Slachtofferschap

Jeetje, wat ben jij gegroeid zeg in de afgelopen jaren.. een vriendin die ik lang niet heb gezien luistert met bewondering naar de dingen die ik vertel. Ik zit er zelf middenin en heb vaak niet echt door welke stappen ik allemaal al heb gezet. Ja ik zie ze wel, maar in het grote geheel vergeet ik eigenlijk te kijken.

Ik denk terug aan de tijd dat ik ging scheiden en de weg die ik daarna heb afgelegd. Er is zoveel gebeurd, ik heb zoveel geleerd. Ik kan wel zeggen dat ik weer even mezelf heb afgebroken tot kind en me daarna weer opnieuw aan het opvoeden ben geslagen.

Ik mijmer er nog een tijdje over en laat alles een beetje aan me voorbij gaan wat er is gebeurd. Dan zie ik ineens een rode draad lopen die er misschien al een leven lang doorheen loopt. Die rode draad is dat ik nogal vaak reageer met mijn gevoel vanuit slachtofferschap. Gebeurtenissen, mensen die iets zeggen, dingen die ik zie.. die komen vaak binnen en ik plaats ze meteen in het vakje “slachtoffer”. En wat gebeurd er dan? Ik voel me aangevallen, tekort gedaan, zielig, verdrietig. Ik voel me als een klein kind wat onrecht is aangedaan. Soms kom ik hier al snel weer uit, door tegen mezelf te zeggen dat het onzin is. Dat het niet zo bedoeld is door de ander, dat ik me niet zo aan moet stellen, enzovoort.

Ik begin het steeds vaker te herkennen. De dreinende peuter die zich heel zielig voelt omdat iemand hem iets aan doet. De peuter die op de grond gaat liggen als het even niet zo gaat als het gaat. De peuter die al meteen roept, ik kan dat niet, dus ik begin er maar niet aan. Ik reageer met sommige dingen heel kinderlijk nog merk ik. En ja ik herken en erken het ondertussen.. ik werk eraan en ben al ver gekomen.. maar wat nu… wat als ik het nou helemaal niet het in dat hokje van slachtoffer zijn terecht laat komen? Wat nu als ik vanuit een ander hokje reageer? Dat scheelt een hoop werk!

Ik wil geen dreinende peuter zijn die zich meteen aangevallen voelt en loopt te stampen op de grond als hem onrecht is aangedaan. Ik wil geen peuter zijn die schrikt van gevoelens en daarvan helemaal over zn toeren raakt. Want wat gebeurd er als dat gevoel zo aangesproken wordt? Dan ga ik pleasen, of ik verzuip erin en laat me er helemaal door mee voeren. Ik wil dat namelijk niet voelen, want ik vind het ook zelf heel stom, maar weet er gewoon niet zo goed raad mee. Dus ga ik compenseren, ik ga extra leuk, aardig wat dan ook doen om maar dat gevoel niet te laten zien want ik begrijp ergens wel dat het iets kinderlijks is.

En nee, echt dat het allemaal niet zo erg is hoor, in werkelijkheid, maar ik vergroot graag alles uit om er goed naar te kunnen kijken. Want als iets heel groot is, is het makkelijker om te zien wat er nou precies gebeurd. En dat depressieve gedoe van mij was even een heel groot ding. Ik liet me totaal mee voeren in mn kinderlijke gedrag. Ik liet alles enorm binnen komen en het overweldigde me. Doordat alles zo uitvergroot was, kon ik heel goed zien waar het dus niet goed zat.

Wat als ik nu iets meteen in een ander hokje plaats en van daaruit reageer? Dat zal me toch een heleboel werk en energie schelen! Het kost namelijk heel veel energie om iets weer recht te krijgen. Als ik nou zorg dat het gewoon niet krom wordt? Dat is toch veel relaxter? Ik heb helemaal geen zin om zo vanuit dat kinderlijke gevoel te leven. Ik wil gewoon rust in mezelf, geen stress. Ik wil gewoon lekker genieten van alle leuke dingen die er te doen zijn en te leren zijn. Ik wil vallen en opstaan en fouten durven maken en daarvan leren. En ik wil niet janken over dingen die totaal niet om te janken zijn. Ik maak soms kleine dingen zo belangrijk.. kost veel te veel energie.

En oh echt, ik denk dat ik vergeleken met veel mensen dit al aardig goed kan, maar toch zit het met dingen in de weg. En daar wil ik gewoon aan werken. Want ja, ik kan wel vinden dat ik vakantie nodig heb en niet aan mijn gevoel moet werken.. maar het is er nu eenmaal. Elk moment van de dag. Dus niet meer piepen en zeiken, maar gewoon lekker doorgaan met dat wat ik al doe en niet zo zeuren als ik het soms even niet zie zitten. Wat niet betekent dat ik niet verdrietig of boos of wat dan ook mag zijn. Het mag er zeker zijn. Alleen wil ik niet meer reageren vanuit dat gevoel. Het mag er gewoon zijn en het mag aandacht hebben, maar daarna is het gewoon oké. Hoef ik niet meer van daaruit te gaan reageren door te pleasen of me helemaal erin mee te laten slepen.

Het is zo zonde van mijn tijd om zo te piepen over niks. Ik besteed mijn tijd liever aan de dingen waar ik wel wat aan kan doen, dan aan “ wat mensen zeggen of vinden” of me “druk te maken om dingen waar ik toch niks aan kan veranderen”. Zonde van mijn tijd en energie.

Ik vind dit een leuk onderwerp. Hier ga ik wat mee doen. Eens zien wat er nu op mijn pad gaat komen. Genoeg materiaal om te oefenen waarschijnlijk, zoals altijd als ik ergens de aandacht op richt, dan komt het constant op mijn pad en gebeurd het vaak dat ik er meteen weer in trap. Maar dat is oké, al doende leer ik het wel. Verheug me nu al om die dreinende peuter eens aan te pakken en meteen alles in de kiem te smoren. Niks geen gejank meer, ik kan het niet, ik vind het moeilijk en ik ben zo zielig. Gewoon gelijk Tjakka. Oké, ander hokje, gewoon even de tijd nemen om het daar te plaatsen en dan pas te reageren.

Ja ik kan dat. Zeker weten. Ik ga het gewoon Doen! Wedden dat het me veel gaat brengen.. hoe meer energie ik heb om lekker bezig te zijn met dingen leren. Nooit gedacht dat ik leren zo leuk zou vinden…heb ik echt ooit gedacht dat ik niet kon leren?? Echt waar?? Pfffff wat zonde van mijn tijd! Gelukkig is een mens nooit te oud om te leren..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s