Ik leef in het verhaal wat ik mezelf vertel

Hoe meer ik met mezelf bezig ben, hoe meer ik zie dat ik in “verhalen” leef. En hoe meer ik ermee bezig ben, hoe meer ik zie dat ik zelf degene ben die die verhalen heeft gemaakt. Hoe meer ik me erin verdiep hoe meer ik begrijp dat als ik zelf verhalen heb gemaakt.. ik die verhalen ook zelf kan veranderen. En dat kan positief uitpakken maar ook echt negatief.

Ik dacht dat ik ooit geloofde in het verhaal dat ik gewoon een positief mens was wat altijd alles positief kon bekijken. Prima verhaal zou je zeggen, niets meer aan doen. Tja.. blijkbaar geloofde ik mijn eigen verhaal toch niet helemaal, had ik een stuk wat niet geloofd werd. En ik had mezelf ook nog nooit echt bewezen in dat stukje, dat ik het ook echt kon. Dus hoe kon ik nou zeker weten dat ik het kon?

Ik kwam thuis te zitten, werd emotioneel en er was ineens ruimte voor mijn gevoel. En daar voelde ik toch ook echt andere dingen in mezelf dus begon ik te geloven in een ander verhaal. Ik gaf het alle ruimte en na een tijdje begon ik het verhaal ook overal te voelen. Ik begon echt te geloven dat ik helemaal geen positief mens was maar een piekeraar die alleen maar in zijn hoofd kon zitten en dat ik eigenlijk niks kon verder en niet echt ergens voor deugde. Het was niet alleen meer dat kleine stukje, maar alles was ineens negatief. Daar werd ik angstig door en paniekerig en ik werd een wrak van een mens. Lekker dan.. dan was het eerste verhaal toch een stuk leuker..maar ja..dat stukje wat niet goed zat nam ineens compleet de overhand.

In het nieuwe verhaal geloofde ik ineens dat ik het huishouden niet meer kon doen, geen goede moeder/ vriendin/ dochter/ werknemer meer was. En ineens was ik dat ook allemaal niet meer voor mijn gevoel. Lekker dan. Ik ging er helemaal naar leven, naar dat nieuwe verhaal en zo groef ik zelf mijn eigen graf…

Gelukkig begin ik steeds meer te begrijpen dat ik mijn verhaal ook weer om kan buigen. En nu ik de andere kant heb gezien en mezelf ook echt heb uitgedaagd, geloof ik veel liever in het positieve verhaal dan in het negatieve. Zou ik toch gek zijn om mezelf dat verhaal te blijven vertellen? Voelt een stuk meer ontspannen om gewoon goed over mezelf te denken dan zo negatief. Nergens voor nodig.

Het is niet zo moeilijk, het is alleen oefenen. Want elk momentje dat ik even mijn focus kwijt ben omdat ik te druk ben of te moe of te gespannen.. daar zal mijn ego toch dat verhaal wat het meest vastgebakken zit, makkelijker geloven en dat steeds vertellen. Dus blijkbaar zat er binnen in mij iets wat ik lange tijd gewoon niet wilde zien. Dat stukje heb ik gewoon weggestopt en nu is het naar boven gekomen. Het zat er echt niet zomaar, daar geloof ik dan weer niet in want dan zou het veel sneller weer weg zijn gegaan. Tja, nog steeds werk aan de winkel…

Dus doe ik elke dag mijn best om de verhalen te veranderen en lief te zijn voor mezelf. En ja, soms lukt dat prima en soms helemaal niet. En ja in het begin is dat heel moeilijk en lijkt er geen doorkomen aan want dat hoofd houdt liever vast aan het verhaal dat ik verteld heb, maar zolang de wil er maar is om echt een ander verhaal te willen geloven, omdat ik me dan gewoon veel beter voel, dan komt het echt goed. Zo lang ik mezelf gewoon het nieuwe verhaal blijf vertellen en het blijf herhalen elke keer weer, zakt het oude verhaal vanzelf weg. Het is wel hardnekkig.. heeft zich aardig vast gezet.. maar zo lang de wil om te veranderen er maar is, zal het echt wel goed komen. Niets is voor altijd.. dus dit ook niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s