Au, dat doet zeer

Het is toch heel raar.. ik proef helemaal niks, met dank aan doe irritante Corona.. en toch heb ik steeds trek in lekkere dingen. En nee, niet perse meer dan anders, maar gewoon net zoals altijd. Alleen elke keer als ik dan iets pak en in mijn mond stop, proef ik helemaal niks. Geen zak aan natuurlijk want waarom zou ik iets lekkers in mijn mond stoppen als ik het toch niet proef? Dan kan ik toch net zo goed iets anders nemen? Iets gezonds waar ik misschien geen trek in heb, maar aangezien ik toch niet proef wat ik eet zou dat dan toch niet uit moeten maken?

Ondertussen ben ik drie weken verder en er is nog steeds niets veranderd. Ik blijf trek hebben in lekkere dingen en ik proef helemaal niks.. dan zou je toch zeggen dat ik het wel een keertje zou snappen toch? Dat ik dan op een gegeven moment het opgeef en denk, laat de lekkere dingen maar zitten, want ik proef het toch niet. Nou een klein beetje is dat wel zo, maar toch.. wil ik nog steeds lekkers eten en doe ik het ook nog.. om elke keer weer teleurgesteld te zijn als ik het niet proef.

Ik ben heerlijk aan het zingen met een vast clubje wat op zaterdag naar een live sessie op Facebook kijkt. Ondanks dat we elkaar niet kennen, lijkt er al een hechte band te ontstaan en geniet ik er enorm van om lekker mee te zingen en nieuwe dingen te leren. Het mee zingen gaat best heel goed en elke dag kijk ik video’s van haar waar ik oefeningen mee doe om mijn stem meer te laten ontwikkelen. Ik zit er zo lekker in dat ik besluit een karaoke aan te zetten en dat eens te proberen.. ik zet een willekeurig liedje aan wat ik wel ken en begin te zingen.. en oh no wat klinkt het vreselijk. Nul zelfvertrouwen, ik zwabber alle kanten op en het klinkt nergens naar.

Naja zou je denken, who cares? Dan doe het lekker niet. Maar mijn hele lijf staat stijf van de stress. Ik besluit te stoppen en ga rustig zitten. Alles in me schreeuwt om aandacht maar ik weet niet hoe ik dat zelf kan handelen, het is te veel, te groot, te pijnlijk. Het lijkt of ik in de brand sta. Oké.. meditatie aan en eerst maar eens zien wat er allemaal aan de hand is. Mijn hele lijf staat stijf van de stress, het doet bijna pijn van binnen. Wat is dat nou weer? Alleen om dat liedje? Zoveel stress? Omdat het even niet lukte? Ik begrijp er helemaal niks van.

Het duurt lang voordat ik wat rustiger wordt en ben echt een tijdlang behoorlijk van de kaart. Dit met even rustig bezinken.. dit is niet zomaar weg.

Ik denk na over beide dingen. Het eten.. het zingen.. mijn relatie.. mijn leven.. en kom tot een conclusie, nieuwe dingen vind ik lastig. Ik wil heel graag alles bij het oude laten. En waarom? Omdat ik die vreselijke stress niet wil voelen die hoort bij het groeien, bij het veranderen. Die stress als ik iets doe wat ik niet gewend ben. Ik weet niet goed om te gaan met stress. En deze keer zo erg, dat het gewoon pijn doet en ik heel hard weg wil rennen. Ik denk terug aan de afgelopen jaren en zie steeds hetzelfde gebeuren. Zodra er een verandering komt of iets waar ik even geen grip op heb, gaat mijn lijf in protest. Die wil dat niet.. natuurlijk doet dat hoofd dan lekker mee. Die krijgt het signaal dat ik vooral moet blijven zitten waar ik zit en vooral niets moet veranderen en grip op de situatie moet houden.

Ik herken het gevoel ineens en snap wat het probleem al die tijd is geweest. Zodra ik die stress gevoelens voelde, werd ik bang. Ik wist gewoon helemaal niet hoe ik er mee om moest gaan.. ik werd zo bang dat ik van alles probeerde en keihard mijn best ging doen om maar in het vertrouwde te blijven, want daar wist ik mee om te gaan.. alle stappen die te groot waren of waar ik geen controle over had, daar kreeg ik dus dit gevoel.

Uren later zit ik er nog mee, de pijn is gewoon voelbaar van binnen. Dit heeft echt niets met zingen te maken. Dit heeft echt te maken met een gevoel waar ik geen idee heb hoe ermee om te gaan. Ah! Fout… ik had geen idee hoe ik er mee om moest gaan. En ja, dat begrijp ik nu maar al te goed. Dit voelt echt heftig en is echt pijnlijk.

Er valt een last van me af.. nu begrijp ik het. Zoveel stukjes vallen op hun plek. Dit is gewoon al die tijd een groot probleem geweest. En ik had er gewoon geen weet van.. omdat ik het niet durfde te voelen, zoals elke keer weer het probleem is. Hoe verdrietig zeg.. dat ik dat zo moeilijk vind. En wat ben ik blij met alles wat ik geleerd heb.. dat ik het nu begrijp, dat ik nu wel weet wat ik kan doen. Dat ik er nu wel mee leer om te gaan. En nee, hiermee ben ik er nog niet, maar ik ben goed bezig. Dit laat weer zien hoe dringend nodig het is dat ik ermee bezig ben. Anders kan ik nooit nieuwe dingen leren en blijf ik dingen uit de weg gaan. Ik durf het nu toe te laten omdat ik al zoveel geoefend heb met andere gevoelens. Nu kan ik hiermee verder oefenen en ervoor zorgen dat dit me niet meer gaat tegenhouden.

Ik probeer na een nachtje slaap het nog een keer. Heerlijk ben ik aan het zingen. Ik ga er helemaal in op in het liedje wat we via de live sessie hebben geleerd en doe het steeds overnieuw. Het gaat zo lekker! Ik besluit dat liedje op te zoeken en alleen te gaan zingen met karaoke, net als eerder. Het klinkt nog steeds niet en ik mis al de kracht die ik eerder had.. alleen deze keer voelt het van binnen zo anders. Het is oké, ik ben niet boos op mezelf, niet teleurgesteld, ik voel me gewoon redelijk rustig. Het is oké.. het komt vanzelf. Gewoon lekker blijven oefenen.. het komt wel. Pfffff wat een opluchting.. hier moest ik echt eerst aan voorbij om verder te komen. Weer een stukje overwinning! Hoe pijnlijk ook… het is me gelukt en ik sta nog overeind! Yessss. Laat het liedje daar nou net over gaan… toevallig?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s