Verlangens

Ik doe mee aan een challenge. Ik krijg de vraag om bij mezelf naar binnen te kijken en te kijken welke verlangens ik heb. Ik mag er één uitkiezen en dan het liefst één waarvan ik eigenlijk denk, dat kan helemaal niet. Dat mag helemaal niet. Ik moet juist dat verlangen opzoeken. Poeh dat is best lastig want ik heb wel een verlangen die ik het liefst weg stop. Want ergens weet ik dat dat verlangen niet helemaal dat is wat ik eigenlijk verlang. Alleen ik kom er maar niet achter wat ik eigenlijk verlang. Dus stop ik het maar weg. Het kan niet, het mag niet, het is sowieso onmogelijk en eigenlijk ook helemaal niet echt waar. Dat dat zo is voel ik ook eigenlijk wel maar omdat ik niet weet wat het dan wel is, laat ik het maar daar ver weggestopt.

Oh ja, ik heb al eens geprobeerd het juist naar boven te halen. Juist te kijken naar dat verlangen, alleen, ik kwam er daarna niet verder mee. Ik liep tegen een plafond op van onmogelijkheid en van niet begrijpen. Toch bleef het me triggeren, elke keer weer. Oké nou goed, ik ga de uitdaging aan en neem dat verlangen. Eens zien of ik nu verder kom.

Ik mag het verlangen naar boven laten komen en lekker groot maken, me er helemaal in wentelen en voorstellen hoe het zou zijn als het helemaal uit zou komen. Beetje ongemakkelijk voel ik me maar ik ga toch door. Hmmm voelt best oké, alleen ergens toch dat stemmetje. Dit kan niet, dit is niet oké, dit is niet de werkelijkheid. Ze praat weer verder en zegt, als je een plafond voelt, rek dat dan iets op, ga erdoorheen. Stel je nog meer voor hoe het zou zijn als het echt zou zijn. Ik maak me er nog een mooiere voorstelling van en laat het verlangen helemaal toe. Ik gooi alles overboord en heb even schijt aan alles. Wat maakt het uit dat ik een verlangen heb? Ik doe er toch niks mee? Waarom mag het er dan niet zijn? Het zit veilig bij mij van binnen en niemand heeft er last van.

Ik ga door het plafond en voel me goed. Hier durfde ik steeds niet naartoe, ik stopte net ervoor. Ik geniet even echt van het gevoel en dan zegt ze, wat zit er onder dat verlangen? Wat wil het je vertellen dat je hier zo naar verlangt?

En ineens heb ik het antwoord. Een antwoord waar ik al zo lang naar op zoek ben en zoveel uren aan heb besteed is er ineens. Door dat plafond te doorbreken, dat plafond van wat wel en niet zou mogen, had ik ineens het antwoord. Ik weet het zomaar en het bevrijd me meteen.

De dagen ervoor was er ook elke dag een opdracht. Eentje waarbij ik een playlist moest luisteren en dingen opschrijven wat in me opkwam. Ineens komt er een liedje voorbij wat me enorm aangrijpt. Het heet “ She Used To be mine”. Kippenvel over mijn hele lijf en de tranen schieten in mijn ogen. Ik luister het en nog eens en nog eens. De tekst! Over jezelf kwijt raken en verlangen naar dat meisje van ooit.

De dag erna een healing waarin bij mij naar boven kwam, “ Love yourself”. Tja, ik doe mijn best, maar er zitten nog steeds dingen in de weg..

En dan dus de opdracht waarin ik mijn verlangen naar boven mag halen en helemaal doorleven. Ineens valt de puzzel helemaal in elkaar. Het verlangen is niet dat waar ik werkelijk naar verlang. Er zit iets achter. Ik verlang ernaar omdat het uit een tijd komt waarin ik me zo gelukkig voelde. Waarin ik echt mezelf was. Ik was spontaan, vrolijk, vrij en blij. Ik had geen angst, ging uitdagingen aan, ging mijn gevoel achterna, was behulpzaam naar de mensen om mij heen, was bereid om naar mezelf te kijken, on te leven, om lief te hebben en er helemaal voor te gaan. Ik leefde!

Er gaat een rilling door me heen. Ja alles valt op Zn plek. Dat verlangen is niets geks, is niet raar. Het is gewoon een signaal om me door elkaar te schudden. Te zeggen, hé waar is dat meisje waar je ooit was? Die geloofde in grote dromen? Die de wereld verkende en geloofde in geluk. Waar is ze? Ik zag het niet, want ik schaamde me voor dat verlangen en stopte dat gevoel weg.

En nu ineens.. mag het er zijn en is het goed. Ik voel dat dat meisje er gewoon nog is van binnen. Alleen is ze sterker geworden. Mag ze falen en fouten maken. Mag ze ook soms somber zijn of boos. Is het gewoon oké. Hoeft ze dat niet meer weg te stoppen om een ander te pleasen. Mag ze gewoon zichzelf zijn en weet ze met die gevoelens steeds beter om te gaan. Mag ze alleen zijn en tijd voor zichzelf vragen. Ik ben nog steeds dat meisje van toen, alleen completer. Alles in mijn leven wat niet lekker liep wilde alleen maar aankloppen en zeggen, kijk hier mag je van leren! Kijk maar daar zit een valkuil, dat is oké, we gaan eraan werken. Wees niet bang.

Het was me het weekje wel weer. Wat heb ik weer een hoop geleerd. Ik ben goed bezig en elk dingetje brengt me weer een stukje dichter naar mezelf. Ik weet nu dat ik gewoon dingen mag voelen. Als ik wil mag ik gewoon somber zijn, ik hoef het niet weg te drukken. Ik weet nu dat er vanzelf wel weer een moment komt dat ik er klaar mee ben en weer verder ga. Als ik het mezelf eerst maar toe sta en het niet weg stop. Ik mag ook bang zijn of verdrietig. Ik mag verlangens hebben, wie heeft daar last van? Ik doe er niemand pijn mee, ik doe er verder niets mee. Ik mag gewoon voelen wat ik voel. Dat klinkt simpel, maar het kost veel tijd energie en oefening. Maar waarom zou ik die tijd niet mogen nemen? Ik mag mezelf nu toch wel even voorop stellen? Of niet soms?? JA absoluut. En daarmee breek ik even met alle sociale wetten, SO be it!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s