Puber zijn in een volwassen leven

Ik voel me soms echt een puber. Een puber in een volwassen leven. Wat zou ik graag willen dat ik uren op mijn kamer kon zitten. Dat ik gewoon niets hoefde te doen als ik er geen zin in zou hebben. Dat het eten klaar staat en de boodschappen zijn gedaan zonder dat ik er iets voor hoef te doen. Dat het huis schoon wordt gemaakt, mijn kleren gewassen en gestreken.

Van binnen stormt en regent het, schijnt de zon en is er mist. Het wisselt zich af uur na uur, dag na dag net als bij ieder ander mens. Soms vol energie, dan weer nergens zin in. Ook ik zou op mijn kamer willen zitten en urenlang willen tokkelen op een gitaar, muziek luisteren, zingen, briefjes schrijven, schilderen of bellen met vriendinnen. Ook ik zou uren lang in bed willen liggen en mijn kamer zo vuil laten worden als ik zelf wil. Ook ik wil gewoon de deur uit lopen zonder iets te zeggen en thuis komen wanneer ik dat wil.

Dat is toch zalig. Gewoon dat doen waar ik behoefte aan heb. Nergens rekening mee houden. Geen verantwoordelijkheden dragen en doen waar ik zin in heb. Even gewoon niets moeten. Alleen zijn wanneer ik dat wil zonder dat iemand me stoort. Gewoon ontdekken wie ik ben zonder dat iemand iets van me moet. Zonder al die dagelijkse dingen die ik nu moet doen en waar ik totaal de energie niet voor heb. En toch.. toch kan ik er niet altijd maar aan toegeven. Niet zoveel als ik zou willen. Het gaat niet, het kan niet altijd maar, maar wel steeds meer. En dat is al beter dan niets.

En dus doe ik het. Nee niet altijd, natuurlijk niet, maar wel zo vaak het wel lukt. Gewoon de boel de boel laten. Gewoon de deur uitlopen als ik daar zin in heb zonder iets te zeggen. Gewoon op mijn kamer zitten met mijn muziek aan en roepen dat ik niet gestoord wil worden. Gewoon afspreken met vriendinnen en lekker alles even weg lachen.

Het is beter iets dan niets. Die kleine beetjes helpen al in ieder geval meer dan het niet doen. Ik kan gaan zitten doen alsof ik dit volwassen leven zo leuk vindt, elke dag weer, maar nee sorry. Ik vind er niets aan, niet altijd nee. Ik wil niet altijd die verantwoordelijkheid, altijd maar de goede moeder zijn die alles goed voor elkaar heeft en die vrouw die altijd maar leuk is. Ik weiger het gewoon. Ik ben ook een mens en als ze dat hier in huis niet snappen, dan doen ze hun best maar om het wel te snappen. En anders hebben ze pech. En als er iemand komt die iets vindt van mijn rotzooi, dan komt ie maar niet. En als mijn huis en tuin er niet zo gelikt uitzien als de buren zouden willen, hebben ze maar pech. En als er een keer geen eten op tafel staat omdat ik geen zin heb, dan maken ze zelf maar wat.

Goh, dat klinkt toch heerlijk. En echt, meestal hebben ze hier niets te klagen. Meestal ben ik gewoon de moeder en de vrouw die ik geacht wordt te zijn, maar nee zeker niet altijd. Ik kies vaker voor mezelf, gewoon omdat ik ook soms wil puberen, ik het ook soms gewoon totaal niet kan opbrengen om ook maar iets te doen en ik soms ook gewoon iedereen om me heen niet zo leuk vind. Erg? Zeker niet. En anders pech.. dit is wat het is, jullie doen het er maar mee! Ik heb genoeg gemoederd, heb 19 jaar lang elke dag klaar gestaan en nu even niet meer. Worden jullie volwassen van!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s