Dit is wie ik ben!

En dan weet je ineens, natuurlijk wordt het beter! Het is alleen niet iets wat ik even moet doen om overal vanaf te komen en dan gewoon maar verder te leven, nee het is een lifestyle. Elke dag zijn er dingen om te verwerken. Prikkels, emoties van mezelf en van anderen. Elke dag weer komen er dingen binnen bij me die verwerkt willen worden. Elke dag weer heeft mijn lichaam tijd nodig om alles te verwerken. Soms een klein beetje, soms heel veel. Zo lang ik maar de tijd blijf nemen om dat ook echt te doen, echt even te voelen hoe ik me voel, echt even alles eruit te gooien wat me dwars zit, zal ik me beter voelen. En soms zullen er dingen zijn die meer tijd vergen. Die niet even in een dagje kunnen worden opgelost maar die meer tijd en aandacht nodig hebben.

Door niet meer weg te rennen, maar op een rustig moment juist erin te duiken, overvalt het me niet zo. Ik ga juist naar de angst toe in plaats van te rennen en te wachten tot het me in haalt. Het is precies dat wat ik met mijn hond ook doe. In plaats van dat wat angstig is uit de weg te gaan, wacht ik op een rustig moment om haar er juist naartoe te leiden. We gaan er naartoe als ze rustig is, stapje voor stapje. Ik kijk naar haar tot wanneer ze het aan kan en als ik zie dat het genoeg is gaan we weer weg. Elke keer herhalen we dit, net zolang tot ze niet meer bang is. Ja soms is dat in een paar sessies klaar en soms duurt het heel lang.

Precies dat is wat ik nu ook doe. Ik zoek de juiste muziek, het juiste moment, de juiste gemoedstoestand om ernaartoe te gaan en het eruit te gooien. Om het echt te voelen wat het met me doet en dan te verwerken. Stapje voor stapje kom ik steeds dichterbij totdat ik het echt helemaal onder ogen kan zien zonder angst.

Hoe gaaf is het dat het me lukt! Dat ik dit gewoon doe en kan en daardoor eigenlijk nergens echt bang meer van hoef te worden. Ik ben wel bang maar ik weet nu hoe ik het aan kan pakken, hoe ik ermee om kan leren gaan. In behapbare stapjes, vertrouwen winnen en langzaam verder en verder gaan. Het hoeft niet in één keer. Een stapje vooruit en weer een stapje terug zetten en weer vooruit en weer terug, net zo lang tot ik twee grote stappen vooruit durf. Wow! Hoe gaaf. Vaak is dit al vanzelf gegaan, maar nu doe ik het niet alleen, maar begrijp ik het ook. Daardoor kan ik het op zoveel dingen toepassen. Jeetje zeg! De wereld gaat echt voor me open.

Ik kan dit, ik doe het al, ik voel het al, ik ga er al voor. Rustig aan, niks forceren. Ik begrijp het nu steeds meer en kan hierdoor verder en verder komen. Ik zit echt op het goede spoor, ook al lijkt het soms van niet. Ik heb het altijd geweten, als kind kon ik me al lekker uitten. Harde huilbuien of slaan met de deur. Alleen als je groter wordt is het not done. Dan hoor je je in te houden. Is het raar als je liefdesliedjes speelt als je liefdesverdriet hebt. Is het gek als je huilt bij een mooie tekst of een mooi liedje. Is het gek om echt even goed boos te worden, ja natuurlijk zonder een ander daarmee te kwetsen natuurlijk, er zijn grenzen.

Als volwassenen mezelf een beetje begrenzen, oké, ik hoef echt niet als een peuter in de winkel te gaan liggen krijsen als ik boos ben, er zijn andere manieren. De rol die ik nu lang heb gespeeld dat is niet de rol die ik wil. Waar ik in pas. Ik wil me uitten, wil mijn gevoelens eruit gooien. Zingen dansen, mee blèren met muziek die de tranen over mijn wangen laat stromen. Ik wil het niet meer vasthouden en dat doe ik ook niet meer. Het is klaar, het is mooi geweest. Ik doe er niet meer aan mee!

Dit is wie ik ben en wie ik wil zijn. Ja ik ben soms heftig voor anderen, maar mijn hart is zo groot. Ik heb de tijd, ik wacht rustig af, ik ben geduldig. Ik wacht op het moment dat je niet meer bang bent, tot je er wel mee om kunt gaan. Ik ben hier en blijf hier. Werkend aan mezelf, huilend, lachend, boos en verdrietig, teleurgesteld of whatever. Er zijn een paar mensen die mij zo echt kennen. Die mij waarderen om mijn gevoel. Die niet bang zijn maar er juist van genieten. Op wat voor afstand of manier dan ook. Daar wil ik meer van, daar ga ik voor, maar vooral wil ik blij zijn met mezelf, wil ik eerlijk zijn naar mezelf. Want mezelf niet meer kunnen zijn? Dat is geen optie meer!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s