Gezien worden

Ik heb een aantal documentaires zitten kijken van beroemde artiesten. Grappig, want dat doe ik eigenlijk nooit. Er valt me iets op, wat ik bij iedere artiest terug zie. Ze hebben allemaal mentale problemen. Op het podium zijn ze fantastisch en worden ze aanbeden, maar prive zijn ze vaak een wrak. Ze hebben geen idee hoe ze daar om moeten gaan met gevoelens en zijn vaker wel dan niet verslaafd aan drank en of drugs.

De druk om elke keer weer te presteren is groot. Zo groot dat ze van zichzelf niet even een stapje terug mogen doen. Zich afzonderen om tot rust te komen. Ze hebben altijd publiek nodig om zich beter te voelen. Altijd maar mensen om zich heen omdat ze denken dat ze dat nodig hebben. Er wordt van ze verwacht dat ze iedere keer knallen en nog meer laten zien. En die verwachtingen geeft een hoge druk. Doodvermoeiend lijkt me..

Bij mij is het eigenlijk het tegenover gestelde. Van mij verwacht niemand grote dingen. Ik heb nooit die druk gevoeld om te moeten presteren. En toch… voel ik steeds meer het verlangen om mezelf wel te laten zien. Om te laten zien dat ik dingen in me heb die een ander misschien nooit van mij had verwacht. Hoe kan een ander mij zien als ik mezelf niet eens zie? Als ik zelf niet eens geloof dat ik iets kan?

Ik verlang er naar om meer naar de voorgrond te gaan. Om mezelf te laten horen. Alleen dacht ik altijd dat ik dat niet kon en dat dat niks voor mij was. Dat dat nou eenmaal niet in me zit. Tot nu… heel gek maar ik voel steeds vaker een groot verlangen om vooraan te staan. Om mijn mond open te trekken en alles eruit te halen wat erin zit. Niet om een ander blij te maken, maar om mezelf blij te maken.

Hoe gek is dat? Het kleine bange onzekere meisje dat een verlangen heeft om vooraan op een podium te staan en te gaan zingen? Nee niet met een grote groep om haar heen, maar echt alleen. Daar vooraan staan en mijn strot open te gooien en gewoon te zingen! Hoe gaaf zou dat zijn?!

Ik bedenk me dat dat verlangen er altijd is geweest. Als kind al luisterde ik constant naar muziek. Kocht ik van mijn eerste verdiende geld een stereotoren met cd wisselaar. Deed ik mee met een zelf georganiseerde playback show achter ons huis. Door muziek kan ik me uiten, muziek helpt me om te huilen, te lachen, te dansen. Gewoon mezelf te zijn. Hoe gek dan dat ik altijd heb gedacht dat ik zelf niets ermee zou kunnen? Waarom bleef het alleen bij luisteren? Nooit maar dan ook nooit heb ik geloofd dat ik er zelf iets mee zou kunnen. Nooit is er iemand geweest die heeft gezegd, hé maar waarom ga je er niet iets mee doen? Nooit heb ik ook maar een tel bedacht dat ik er meer mee zou kunnen doen.

Tot nu...

Langzaam begin ik te geloven dat ik het wel kan. Dat als ik echt zo een groot verlangen heb dat ik wel iets zou kunnen bereiken. Nee ik hoef niet beroemd te worden of mee te doen aan tv programma’s. Nee ik wil gewoon ervaren hoe het is om te kunnen zingen. Om iets te horen uit mijn mond waarvan ik denk, hé maar dat klinkt best goed!

Deze hele reis is niet voor niks geweest. Ik heb geleerd om door te zetten en niet op te geven als het even niet lukt. Ik heb geleerd dat je dingen kunt leren door het gewoon te doen. Door te oefenen en oefenen en nog eens te oefenen. Ik heb geleerd dat ik plezier mag hebben in de hele reis en dat het ook oké is als het moeilijk is en soms even niet gaat. Ik heb geleerd dat ik mezelf best wel wat mag gunnen en er geld voor uit mag geven om dat te doen waar ik nou echt gelukkig van word. Ik heb geleerd dat als ik iets echt diep van binnen wil, ik het ook kan.. alleen niet meteen nee. Het kost tijd en geduld maar dat is oké.. de reis ernaartoe is misschien nog wel mooier dan het doel zelf.

Ik kijk nu al uit naar die reis. Naar alle emoties die erbij komen kijken en naar alles wat ik zou kunnen bereiken. Kleine stapjes zetten en vooral genieten. Steeds even stil staan en kijken wat ik allemaal heb geleerd. Ervan genieten. Nee ik ben nog niet zo ver dat ik vol gas kan gaan en dat wil ik ook niet. Ik laat het vanzelf gaan. Voel ik me goed? Dan zing ik, oefen ik en geniet ik. Voel ik me niet goed? Dan luister ik lekker naar muziek en laat ik lekker alles eruit wat eruit wil. Ik heb geen haast.. echt niet. Ik heb wel zin .. heel veel zin! En dat is een goed begin…

Playbacken durfde ik als kind wel…

Eén reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s