Wanneer gaan ze ontdekken dat ik helemaal niks kan?

Hoe moeilijk is het als je zelfvertrouwen weg is? Als alles waarvan je dacht dat het best oké ging, ineens toch niet meer zo oké voelt?

Als je een botsing hebt met je auto of je valt van een paard, dan is het zelfvertrouwen ineens weg. Dan komt er angst voor terug. Hoe langer die angst blijft zitten, hoe groter de angst wordt. Hoe langer er niks aan gedaan wordt, hoe moeilijker het wordt om terug die auto in te gaan of om op de rug van het paard te gaan zitten.

Hoe moeilijk is het als je botst met jezelf? Als ineens het leven voelt alsof alles eng is? Alles wat ik altijd weg stopte door er gewoon stoer overheen te stappen, voelt ineens zo eng. Ik voel me van binnen een klein kind en ik sta in een grote mensen wereld. Ik moet als kind volwassen dingen doen die ik eigenlijk helemaal niet zo begrijp. Ik doe ze omdat het van me wordt verwacht, alleen begrijpen doe ik ze niet. Oh ja, ik kom een heel eind. Ik doe best veel dingen op gevoel al aardig goed. Alleen begrijp ik veel dingen gewoon niet echt.. ik wacht op het moment tot mensen erachter komen dat ik eigenlijk helemaal niet zo veel weet.. dat ik maar van alles doe zonder echt te snappen waarom ik ze doe.

Het maakt me angstig.. ik voel angst omdat ik gewoon niet het plaatje compleet heb.. maar hoe kan ik van alle dingen het plaatje compleet krijgen? Dat is toch niet te doen? Ik kan toch niet overal maar alles over weten? Hoe kan ik nou leven in een wereld waarin ik helemaal niet snap hoe het werkt?

Nee het is niet de waarheid. Het is ook niet de waarheid dat als ik na een botsing weer in een auto stap dat ik weer een botsing krijg. Het is de angst die maakt dat ik bang ben dat het weer gebeurd.

Die stomme angsten. Ik wil ze niet voelen. ik wil gewoon leven, vrij en zorgeloos. Ik wil gewoon dingen doen die ik begrijp, waarvan ik snap wat ik doe en het ook voel. Ik wil dat het samenkomt en gewoon klopt. Ik leef nu voor mijn gevoel een groot deel een stoer leven, waarin ik eigenlijk met angst van binnen rond kijk en denk, wat doe ik nou eigenlijk allemaal? Ik kan dit helemaal niet. Nee het is niet de waarheid. De waarheid is dat ik het wel kan en ook gewoon doe. Ik geloof alleen niet dat ik het kan. Zie dat maar weer recht te krijgen.

Hoe kom ik hier nou terecht? Hoe kan het nou dat dit nu zo een grote rol speelt in mijn leven? Ik denk dat ik een huis heb gebouwd op een slecht fundament. Ik denk dat ik verder en verder ben gaan bouwen, terwijl ik eigenlijk maar wat deed en er helemaal niet comfortabel onder was. Niet nadacht over wat ik nou eigenlijk precies aan het doen was. Een soort van het rekenen overslaan en meteen aan wiskunde beginnen. Ja ik kan het voor een groot deel allemaal wel, maar omdat ik niet echt begrijp wat ik doe, maakt het me angstig. Ik voel dat ik stukjes mis en ik weet niet hoe ik eraan moet komen.

Ik heb een stap terug gedaan. Ik ben gestopt met het verder bouwen van mijn huis toen ik merkte dat het me bij elk nieuw ding weer in de weg stond. Dat die angsten gewoon weer boven kwamen drijven. Ik besloot om er eerst voor te zorgen dat het fundament stevig is. Ik begrijp dat nu gelukkig, dat is een begin. Ik snap dat dat nodig is, in werkelijkheid is dat precies wat ik aan het doen ben. Alleen mijn gevoel loopt steeds weer achter. Het stemmetje heeft weer even kans gekregen om zich te laten horen. Heeft weer even lekker om zich heen getrapt, zonder dat ik het door had.

Voelen dat er iets niet klopt is goed, ik weet het, maar oh wat is het soms pijnlijk. Wat lopen die spanningen in mijn lijf vaak weer op door die stomme angsten. Het op en neer gaan is vermoeiender dan gewoon altijd in de angst zitten. In angst blijven zitten lijkt in eerste instantie de makkelijkste optie. Alleen.. angsten worden alleen maar groter als ik er niks mee doe. Mijn wereld zal alleen maar kleiner en kleiner worden als ik ze blijf wegstoppen. Ik wil dat niet. Er zijn nog zoveel dingen die ik wil doen. Ik wil me niet laten tegenhouden door angst. Ik wil niet dat ik steeds minder durf. Ik wil gewoon een fijn leven waarin ik stappen blijf zetten. Angsten voelen en ze aanpakken. Alleen.. het zijn er nu nog zoveel voor mijn gevoel. Er lijkt geen einde aan te komen. En ja.. dat is zwaar. Dat is moeilijk. Steeds maar weer de energie vinden om ze aan te pakken. Om elke nieuwe angst onder ogen te zien en eraan te werken. Om te vallen en steeds weer op te staan. Het is niet makkelijk. Echt niet.. en ja ik weet dat het me verder gaat brengen, ik ben ook al zo ver gekomen.. maar soms .. soms valt het gewoon even niet zo mee.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s