Dat mentale gedoe ook..

Ik loop buiten, even wat frisse lucht inademen. Na ruim een week ziek te zijn geweest snak ik naar frisse lucht. Voor het eerst voel ik me iets beter en is het benauwde gevoel in mijn longen minder geworden. De hond is blij, eindelijk weer even lekker rennen. Ook zij heeft eronder geleden de afgelopen week. Weinig beweging en minder sturing voor haar. Toch heeft ze het prima gedaan. Ik merkte iets meer stress maar lang niet zo erg als eerder.

Thuis ga ik meteen mediteren. Even lekker diep doorademen en tot rust komen. Mijn hoofd is weer aardig aanwezig. Ik voelde steeds al hoe lastig het was om dat hoofd te negeren. Om er niet teveel aandacht aan te besteden. Als ik minder beweeg, gaat alle energie direct weer naar mijn hoofd toe. Die maakt dan weer “ prachtige” verhalen die alles weer net even erger maken.

Ik begin steeds meer te begrijpen wat er is gebeurd met me. Twee jaar geleden.. na mijn val. Ik kon niks, had geen afleiding en ja.. dan komen ook de nare gevoelens naar boven. En ja, dat hoofd had zoveel energie, die maakte het allemaal zoveel erger. Alles wat ik niet moest doen, deed ik juist wel. Mensen van me afduwen, niet bewegen, slechter eten, negatief denken stimuleren door erin mee te gaan.

Er was voor die val helemaal niet zoveel aan de hand met me. Het enige wat er echt aan de hand was, was dat ik niet zo goed wist om te gaan met moeilijke gevoelens. En daarnaast had ik niet echt het idee dat ik er ook op een andere manier geen aandacht aan kon besteden, aan dat hoofd wat mij zoveel onzin vertelde. Ik denk dat ik het heel eerlijk gezegd nog best lang heb volgehouden. Het valt niet mee als je niks kan en geen afleiding hebt, geen beweging en sociale contacten. Dan voelt alles gewoon even heel erg moeilijk. Ik kon er al niet goed mee omgaan, dus tja.. eenmaal een doorbraak maakte dat helemaal moeilijk. Zoveel emoties tegelijk ineens..geen houvast voelen, want ik kon niks.. poeh dan gaat het snel mis.

Het verschil met nu is, dat ik nu veel beter weet hoe ik om kan gaan met de dingen die ik voel. Dat ik weet dat beweging belangrijk is, hoe klein die beweging ook mag zijn, het is beter dan niets. Ik weet nu dat ik tegen mezelf kan zeggen dat ik iets wel kan en dat ook kan blijven zeggen. Dat ik niet op hoef te geven als het niet meteen lukt. Ik weet nu dat ik het allemaal helemaal niet zo slecht heb gedaan en doe als moeder en als vriendin. Ik weet nu dat ik soms te lief ben voor een ander en iets te weinig voor mezelf. Ik weet nu dat ik ook momenten van ontspanning nodig heb, tijd voor mezelf. Ik weet nu dat ik, als ik er maar in geloof, echt wel veel kan bereiken. Ik weet nu om te gaan met gevoelens van onzekerheid en angst. Ik weet nu dat ik ze niet hoef weg te poetsen maar dat ik ze in de ogen aan mag kijken, dat ze me iets te vertellen hebben. Dat heb ik maar mooi allemaal hiervan geleerd!

Ik zie nu dat ik heel veel goed deed en helemaal niet zoveel fout, zoals mijn hoofd me dat graag wijs maakte. Ik weet nu dat ik ook maar een mens ben met beperkingen. Dat ik niet alles perfect kan doen, dat hoeft ook helemaal niet. Ik weet nu dat ik om alles vol te houden ook rust en stilte nodig heb.

Wat ik nooit meer wil is hangen in zelfmedelijden. Ik wil niet meer luisteren naar dat hoofd wat me verteld wat ik allemaal fout doe. Als iets me niet zint, dan wil ik er iets aan doen. Ik kan wel zeuren dat het allemaal zo moeilijk is , dat bijvoorbeeld moeder zijn en voor een gezin zorgen naast een baan echt niet makkelijk is, maar wat helpt me dat? Veel liever doe ik iets meer voor mezelf, zodat ik blijer ben en daardoor minder hoef te zeuren. Want als ik blij en ontspannen ben, dan valt alles me veel makkelijker en zeur ik veel minder. Dan zie ik alles positiever en straal ik dat ook uit. Ik kan zielig zitten doen, dat ik me schuldig voel als ik iets voor mezelf doe, maar ja, dan zit ik weer in dat negatieve en ben ik veel minder relaxed en straal ik dat ook uit. En nee ik geloof niet dat iemand daar gelukkig van wordt om me heen.

Maar eenmaal die fles open, zit die geest er niet zomaar weer in. Hij heeft een uitweg gevonden, mijn zwakke plek, en elke keer zal ik weer alert moeten blijven. Zoals deze week, dat ik hier ziek lag en weinig kon. Wat ik wel kon, was mediteren. Rust zoeken in mezelf, ook als het niet voelde dat het nou echt wat deed, ik moeilijk bij mijn gevoel kon komen… Het was alles beter dan mee te gaan in dat hoofd.. want dan ben ik zo weer terug bij af en ondanks alles wat ik heb geleerd, wil ik daar echt nooit meer naar terug! Één keer zo diep zinken is wel genoeg..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s