Als ik niks doe, veranderd er ook niks.

Ik doe veel aan mediteren. Als je me dat een paar jaar geleden had gezegd, had ik je vierkant uitgelachen. Alleen het woord al maakte me zo onrustig dat ik echt never nooit zou gaan mediteren..tja.. en nu? Nu heb ik heel langzaam ontdekt hoe goed het me doet. Zonder zweverig te zijn ontdek ik hoe veel het me helpt. Gewoon even rustig gaan zitten en me naar binnen keren. Even met dat bezig zijn wat me bezig houdt op dat moment. Even voelen hoe ik me voel, even weg van de wereld naar mijn eigen wereldje toe. Het is niets meer en niets minder dan dat. Even de aandacht op mezelf richten. Niks geks aan. Grappig hoe ik toch elke keer weer juist de dingen die ik niet wil wel krijg. En dan blijken juist die dingen goed voor me te zijn. Tja… het verwonderd me al niet eens meer.

Door het mediteren leer ik steeds meer om me niet zo mee te laten slepen met de dingen die ik voel. Steeds vaker ben ik me ervan bewust dat het me is gelukt. Dat ik min of meer aan de zijlijn sta vanaf daar toekijk hoe ik dingen doe. En vooral ook dat ik duidelijker zie wat er werkelijk gebeurd en de emoties even kan omzeilen. Die vertroebelen namelijk alles. En echt, dat geeft nu al rust.. ook al lukt het me ook echt nog vaak niet. De keren dat het wel lukt, geeft het me echt vertrouwen.

Dit is dus waarom ik op mijn werk me anders voel dan thuis. Op mijn werk heb ik dit getraind. Ik kan me daar niet mee laten voeren door emoties. Als ik dat doe dan wordt het helemaal niks en staat ook een beetje raar. Ik kan toch moeilijk in huilen uitbarsten als een kind geprikt wordt of geopereerd? Onbewust ben ik op mijn werk hierin getraind en daarom voel ik me daar rustiger en meer ontspannen. Thuis heb ik dit veel minder getraind blijkbaar. Daar laat ik me meer mee slepen door emoties. Of soms ook te weinig, ben ik te hard geworden in dingen en zet ik mijn gevoel helemaal uit. Aan die dingen werk ik nu en dat geeft echt rust. Durven voelen, niet wegstoppen maar ook niet compleet mee laten slepen. Gewoon er te laten zijn zoals ze er zijn. Niets meer of minder. En hé hoe fijn dat ik dat nu ook op mijn werk nog verder kan trainen en in elke andere situatie ook.

Het is vooral een kwestie van trainen trainen en nog eens trainen. Nu heb ik de tijd. Ik heb de motivatie te pakken. Nu is mijn leventje best rustig en kan ik het mooi oefenen. Het stomme is, de noodzaak is er vaak pas als er moeilijke dingen gebeuren. Daar ben ik wel achter nu. Als het gewoon door kabbelt, tja, dan heb ik dat veel minder nodig. Alleen met vervelende dingen is het wel een stuk fijner als ik me niet zo mee laat slepen. Tja.. hoe kon ik dat nou weten? Ik had toch geen idee hoe dat werkte?

Naja, beter laat dan nooit zeg ik dan maar. Ik weet het nu en leer het nu allemaal. Beter iets dan niets. Één ding weet ik nu in ieder geval heel goed, als ik niets doe, veranderd er ook niets. Dan laat ik me steeds weer mee zuigen in dingen. Blijf ik met stress in mijn lijf lopen en blijf ik moe. En dat vind ik nou eerlijk gezegd zonde van mijn tijd. Kan wel leukere dingen bedenken dan moe te zijn en rond te lopen met stress. Word ik alleen maar ziek van. En geloof mij, verpleegkundigen zijn heeeeele slechte patiënten.. dus dat wil niemand.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s