Ik doe mijn best…met vallen en opstaan.

Als ik omval doe ik mijn best om om te vallen.. als ik weer op sta, doe ik mijn best om op te staan. Meer dan mijn best kan ik niet doen.

Opstaan lijkt zoveel moeilijker.. weer dingen gaan doen, weer proberen te leven en de draad weer op te pakken lijkt zo moeilijk. Alleen.. ik vind omvallen eerlijk gezegd nog veel moeilijker. Eraan toegeven dat ik niet meer kan. Dat het gewoon niet gaat, dat ik me gewoon niet goed voel. Dat ik even niet meer kan opstaan.. toegeven dat het gewoon echt niet gaat, dat is iets..dat doe je gewoon niet. Schouders eronder en doorgaan. Niet huilen, niet vallen, gewoon weer de slingers ophangen en doorgaan. Dat is het motto van veel mensen. Ze slaken een zucht van verlichting als je weer opstaat, als je weer vrolijk bent. Dat is wat er continue verteld wordt, dat is wat iedereen uitdraagt. Als je doorgaat ben je een held.. als je omvalt een loser. Iedereen is er altijd maar op gericht dat we zo snel mogelijk weer opstaan..maar de echte kracht.. die ligt in het omvallen en niet in het opstaan.

Omvallen wordt zwaar ondergewaardeerd, omvallen mag en kan eigenlijk gewoon niet. Als je niet meer van de bank kunt komen, als je je leven niet meer op de rit krijgt, als je de slingers niet meer op kunt hangen, als je mensen niet meer om je heen kunt hebben, als je niet meer goed voor jezelf of je gezin kunt zorgen, als je niet meer uit je hoofd kunt komen, als je gewoon omvalt en niet meer op kunt staan… dan ben je een loser in deze maatschappij.

Oh wat heb ik mij een loser gevoeld dat het mij niet meer lukte. Ik wilde niet eens meer iemand zien omdat ik me gewoon zo schaamde. Hoe erg is het als je iets niet meer kunt? Daar zit het hele probleem. Precies daar! De mensen vinden dat je dan een loser bent. Die vinden dat je zwak bent omdat je je leven niet meer op kunt pakken. Ze zeggen het niet, maar ik voel het aan alles. Ze vinden je zielig, ze willen maar één ding; dat je opstaat! Daar word alles op in gezet. En waarom? Omdat ze er zelf niet tegen kunnen als iemand zwart en donker denkt. Als iemand het even allemaal niet meer kan. Ze zijn bang voor die donkere kant. Alleen zonder donker is er ook geen licht..

HET IS GEWOON NIET WAAR!! Het is gewoon totale onzin. Durven omvallen daar is zoveel moed voor nodig. Dat is iets wat zo tegen alle regels in gaat, wat zo niet gewaardeerd word. En precies daar zit het probleem! Juist omdat het zo door de wereld gezien word ontstaat er een veel groter probleem. Dat maakt het alleen maar erger. Mensen komen met allemaal oplossingen, of durven niet eens meer af te spreken of proberen je van alles aan te praten. Opstaan is knap, omvallen is zwak.

Nu ik continue val en opsta durf ik pas echt te zeggen, omvallen is veel moeilijker. Elke keer weer aan mezelf toegeven dat het niet gaat is zoveel moeilijker dan opstaan. Opstaan is normaal, dat is wat iedereen doet, dat is geaccepteerd. Omvallen is raar, ga daar maar eens achter staan. Ik kan alleen maar zeggen, ik doe mijn best. Ik doe mijn best om mezelf dat te geven wat ik nodig heb. Ik doe mijn best om om te vallen, ook al vind ik dat zo moeilijk. Toch doe ik het. Geef ik mezelf dat wat goed voor me is. En ja, dat is pas knap, als je dat durft. Opstaan kan iedereen, omvallen durven we vaak niet.

Dus ja ik ben trots op mezelf dat ik steeds weer durf te vallen. Ook als ik weet dat het dan weer oh zo moeilijk is in mijn hoofd. Dat doorgaan veel makkelijker is. En toch laat ik mezelf elke keer weer vallen. Ga ik er weer doorheen, weet ik nu dat het oké is. Dat dit is wat ik nodig heb. En iedereen.. iedereen doet het op zijn eigen tempo en op zijn eigen manier. De één heeft veel langer tijd nodig dan de ander. Alles is goed. Ik neem mijn tijd. Ik neem de tijd die ik nodig heb om te vallen en ik neem de tijd die ik nodig heb om op te staan. Ik geef mezelf eindelijk dat wat ik nodig heb. En ja… ik weet heel zeker dat hoe vaker ik het oefen, hoe makkelijker het zal worden. Vallen en opstaan is wat het leven is. Dat is wat we aan moedigen bij onze kinderen. Ook zij leren lopen met vallen en opstaan. En ja dan vinden we het heel schattig, maar als we groot zijn mag het ineens niet meer. Nou jammer dan. Ik doe het wel, want om goed te kunnen leren lopen, zal ik eerst honderden keren moeten vallen. En nee, makkelijk zal het nooit worden.. maar ik weet zeker dat hoe meer ik oefen.. hoe makkelijker het zal gaan.

Ik doe wat ik kan en ik doe mijn best.. meer kan ik niet doen. Het komt steeds makkelijker over mijn lippen en in mijn gedachten.. je hebt je best gedaan.. en ja dan lukt soms wel en soms niet. Ik bestraf mezelf niet elke keer meer. Geef mezelf niet elke keer meer op mijn kop als ik fouten maak, als ik het allemaal weer een tijdje niet kan. Ik doe het niet elke keer meer en soms ook wel.. want soms zie en voel ik het ook allemaal gewoon even niet. Ik doe mijn best.. ik doe gewoon mijn best en meer dan dat kan ik niet doen.. ik doe mijn best en ik val en ik sta op.. En wat de rest daarvan vindt? Dat interesseert me steeds een beetje minder.. en nee, hier op dit punt ben ik niet zomaar gekomen.. dat is alleen maar gelukt door heel veel te worstelen.. niet door alleen maar in boekjes te lezen of me door anderen dingen voor te laten kauwen. Ik heb het zelf gedaan en ja met hulp van die verhalen van anderen. Dat gaf me de moed om door te gaan. Dat geeft mij elke keer de kracht om te denken, kijk zij hebben ook zo geworsteld en staan nog overeind.. en nee.. makkelijk is het niet, wel dringend nodig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s