Ik wou dat het waar was

En? Lekker van je vrije dagen genoten? Uhm, nou ja ach.. tja niet echt eerlijk gezegd. Ah joh, je moet genieten van elke dag. Ga gewoon leuke dingen doen. Ja dat doe ik ook. En ja ik geniet dagen ook heus wel, maar veel dagen heb ik nog geen rust in m’n lijf en lukt het gewoon niet om te genieten.

Weet je, je moet gewoon positief denken. Niet zo somber hoor. Zie het gewoon positief in, elke dag is er wel iets positiefs.

Je moet zelf de slingers ophangen hoor, een ander doet het niet. Dus gewoon gaan met die banaan en niet zo stil staan bij de dingen die niet goed gaan.

Ach ja, stress hebben we allemaal. Dat is toch normaal? Moe? Ah joh, doe je even een tukje en even wat rustiger aan dan ben je er wel weer.

Gewoon even handen uit de mouwen en doen. Zo moeilijk is dat niet. Als je het gewoon doet dan is het tenminste gedaan.

Doe gewoon eens gek! Dans lekker, zing lach, doe gewoon wat. Heerlijk toch. Is goed voor je. Gek doen? Hoe dan?

Ik wou dat het waar was. Ik zou zo graag willen dat het allemaal lukte. Ik weet ook dat het kan. Er zijn af en toe dagen en soms momenten dat ik ze allemaal snap want dan voel ik het ook. Alleen er zijn nog zoveel dagen dat ik er geen donder van begrijp. Dat ik gewoon echt niet kan begrijpen hoe iemand zomaar lekker even kan dansen. Hoe iemand zo maar lekker even zijn handen uit zijn mouwen steekt om het hele huis te soppen.

De gedachte alleen al kan me zo moe maken dat ik gewoon niet eens begin. En als ik me toch maar eraan waag omdat ik geen andere uitweg zie dan voelt het alsof ik een marathon loop. Zoveel dagen nog dat ik gewoon teveel stress voel, dat ik zo gespannen ben, dat ik zo niet bij mijn gevoel kan, dat ik zo het niet op kan brengen om meer te doen dan nodig is. Oh ja er is echt al een enorme verbetering met hoe het het in begin ging, toen kon ik echt niks, maar goed is het nog steeds niet.

Het klinkt zo simpel, en ja dat kan het ook zijn, alleen zo lang de spanning er zit klinkt het als iets enorm groots.

Ik doe het niet meer. Als ik me er niet naar voel dan dwing ik het ook niet meer af. Ja oke er zijn dingen die gewoon moeten gebeuren, maar evenzoveel dingen kunnen ook wachten. En als het niet kan, dan moet het toch maar.

Mensen bedoelen het goed, dat snap ik echt, maar hebben soms gewoon geen idee wat ze zeggen. Wat ik de ene dag heel simpel even erbij doe, kan daarna dagen als heel zwaar voelen. Als bijna onoverkomelijk. Jammer dan, het is wat het is. Ik mag het moeilijk vinden en ik mag het laten zitten als het niet echt dringend is. Ik doe echt al veel, maar dat wat niet gaat, dat gaat gewoon echt niet. Jammer dan.

Ik ga niet eens meer mijn best doen om het uit te leggen. Ik snap zo goed dat een ander het niet begrijpt. Ik zou het eerder ook niet hebben begrepen. Pas als je het zelf voelt, dan snap je het. Op goede dagen kan ik zelfs wel eens denken, wat zit je nou te zeuren? Niks aan de hand toch? Dan kan ik het me bijna niet eens voorstellen dat er zoveel dagen zijn waarop ik die spanning zo voel in mijn lijf.

Want dat is de ellende van alles. Als ik thuis ben en wakker word is die spanning al voelbaar. Dat wat een “ normaal” persoon opbouwt door de hele dag heen en dan Savonds misschien een beetje zou kunnen voelen, daar begint mijn dag al mee. Tja, elk dingetje wat er bij komt die dag gooit er nog een schepje bovenop. Het is net of ik de hele tijd “ aan” sta. Dat mijn lijf gewoon continue onder lichte shock staat ofzo. Zo bzzzzzzzzzttttttttttttttt. En dat door en door en door en elke keer komt er weer iets bij en ga ik steeds harder “ trillen”. Als een soort vibrator die begint in standje 1 en dan steeds naar een hogere stand gaat. Geloof mij, dat voelt niet lekker.

En door dat “ aan” staan wordt mijn hoofd overactief. Ik kan daar niks aan doen. Alle energie gaat daarnaartoe. Dus moet ik vooral veel bewegen, dan wordt het iets minder. Dan wordt dat hoofd rustiger. Alleen kost dat veel doorzettingsvermogen want mijn hoofd verteld mij continue dat ik niet veel moet doen. Die wil altijd precies het tegenover gestelde van wat goed voor me is. Grrrrrr ga daar maar elke keer tegenin. Als ik moe ben dan is dat een ding zeg maar. En moe… door al dat “aan” staan ben ik altijd moe.

Ik ben jaar in jaar uit altijd alert geweest. Ik voelde mij niet veilig door de onvoorspelbaarheid van een aantal mensen direct om mij heen en was daardoor continue alert op wat er nu weer zou kunnen gebeuren. Mijn knop stond dus altijd aan want voor mij voelde het altijd alsof er “ gevaar” dreigde dus moest ik altijd alert zijn en mijn lijf weet dus gewoon niet beter. Zodra ik wakker word, schiet ik meteen in de alert modus. Dat weer terug dringen is enorm moeilijk en duurt enorm lang. Het is een gewoonte die ik moet zien te doorbreken maar dat gaat in hele kleine stapjes.. nee ik ben er nog niet. Ja ik ben al een heel eind, maar elk dingetje kan mij weer stappen terug zetten. Ja ik doe mijn best, nee ik ben geen machine, ja ik voel het dus kan er iets mee, nee dat is niet makkelijk. Ik wou dus dat het waar was dat ik “ gewoon” kon genieten, maar nee ik kan dat nog te vaak niet… en nee daar kan ik helemaal niks aan doen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s