Verdrinken in de diepte

“De zee is woest, de golven hoog. Tranen tranen en nog eens tranen. Mijn hele lijf staat stijf van de stress. Ik heb het gevoel te verdrinken, het voelt alsof het nooit meer stopt. Ik word wakker zomaar midden in de nacht en de tranen rollen meteen over mijn wangen. Het voelt als een zwart gat waar gewoon geen licht te vinden is. Het voelt alsof er nooit een einde aan zal komen, alsof ik van de ene mental break down in de volgende stap. Ik ben dagen bezig om van de ene bij te komen en meteen komt de volgende om de hoek kijken. Ik stort me van de ene stortvloed aan tranen in de volgende en mijn lijf is amper in staat om bij te komen. Wat voel ik me ellendig, wat een diepe put is dit. Ik wil eruit, ik wil dit niet, ik wil rennen ik wil weglopen van dit alles. Me verstoppen in een hoekje waar niemand me ziet. Ik schaam me zo voor alles wat er gebeurd met me. Ik wil dit niet, help me, laat me met rust, hou op, ga weg, hou me vast, laat me alleen. Ik weet het niet. Paniek. Laat dit stoppen. Ik ben bang. Help me, nee help me niet. Ik wil niet dat iemand me zo ziet. De tranen blijven maar stromen en stromen. Wat een ellende. Het voelt als een bevalling. Een bevalling waar geen einde aan komt. Ik wil weg hier. Stop alsjeblieft. Hou ermee op. Laat me met rust. Ik ben bang. Ik voel me zo alleen. Ik ben eenzaam. Niemand begrijpt me. Help me dan toch. Nee laat me alleen. Laat me alsjeblieft alleen en kijk niet naar me. Ik schaam me zo. Ik schreeuw maar niemand hoort me. Ga weg. Ik wil dit niet. Ik wil niet meer, ik kan niet meer. Ik dat dit niet alleen. Ik moet dit alleen doen. Ik ben bang. Dit kan ik niet. Echt niet. Ik kan het niet. Ja ik kan het. Het lukt me. Ik kan het wel. Ik hap naar lucht. Ik ben er weer. Ik haal adem. Diep adem. De paniek ebt weer een beetje weg. Ik wieg me in de rust. Ik laat me drijven op de golven. Dit voelt fijn. Ik voel ontspanning. Ik ben er weer… ja rust.. ja dit voelt fijn.. jaaa hier wil ik meer van.. dit is zo heerlijk. ..Shit nee.. daar gaan we weer. Weer een golf. Oh nee, ik kan het niet… het gaat niet.. ik drijf af. Nee ik wil terug, terug naar dat fijne gevoel. Help me dan! Ik schreeuw maar niemand hoort iets. Ik voel me meegesleurd worden en de tranen stromen weer onafgebroken. Ik voel me zo ellendig…..”

Eventjes ben ik weer terug in de tijd. Even weer ervaar ik wat ik een tijd geleden ervoer. De pijn en het verdriet, de donkerte en de eenzaamheid. Het was vreselijk en toch ergens ook mooi. Hoe gek klinkt dat, dat iets wat zo donker en ellendig voelt ook mooi kan zijn. De momenten waarop ik weer even boven kwam en adem kon happen, dat waren de momenten waarop het ook een mooie kant had. En ja, ze waren kort. Heel erg kort, maar ze waren er wel.

Ik ben bang. Bang om weer terug te gaan naar die plek en toch doe ik het. Ik ga weer even terug om te voelen wat ik toen voelde. Om te voelen dat het niet alleen maar eng was. Dat het ook een mooie plek was. Een plek van waaruit ik mezelf weer opnieuw heb ontdekt. Mezelf weer opnieuw mocht opbouwen. De angst om terug te vallen zit diep en overvalt me nog dagelijks. De spanning die het met zich mee brengt zit nog in mijn hele lijf. Zodra iets weer even teveel is, ik weer even te moe ben, BAM.. is het er meteen weer. Ik wil dat gevoel niet. Ik wil het weg hebben uit mijn leven. Alleen heb ik ondertussen geleerd.. een heleboel geleerd. Ik ben niet meer de persoon die ik toen was. Ik ben veranderd, heb geleerd. Let veel meer op mezelf. Denk veel vaker aan mezelf. Ik zorg voor veel meer rust in mijn leven. Ik hoef niet meer bang te zijn.

Ik lig op de bank en laat het gebeuren, laat het over me heen komen. Ondertussen schrijf ik alles eruit. Laat ik elk woord dat opkomt op het papier eruit. Weg ermee. Kom maar op, ik ben niet bang. De tranen komen van diep, een kotsend gevoel komt van ver. Kom er maar uit, prima, het is goed zo. Kom maar op. Ik ben niet bang. Ik lig hier op de bank en met mij gaat het goed. Ik ben niet meer bang voor je. Ik durf nu zelf naar de diepte te gaan en daar te kijken. Ik wacht niet meer tot jij, stomme angst, me erheen sleept. Mooi niet.

Ik voel de bank onder mijn lichaam. Ik voel dat ik veilig ben, dat er niks kan gebeuren. Ik ga erheen en laat het gaan. Het is goed zo. Kom er maar uit. Ik ren niet meer weg voor jou, ik ben nu zoveel sterker. Ik kan dit en ik ben niet meer bang.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s