En toen had ik COVID.

December 2018… ik lig op de bank. Mijn hoofd bonkt en ik kan niets verdragen. Geen licht, geen geluid..alles doet zeer na mijn val. Het enige wat ik kan doen is wachten. Wachten tot het over is en ik weer terug kan naar mijn “oude” leven. Ik wacht en ik wacht.. ben gefrustreerd, boos, en ga vol in de strijd. Ik voel paniek, ga weg, alsjeblieft ik wil weer terug, ik wil werken, daar voel ik me goed. Ik wil niet thuis zijn, ik kan het niet, ik wil het niet, alsjeblieft laat me werken.

Na twee maanden laat ik het langzaam los, het vechten stopt, het helpt niet, ik heb alles geprobeerd maar het vechten doet niks. Ik ben moe, ik laat het gaan. Ik ga naar buiten, daar voel ik me goed. Daar maak ik mijn hoofd leeg, ik teken, ik knutsel, ik luister muziek. Meer kan ik niet aan.. en dan.. vanuit die ontspanning gaat er ergens een Luik open. Een Luik waar alles achter zit wat ik heb verstopt, wat ik niet wilde voelen, wat er niet mocht zijn. Het stroomt eruit, met grote golven komen de gevoelens eruit gestroomd. Ik kan het niet meer tegenhouden. Geen afleiding meer zoeken in mijn werk, telefoon of tv. Mijn hoofdpijn zorgt er wel voor dat dat allemaal buiten bereik is.

December 2020.. 2 jaar later ondertussen alweer. Ik lig op de bank met hoofdpijn. Ik heb COVID en mag niks doen, voel me ook niet lekker, kan alleen maar thuis blijven en uitzieken. Ik kijk naar buiten en zie nog steeds dezelfde boom waar ik al die tijd naar kijk. Ik voel me rustig van binnen. Ondanks alles wat er de afgelopen dagen is gebeurd voel ik me oké. Twee jaar ben ik bezig geweest om gevoelens te verwerken, gevoelens te voelen, een weg te zoeken. Soms weer veel te snel willen, willen rennen naar dat wat goed voelt, maar elke keer mezelf weer terug trekken. Mezelf weer naar dat Luik brengen en steeds weer kijken wat er nog meer doorheen komt. Dingen doorvoelen, niet wegstoppen maar meteen mee aan de slag. Net zo lang tot de rust weer terug is.

Wat was het een moeilijke lange weg. Wat heb ik me vaak eenzaam en alleen gevoeld. Wat was het moeilijk om zoveel verdriet te voelen van binnen. Zoveel tranen eruit te gooien. Wat was het moeilijk om steeds weer de weg van de meeste weerstand te zoeken en daarmee te leren omgaan. Wat was het moeilijk om niet te vluchten in mooie dingen en de nare gevoelens de rug toe te keren.

Ik kon niet anders. Ik was deze weg ingeslagen en kon niet meer terug. Ik wist heel diep van binnen dat dit de enige manier was. Ik wilde het volhouden. Wat een spanning in mijn lijf, wat een stress heb ik opgebouwd in 43 jaar.. wat een gevoelens die er niet mochten zijn. Ik was niet heel, ik was half.

Wat was het ook mooi. Wat was het ook fijn op de momenten waarop ik dan weer even de opluchting voelde. De momenten waarop ik weer een klein stukje stress van binnen had weggepoetst. Wat is het fijn om mezelf zo op deze manier te leren kennen. De echte rust steeds vaker te mogen voelen. Wat een ervaring!

Waar sta ik nu? Heel eerlijk? Ik weet het niet. Ik sta gewoon in het leven en zie wel wat het me verder brengt. Ik ga door met wat ik doe omdat ik zie hoe het me naar nieuwe plekken brengt en hoeveel oude Shit er allemaal los komt. Het komt allemaal vanzelf, ik zoek niet meer. Ik heb geen haast, ik hoef nergens naartoe. Ik ben waar ik ben en als dat veranderd dan is dat zo. Ik heb mezelf en dat is het belangrijkste. Ik heb geen plan, geen richting, geen navigatie, geen toekomst in het vizier en dat voelt eigenlijk gewoon heerlijk. Het enige wat ik wil is doorgaan met mezelf leren kennen en blijven zoeken naar die heerlijke rust van binnen.

Ik heb nog zoveel te leren, dit is nog maar het begin. Alleen wel het begin van iets heel moois. Alle begin is moeilijk, maar beter een moeilijk begin dan geen begin..

5 reacties

  1. Zo herkenbaar en wat mooi geschreven meis het is zo goed om alles van je af te schrijven niet dat het gelijk oplucht maar het zijn wel stapjes in de goede richting je heb nog een langere weg te gaan wees trots op je zelf over de voortgang die je wel heb behaald al zijn het nog zo van de die kleine stapjes hou je sterk en wens je heel veel sterkte en Beterschap lieve groetjes Renata 🎄🎄

    Geliked door 1 persoon

  2. Wat lief, dankjewel! Het is heerlijk om te schrijven.. om met dit soort dingen bezig te zijn, ook al is het soms heel moeilijk, beter moeilijk dan terug naar af😄

    Like

  3. Zeker weten is dat moeilijk je confronteren met de diverse dingen waar je tegenaan loopt in het leven ik zelf schrijf ook maar eventjes niet op dit platform 😁 je doet het super goed ik lees je verhalen altijd en burnout wordt jammer genoeg niet echt serieus genomen in deze harde maatschappij net zo goed als me .
    Chronisch vermoeidheid maar wel blijven knokken ik wens je een fijne avond knuffel 😘🌹🎄🎄🎄

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s