Standje “overleven”

En dan komt er een moment waarop ik voel, het klopt niet. Hoe ik me voel klopt gewoon niet. Na alles wat er deze week is gebeurd en het zelf ziek zijn voel ik me eigenlijk nog te goed mentaal. Ik zit een hele week binnen, kom niet aan mijn beweging, we zijn samen thuis dus alleen zijn is moeilijk. Allemaal dingen waarbij ik normaal nog echt wel aan het schommelen ben. Waar ik nog echt wel moeite mee heb.

Hoe kan het dan dat ik me al de hele week ondanks alles, best oké voel in mijn hoofd? Mijn hoofd ratelt helemaal niet zo erg en ik voel me ondanks het ziek zijn mentaal best sterk. Ik voel gewoon aan alles ineens dat het niet klopt. Dat klinkt raar, want ik zou blij moeten zijn dat ik de week zo goed ben doorgekomen. En toch.. toch ben ik niet echt blij.

Ik probeer wat te bewegen en daarna te mediteren. Het mediteren wat mij zoveel rust en duidelijkheid geeft. Ik raak een beetje in paniek, zelfs dat lukt niet. Ik voel het gewoon niet van binnen. Ik voel niet de dingen die ik steeds zo goed voelde. Ik begrijp er niks van en wil antwoorden. Ik bedenk me wat ik zou kunnen doen. Iemand om hulp vragen? Lezen? Bewegen? Moet ik sporten? Moet ik praten? Moet ik iemand bellen?

Dan ineens komt de zin in me op die ik elke keer roep, blijven ademen.. blijf gewoon ademen dan komt het vanzelf. Ik ga rustig liggen en blijf gewoon doorademen. Mies, je hoeft er even helemaal niets mee, er is niet aan de hand. Alles is gewoon oké en de antwoorden komen vanzelf wel weer. Ik blijf rustig ademen en praat continue tegen mezelf. Ik merk dat ik langzaam iets rustiger word. Alles is gewoon oké. Er is niets aan de hand. Alleen nu in het moment zit je even vast. Laat het maar gewoon gebeuren er komt echt wel weer een moment dat je het wel weer weet.

En dan stroomt het gewoon binnen.. de opluchting. Ik ben oké, er is niks. Laat maar gaan even. Ik huil wat en voel de spanning overal in mijn lijf zitten. Ha! Ik voel weer wat. Oef gelukkig. Dat is al fijner. Er is weer een opening en langzaam begint me te dagen wat er aan de hand was. Ik stond deze week in standje overleven. Een stand die prima is als er zoveel gebeurd maar waar ik me helemaal niet echt comfortabel bij voel. Voor eventjes oké, maar het moet niet te lang duren. Het standje overleven zorgt ervoor dat mijn gevoelens ergens ver weg zitten gedrukt en dat ik gewoon mezelf niet ben. Ik blijf praten, laat maar los, het is niet meer nodig. Je mag weer gewoon jezelf zijn. Je mag gewoon weer voelen en gewoon alles even lekker laten gaan.

En dan besef ik hoe lang ik dat standje overleven heb gebruikt.. en wat voor een stress dat geeft om dat lange tijd achter elkaar te gebruiken. En nog erger, dat ik het automatisch in zet in situaties die erop lijken, maar die helemaal niet hetzelfde zijn. Oké, nu was het even nodig, dit was iets waar ik het zeker prima voor kan gebruiken. Alleen gebruik ik het ook in situaties waar het helemaal niet nodig is.. oei… jeetje zeg. Meer dingen beginnen op zijn plek te vallen. Hoe ik dit in mijn huwelijk heel vaak gebruikte.. en eerder ook al bij mannen. Mannen die niet om konden gaan met het emotionele stukje van mij. Nu ik terug kijk heb ik daar steeds die overlevings stand gebruikt. Blijkbaar ben ik het meer en meer in gaan zetten en dat voelde helemaal niet fijn eigenlijk. Dat standje overleven geeft heel veel stress als dat er langer in blijft zitten.

Ik besef dat dat ook de reden is dat ik mijn vriend niet teveel om me heen kan hebben. Niet omwille van hem, maar ook daar schiet ik in standje overleven. Mijn hersenen hebben gewoon de link gelegd, man ~ zet op stand overleven. Misschien maar heel subtiel eerst, maar hoe langer ik in de buurt ben, hoe erger het wordt. Ik heb de afstand nodig om steeds weer even in die ontspanning te komen. Dat lukt me niet zo lang er een man continue om me heen zit.

Goh niet heel gek dat mijn hond mannen lastig vind.. waarschijnlijk had ze al niet de beste ervaringen en doordat ze het bij mij ook nog eens bevestigt kreeg, is het alleen maar erger en erger geworden. Net als bij mij.. uiteindelijk is het niet meer alleen maar bij een bepaalde man maar gewoon maar alle mannen.. tja. Zoiets zal het zijn. Het is net als wanneer iemand bang is voor een spin en dan voor alles wat op een spin lijkt bang wordt en elke keer in die overlevingsmodus komt te staan en een lichaam wat totale stress ervaart.

Ik zie wel wat een enorme vooruitgang ik al heb geboekt. Alleen de stap naar hoe ik was en naar standje overleven was even nog iets te groot. Ik begrijp ineens waarom kleine stapjes zo belangrijk zijn. Het langzaam wennen aan iets maakt dat het geen stress geeft. Dat wennen is zo belangrijk. Als de stap te groot is geeft dat veel stress. Ik voelde gewoon aan alles dat er iets niet klopte, het ging te snel ineens te goed in een moeilijke situatie. Dat voelde niet fijn naarmate het langer duurde. Het was geen enorme stap meer, zoals dat een paar maanden geleden nog wel was. Het was alleen net even iets te groot nog. Geeft niet, ik ben dus goed op weg. Even weer wat stappen terug. Even weer in die ontspanning komen en vooral geen stress erom maken dat het nu even niet allemaal zo lukt. Het komt wel weer.. echt wel. Nu eerst maar beter worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s