Hier doe ik het voor…

Ik voel het al, ik heb weer een herstel dag nodig. Zucht. Hoeveel heb ik er nog te gaan? Het is eigenlijk net een beetje als spierpijn, elke keer dat ik ga sporten moet ik herstellen en krijg ik spierpijn. Het enige wat daar tegen helpt is rust en niet door blijven rennen.

Ik word al wakker met de tranen hoog. Één blik op een zielig verhaaltje op tv( wat niet eens zo heel zielig is) en hoppa, ik voel de tranen alweer opkomen. Wat een gezeik zeg, jemig. Ik heb er gewoon even geen zin in. Ik heb gewoon even geen zin in dat hele herstel gezeik. Ben er gewoon even zo klaar mee!! Waar doe ik het allemaal voor? Wat is de uitkomst van dit alles? Dat ik nog meer moeilijkere hobbels ga krijgen? Dat ik een soort van klaar gestoomd wordt voor het nog zwaardere werk? Pfffff daar heb ik echt geen zin in. Heb gewoon even flink de balen en gewoon even geen zin in niks.

Het ergste is nog, wat zeik ik nou? Ik ben gezond, heb prachtige kids, een lieve man en alles is gewoon oké. Er mankeert me helemaal niets behalve dat ik me van binnen gewoon nog vaak zo gespannen voel dat alles zo moeilijk voelt. Waarom dan?? Wat heb ik te klagen? Waarom lukt het me dan niet om dit te laten stoppen? Waarom kan ik dan niet gewoon ontspannen zonder al die moeite te hoeven doen? Moet ik eerst nog ergere dingen meemaken voordat ik dat kan ofzo? Is mijn leventje gewoon te vlekkeloos dat ik me zo voel? Er is gewoon niets maar dan ook niets waarom ik me zo zou moeten voelen.

Leuk dat mijn hoofd het snapt, maar mijn gevoel dus even totaal niet. Oh ja, er komen wel weer dagen dat ik het voel hoor. Alleen nu.. nu even niet dus. Alles is weer te gespannen van binnen, tijd voor een grote schoonmaak dus.. alweer.. zucht. Het is al goed het is al goed. Ik zet wel weer een jank muziekje aan. Ga wel weer een eind wandelen en als ik weer wat eruit gegooid heb ga ik zingen en dan is alles wel weer oké.. voor eventjes dan..

Ik weet het echt. Ik doe het ook echt.. en toch baal ik vreselijk van mezelf op de momenten dat ik me zo voel als nu. Zo ondankbaar, zo een zeurpiet. Dat past zo niet bij mij. Zucht…dit is echt niet wie ik ben! Dusssss gaan met die banaan.. weg met die spanning. Hoppa, schop onder mijn kont, dit heb je nu eenmaal nodig SO be it! Jank maar lekker, gooi alles eruit, je kunt het weer, janken, dus gebruik het! Dan ziet de wereld er over een paar uurtjes wel weer anders uit..

Ik zet een liedje aan van een bekende zangeres. Ze zingt echt de ziel uit haar lijf en ik kan niet anders doen dan ontzettend huilen. Dan weet ik het weer. Ik weet ineens waar ik het allemaal voor doe. Dat doel moet ik echt voor ogen blijven houden. Elk dingetje wat ik nu doe brengt me een stapje dichterbij.. dichterbij dat podium. Dat podium waar ik ooit op ga staan en mijn ziel uit mijn lijf ga durven zingen. Gewoon dat ik het ga durven, dat ik het ga doen en er ook nog van ga genieten. Dat ik mijn stem gewoon ga durven te laten horen. Voor de één misschien iets simpels, voor mij een groot ding. Dat is mijn doel.. bij dat idee word ik ontzettend gelukkig, en ja dat is nog heel ver weg, maar ik geniet ook echt van die weg… als ik niet zo gespannen ben dan. Dus werk aan de winkel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s