Eigenwaarde

Ik hoor een verhaal. Het gaat over een vrouw die haar hele leven de aandacht van haar moeder aan het vragen is. Ze zoekt naar erkenning, liefde en al wat niet meer. Alles wat ze krijgt is in ieder geval niet dat. De moeder is in haar ogen altijd gemeen en vervelend en zijzelf kan het nooit maar dan ook nooit goed doen in de ogen van haar moeder, heeft ze het gevoel.

Toch blijft ze er naar verlangen en op een dag ligt de moeder op haar sterfbed en zit ze er naast. Ze vraagt aan haar moeder of ze nog iets te zeggen heeft. Haar moeder pakt haar hand..Nu komt het denkt ze en met grote verwachtingen van alle mooie dingen die er nu vast komen gaan en waar ze al zo lang op wacht… zit ze er helemaal klaar voor. Haar moeder begint te praten en zegt.. ik had je nooit willen krijgen, liever had ik je niet gehad.. en boem, dood…dat waren haar laatste woorden.

Ik vind het zo bizar dat ik gewoon heel hard moet lachen. Het is gewoon te raar voor woorden. Hoe erg is dat dan? Zit je je hele leven te wachten op erkenning en liefde.. krijg je dit. Het is toch bijna te bizar voor woorden en toch gebeurd het..

Hoe erg is het om te gaan zitten wachten op erkenning van een ander die er toch nooit zal komen? Of waar de kans mega klein is dat ie komt? Wat heeft het nou voor zin om een leven lang te hopen om iets van een ander te krijgen en daar een heel groot deel door te laten verpesten .. en het dan gewoon nooit te horen te krijgen?

Als ik er zo eens over denk.. is mij dat vaak genoeg gebeurd en ik denk bij ieder ander ook. Hoe vaak heb ik niet dingen gezocht bij een ander. Geprobeerd te krijgen van een ander. Alles in de strijd gegooid om dat te krijgen wat ik wilde. Uren, dagen, weken van mijn leven erover lopen piekeren wat er mis met me was, hoe ik het anders kon doen, wat ik toch nog meer kon doen? Hoezo dan? Alleen maar om iets van een ander te horen of te krijgen? En wat nou als ik dat nooit van m’n leven zal krijgen? Heb ik dan zoveel tijd verspilt aan niks eigenlijk.. Aan gebakken lucht.. want die ander gaat het niet geven als ik dat graag wil. Echt niet.

Ik ben me meer en meer bewust van mezelf. Ik zie meer en meer wat ik zelf kan doen en wat voor energie ik uit zend. Ik begrijp meer en meer dat ik vooral alleen aan mezelf kan werken en het geen zin heeft om iets van een ander te verwachten. Of in ieder geval, niet te grote verwachtingen en sowieso niet mijn leven er door laten beheersen. Natuurlijk wil ik vechten voor een ander. Natuurlijk wil ik mijn best doen, wil ik dingen door de vingers zien. Alleen ik wil het niet alleen doen. Ik wil dat de ander ook zijn best doet.. en gebeurd dat niet? Dan houdt t gewoon op. Gaat mijn leven gewoon verder, echt waar.. ieder lekker Zn eigen leven en de rest op een laag pitje. Helemaal prima.

En heel eerlijk? Als ik terug kijk is dat ook echt wel wat ik heb gedaan. Alleen soms heb ik wat te lang gevochten .. heb ik te lang dingen weggestopt en niet willen voelen. Is dat heel gek? Nee toch? Dat doen we toch allemaal? Ik ben geen opgever en heb echt wel voor mezelf gekozen uiteindelijk. Alleen ik was te streng voor mezelf en vond dat ik het beter had moeten doen. Dat ik eerder had moeten zien wat er gebeurde.. maar dat is toch ook moeilijk als je er zelf midden in zit? Waarom dan zo streng voor mezelf?

En nu? Nu kijk ik terug en denk ik.. ik heb het best goed gedaan.. ik wist alleen niet altijd beter. Ik wist niet hoe ik dingen bij mezelf kon veranderen. Ik deed op gevoel dingen wel goed, maar echt weten hoe ik naar mezelf kon kijken en met gevoelens om kon gaan wist ik gewoon niet. Is dat heel erg? Nee toch? Ik ben toch niet hier om alles al te weten? Nee ik ben hier om dingen te leren.. en tja soms moet je eerst iets fout doen om te leren hoe het wel moet.

En wat nog mooier is.. als ik iets leer over mezelf en de ander zie worstelen dan kan ik die ander misschien ook ermee helpen. Alleen moet die ander wel die hulp willen.. als die dat niet wilt tja.. dan kan ik door blijven drukken maar het helpt niet. Een roker die niet wilt stoppen gaat dat ook niet doen omdat ik dat zeg.

Het enige wat ik kan doen is leren om met dingen om te gaan en deze kennis te delen. De ander moet dan maar kijken wat ie er mee doet.. Ik kan alleen een keuze maken.. accepteer ik het dat die ander er niks aan doet en kan ik daarmee leven? Prima.. Kan ik dat niet accepteren dat die ander niets veranderd? Tja.. dan komt er toch een moment dat het op houd. Die ander dan maar op een ander plekje zetten in mijn leven of het contact verbreken.

En ja… het klinkt allemaal hartstikke simpel.. en eigenlijk is het ook niet heel moeilijk maar soms kan het wel heel moeilijk voelen. Ik vond het echt ongelooflijk moeilijk om mijn man aan de kant te zetten waar ik echt nog wel van hield. Om andere mensen waar ik van hou op een andere plek te zetten, terwijl ik het zo graag anders had gezien. Maar wat als ik dat niet doe? Dan heb ik zelf geen leven meer. Dan kan ik mezelf niet meer zijn. En dat.. dat is pas erg.. dan heb ik een leven verkwist voor iemand die het blijkbaar niet waard is.. of in ieder geval op dat moment nog niet, zonde toch?!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s