Mezelf zijn

Ik huil.. ik huil om iets waar ik maar geen rust van krijg. Wat maar door en door blijft malen. Elke keer weer komt het terug en lijkt het weer helemaal van voren af aan te beginnen.. lijk ik het maar gewoon niet te kunnen verwerken, blijft er elke keer weer een stukje hangen waardoor ik weer van voren af aan begin.. denk ik dan, maar dat is niet zo. Wel degelijk heb ik elke keer een stukje verwerkt, alleen ben ik er gewoon nog niet doorheen. Is er steeds iets wat nog niet duidelijk is en kom ik er gewoon nog niet bij.

Ik loop buiten, zonnebril op en de tranen stromen over mijn wangen. Wanneer ben ik er nou eens klaar mee? Wanneer kom ik nou eindelijk eens bij dat punt waardoor ik weer verder kan? Dit thema komt zo ontzettend vaak naar boven, niet normaal. Zal ik er ooit uitkomen? Of blijft dit een leven lang steeds terug komen?

Ik durf in mijn gevoel steeds niet verder te gaan omdat ik bang ben voor dat gevoel. Ik stop het liever weg dan dat ik gewoon durf te accepteren dat het er is. Waarom zou ik het niet mogen voelen? Wat maakt dat het mij verbied om iets te voelen wat er nou eenmaal is? Oké, denk ik, dit is onzin, daar ga je weer..zover was ik al eerder, dat is het niet er is meer. En toch komt steeds dat stemmetje mij vertellen dat het niet oké is. Dat het niet mag en niet kan. Dat dat gevoel er niet mag zijn. Waarom blijft dat toch steeds hangen ondanks dat ik echt wel heb geaccepteerd dat dat gevoel er mag zijn? Er is meer verdorie.

Ik pik het niet, ik wil die stem niet, ik zet door, wat houdt me tegen? Waarom durf ik niet mezelf verder te geven? Wat zit daar toch vast waardoor ik me niet kan ontspannen?

Dit is toch een nieuwe situatie? Dit is toch nu anders dan toen? Waarom voel ik dan toch die reserve? Waarom kan ik mezelf niet helemaal geven? Ik blijf daarvan balen, blijft me dwars zitten. Wat zit er in de weg? Ik word boos op mezelf, kom op, wat is het? Laat het me weten dan kan ik er iets mee! Dan kan ik eraan werken! Kom op nou alsjeblieft, ik wil dit niet langer.

Ik sta even stil, kijk naar de lucht, hoor de vogels fluiten en voel de zon op mijn gezicht. Ik adem diep in en uit.. dat is het.. precies dat! Adem in, adem uit..ik weet het! Dit is het!

Ik heb mezelf ooit helemaal gegeven en dat had geen goede afloop. Alleen wist ik niet met dat gevoel om te gaan, dus stopte ik het weg. Ik wilde die pijn niet voelen dus stopte ik het op een plekje ergens, draaide ik de sleutel om en klaar. Blijkbaar heb ik toen besloten me nooit meer helemaal te geven, uit angst voor die nare gevoelens daarna als het wel mis gaat. Alleen.. dat werkt dus niet want dat ben niet ik. Uit angst voor een slechte afloop houd ik me in, maar dat ben ik niet! Ik wil alles of niets. Niet half. Ik ben dat kind niet meer die niet weet hoe ermee om te gaan! Ik weet het wel. Ik weet nu wel hoe ik dat moet doen. Gewoon doorademen als het pijn doet, als het toch niet lukt, als ik faal.. net als weeën. Die kun je ook niet stoppen. Het is gewoon ademen, dieper dieper dieper tot de wee weer weg zakt. Dat is het. Dus ja als ik teleurgesteld word, dan heb ik tenminste wel alles eruit gehaald wat erin zat. Want dat is wie ik ben! Ik ben niet half ik ben niet een beetje. Ik ben veel of ben ik niets. En ja ik kan ermee dealen als het mis gaat. Nu wel. Nu kan ik het.. ik hoef niet meer bang te zijn, ik mag er gewoon helemaal voor gaan.

Ik loop naar binnen. Zoonlief zit op de bank. De hond blijft rustig lopen. Ik blijf het spannend vinden als ze samen in één ruimte zijn. Ik raap mezelf bij elkaar, wordt weer terug getrokken in het nu. Het is oké, adem in, adem uit. Zo lang hij zit gaat het goed. Adem in adem uit. We zitten een tijdje en ik blijf goed letten op mijn ademhaling, laat de angst niet boven komen. Hij geeft aan dat hij weg moet en wil opstaan, ik wil weglopen met de hond maar ze blijft liggen in haar mand. Ze kijkt me aan, oké denk ik, ik kan dit. Ik kan dit nu wel. Ik weet wat ik moet doen. Hij staat op en ze schiet omhoog en blaft, ze zit aan de riem dus er kan niks gebeuren. Ik blijf rustig en adem diep in en uit en blijf naast haar staan. Bij de deur vraag ik hem even te blijven staan. Ik blijf diep in en uit ademen en de hond wordt rustig, hij loopt weg en ze kijkt hem rustig na.

Ik ben zo trots!! Zo trots! Ik ben niet weggelopen. Ik heb mijn angst onder controle kunnen houden door diep door te ademen. Het is me gelukt! Zie je wel! Ik kan het wel! Ik heb zo veel geleerd. Ik weet er nu mee om te gaan met die gevoelens van angst. Ja ik zal nog veel moeten oefenen, want ik weet ondertussen dat het echt wel tijd en oefening kost, maar ik kan het! Ik heb eindelijk de leiding over mezelf en weet hoe ik met mezelf om moet gaan. Steeds meer en meer. Wow! Dit is zo gaaf. Ik ben echt zo trots op mezelf. De weg is lang en het kost me heel veel tijd en geduld en veel slechte momenten en ja ik heb nog een hoop werk te doen, maar het is zoveel leuker nu ik weet hoe.. al dat worstelen, het is echt niet voor niets geweest.

Elk stapje, elk moeilijk moment, elk dingetje is het waard geweest om dat te voelen wat ik nu voel. Dit gevoel moet ik echt verankeren. Als ik dan moeilijke dagen of momenten heb, kan ik dit gevoel naar boven halen en weet ik weer waar ik het voor doe. Ik weet dat ik dat worstelen nodig heb om daar te komen. En ja, het is het echt allemaal waard.. kom maar op met de rest!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s