Ik denk gewoon te moeilijk

Als er iets is wat ik doe is het te moeilijk denken. Hier gaat het vooral over het woordje denken, want daar zit de boosdoener. Ik denk namelijk vaak dat ik ik weet niet wat allemaal moet kunnen en weten om ergens aan te beginnen. Ik vergeet bij sommige dingen dat ik aldoende wel leer.

Als ik naar mezelf kijk toen ik 17 was. Ik sprak echt letterlijk drie woorden Duits en verhuisde naar Duitsland om daar een opleiding te gaan volgen. Tijdens de opleiding leerde ik de taal vanzelf wel. En dat ging hartstikke snel. En waarom? Omdat ik geen verwachtingen ervan had. Ik was er helemaal niet mee bezig. Ik ging gewoon en leerde het gewoon door te doen. Ik was super relaxed en dacht helemaal niet na.

Ik was gewoon zo relaxed dat ik zonder nadenken gewoon super veel leerde in hele korte tijd. Maar wat als dat ineens allemaal moeilijk is omdat het hoofd zich er zo mee bemoeit? Die vraag heb ik mezelf vaak gesteld en ik heb nu het antwoord. Eerst moest ik leren waarom dat hoofd zo aan gaat überhaupt. Die heb ik nu door, als ik gespannen ben dan komt dat hoofd om een hoekje kijken en zich ermee bemoeien. Als mijn hoofd zich teveel met mij bemoeit dan ben ik dus niet ontspannen. En als ik niet ontspannen ben, dan kan ik beter eerst daaraan werken dan dat ik al meteen nieuwe dingen ga willen leren. De weg is dan zoveel moeilijker als ik niet relaxed ben. Dan kost het zoveel meer tijd en energie. Zonde toch?

Dus heb ik besloten.. ik ga nog geen cursus of opleiding doen zo lang ik nog die spanning in me heb. Ik blijf eerst daaraan werken zodat ik straks vanuit totale ontspanning veel makkelijker en sneller kan leren en veel betere keuzes kan maken. En niet alleen leren, ook alle andere beslissingen gaan makkelijker. Als ik ontspannen ben voel ik veel beter wat ik wil en ook wat ik absoluut niet wil. Ik hoef dus helemaal niet meer te twijfelen of moeilijke keuzes te maken. Absoluut niet. Ik ga voor totale ontspanning en tot die tijd verander ik helemaal niks. En ja, ik had mezelf een jaar gegeven, maar dat was gewoon net nog even niet genoeg. Dus verleng ik het gewoon. Zo erg is dat toch niet? Ik voel dat ik onwijs op de goede weg ben, maar nog net niet helemaal. En dat is helemaal oké!

Het komt allemaal vanzelf en nee ik ben niet bang dat ik in een comfort zone blijf hangen. Waarom niet? Omdat ik heb leren reflecteren. Heb leren voelen. Heb geleerd om te luisteren naar mijn lichaam en mezelf te geven wat ik nodig heb, dus ook of dat inspanning of ontspanning is. Dan komt de rest vanzelf wel op mijn pad en zal ik echt wel weten of ik iets wel of niet moet doen. Geen twijfels meer. Geen stappen meer zetten als ik nog teveel spanning voel. Ik heb de tijd. Ik ga me niet meer op laten jutten, door niemand niet. Het komt zoals het komt en zo lang ik maar de basis blijf houden en daaraan blijf werken… zal de rest vanzelf wel gaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s