoeg wat gevoeld wil worden, maar het vertrouwen in mezelf wordt steeds groter en groter.. alles komt zoals het komt en ja, dat is prima zo. Nu genieten we gewoon van dat wat nu is.. de rest.. komt vanzelf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s