šŸŽµ She used to be mine šŸŽµ

Soms zou ik zo graag verder gaan. Wil ik zo graag stappen zetten en aan nieuwe dingen beginnen. Vooral als ik me goed voel, wat gelukkig steeds vaker zo is. Dan wil ik zo graag vooruit. Een leuke cursus doen, nieuwe dingen leren, nadenken over een opleiding starten of wat ik zou willen in mijn werk. Op de goede dagen borrelt er van alles naar boven.. en toch.. toch weet ik dat dat het allemaal niet is. Dat ik wel steeds meer in de buurt kom, maar dat ik nog niet precies weet wat ik wil. Ik voel bij alles nog teveel twijfel.

Ik heb mezelf echt voorgenomen, bij twijfel niet doen. Pas als ik echt voel dat ik iets echt wil doen dan mag ik stappen zetten. En dat gevoel.. dat is er gewoon nog niet. Met niks eigenlijk. Alles is er een beetje. Ik voel ongeveer dingen, maar niet concreet. Dus kom ik voor de honderdste keer weer uit op dat wat ik met mezelf heb afgesproken, een jaar lang niks veranderen.. gewoon alles laten zoals het is en niks nieuws beginnen. En elke keer geeft het me rust. Want ja op de goede dagen kan ik iets leuk vinden maar op de slechte dagen voel ik aan alle kanten dat ik er niet klaar voor ben. Als ik nu stappen ga zetten richting onzekerheid en twijfel… doe ik weer wat ik altijd deed… en krijg ik dus weer wat ik altijd kreeg… en dat. No way!! Dat ga ik niet meer doen.

Zucht.. dus wacht ik rustig en geduldig af. Verwonder ik me over zoveel gevoelens die zich van binnen elke keer weer opnieuw aandienen. Doorvoel ik ze, huil ik alles eruit. Leer ik te ontspannen bij deze gevoelens en leer ik ermee omgaan. Een jaar… het jaar is bijna voorbij. Nog een maandje. Ben ik er dan klaar voor? Ben ik dan klaar om verder te lopen? Of heb ik nog meer tijd nodig om rond te dolen op deze plek? Ik heb geen idee. Ik laat het maar gewoon gebeuren. Ik ga mezelf niet dwingen als het nog niet goed voelt. Deze keer wil ik echt niet te snel gaan. Wil ik echt de tijd nemen voor mezelf, zo lang als ik nodig heb. En nee, niet alles hoeft ā€œ afā€ te zijn om verder te kunnen, zeker niet. Alleen wil ik wachten op dat duidelijke gevoel van binnen die me de goede kant op stuurt.

En nee, dat gevoel is niet nieuw. Dat heb ik echt vaker gehad, anders was ik nooit gescheiden, dus ik weet dat het vanzelf komt. Ook toen heb ik net zo lang gewacht tot ik er echt klaar voor was en van binnen voelde, nu kan je het. Ga!! En daar ging ik.. en geen honderd paarden konden me meer tegen houden. Ik hoef het niet te forceren, het komt vanzelf. En ook al zet ik nieuwe stappen, dan nog zal ik altijd hiermee verder gaan. Zal ik altijd tijd willen blijven besteden aan mijn binnenkant. Blijven opruimen en blijven voelen. Nooit maar dan ook nooit meer wil ik mezelf zo verliezen.

ā€œ She used to be mineā€, maar geloof me, het zit er allemaal nog en zeker weten dat het me allemaal gaat lukken om haar weer helemaal terug te vinden!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s