Waarom zou ik willen voelen?

Tja.. die vraag stel ik me bijna elke dag. Waarom zou je dit willen? Waarom loop je niet lekker weg voor je gevoel zoals je altijd deed? Ik bedoel de zoveelste ochtend wakker worden en de spanning voelen is nou niet echt om blij van te worden toch? Elke keer maar weer accepteren, loslaten, janken en al die andere stomme dingen voelen.

Zucht.. ja ik weet het. Het wegrennen heeft me hier gebracht. Ja ja ja ja ja ja ja ik weet het echt wel. Als ik niet elke keer was weggerend zou ik me nooit zo hebben gevoeld als de afgelopen 1,5 jaar. Leek op de korte termijn best een goede oplossing al zeg ik het zelf. Jammer dat het niet altijd zo werkt. Beetje jammer allemaal. Nou ja, het zou wel werken, maar mijn leventje zou erg klein blijven en steeds kleiner worden en precies dat is wat ik niet wil. Ik heb gewoon de behoefte om meer uit het leven te halen.

Oké dus voor mezelf maar even de voordelen van het voelen op een rij. Misschien kan ik daar gewoon eens vaker naar kijken en moed eruit halen om door te gaan als ik het weer even niet weet. Eens zien..

-Door te voelen heb ik ervaren wat angst echt is en herken ik dat gevoel eerder. Heb ik dus eerder de tijd om weg te rennen van iets wat niet goed voor me is.. in plaats van te wachten tot ik er al zo in verstrikt zit dat het zoveel moeilijker is om eruit te komen. Of juist om het te erkennen en te kijken waarom ik bang ben en of het wel nodig is om bang te zijn. Vaak is het angst om iets wat juist me verder brengt als ik erdoorheen durf te gaan..

-Door te voelen weet ik eerder wanneer ik vol zit. En niet alleen dat, ik voel ook beter of ik nou echt trek heb, of dat het maar schijn is. Ha! En dat is best een hele leuke. Als ik nu denk dat ik wil eten, en ik check eens hoe ik me echt voel, blijkt dat ik eigenlijk nog best een volle buik heb. Ik ben er zo aan gewend dat mijn buik altijd vol is dat als er net even wat uit is ik alweer wil eten want dan denk ik dat ik trek heb. Nu begrens ik mezelf en zeg ik, wacht maar even een half uurtje en kijk dan nog eens hoe je je voelt en of het echt trek is. Negen van de tien keer komt het honger gevoel door stress. Heb ik het helemaal niet nodig om te eten. Juist dat eten maakt de stress alleen maar erger, maakt dat ik meer stress voel. Nu wacht ik soms nog wel één of twee uur voor ik pas echt voel dat ik trek heb. Dat mijn maag echt begint te protesteren. En nog leuker? Door dit ben ik al wat afgevallen en voel ik minder stress! Zomaar vanzelf. Gewoon door mezelf te checken of ik het wel echt nodig heb of niet. Leuk cadeautje toch?!

-Door te voelen weet ik nu wat bewegen met me doet. Hoeveel beter ik me voel als ik elke dag voldoende beweeg. En ik vind het nog leuk ook.. nooit gedacht dat ik dat nog eens zou zeggen.

-Door te voelen dat ik onzeker ben, ik begin het gevoel nu steeds beter te herkennen, kan ik er iets mee. Ik durf nu ook eerder om hulp te vragen. Ook dat vond ik voorheen moeilijk. Nu weet ik dat als ik verder wil komen, ik toch echt soms hulp nodig heb. Dat dat oké is en dat anderen het leuk vinden om me te helpen. Op mijn werk kom ik daardoor ook veel verder en heb ik al zoveel meer geleerd en vooral geeft het me rust. Rust omdat ik me veel zekerder voel bij wat ik doe. Ja de stap zetten blijft lastig maar het lukt me steeds beter.

-Door te voelen voel ik waar ik blij van word en waar niet. Daardoor kan ik veel betere keuzes maken waar ik mijn energie in wil steken.

-Door te voelen, door liever voor mezelf te zijn, mezelf minder af te straffen als ik het even niet zo goed doe, door hulp te durven vragen en door het gewoon te doen.. durf ik gewoon lekker te zingen. Iets wat voor de één zo als vanzelfsprekend voelt maar voor mij echt wel een ding is. En alles maar dan ook alles wat ik leer in mijn eigen proces, kan ik weer gebruiken in het leerproces van het leren zingen. De kleine stapjes, het ademen vanuit je buik, het elke dag oefenen ook als het zinloos lijkt. Het leren voelen welke noten er goed uitkomen en welke niet. Het durven doen ook al is het soms heel eng. Het doel voor ogen houden waar ik naartoe wil en wat ik wil bereiken. Alles bij elkaar zorgt ervoor dat ik elke dag weer met veel plezier lekker aan het oefenen ben en me daardoor al een stuk beter voel.

Had ik dit allemaal maar veel eerder geweten, dan was ik veel eerder begonnen met voelen. Had ik al deze shit niet door gehoeven.. maar het is wat het is. Nu doe ik het wel en daar gaat het tenslotte om toch?!

2 reacties

  1. “Had ik dit allemaal maar veel eerder geweten, dan was ik veel eerder begonnen met voelen. Had ik al deze shit niet door gehoeven.” – Maar deze shit heeft je juist dit geleerd, anders had je het misschien nooit geweten…

    Ik onderschat een burnout niet, overigens, ik zie het zo vaak en een goede vriendin is er jaren geleden bijna aan onderdoor gegaan. Ikzelf ben depressief geweest en heb ook heel lang gedacht: “Was dat maar nooit gebeurd”, maar nu weet ik dat het me, achteraf, heel veel sterker heeft gemaakt.

    En daar kom jij ook straks, vast en zeker, want je bent zo te lezen al heel goed op weg. Elke dag een kleine stap is beter dan stilstaan. Ongelofelijk veel respect voor je.

    Geliked door 1 persoon

  2. Dankjewel.. nee het valt niet mee en ik haal er enorm veel
    Positieve dingen uit.. ik wilde graag sterk worden en dat kan maar op één manier😏.. een depressie is ook echt niet niks, mooi dat je er ook positief naar kijkt achteraf.. de weg terug is niet makkelijk maar zeker de moeite waard!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s