Teveel mijn best doen

Ik doe te graag teveel mijn best. Elke keer trap ik er weer in en heb ik het weer te laat door. Oké, er komt een moment dat ik het door heb en denk, Shit daar ga je weer.. dat is in ieder geval al een stuk beter dan het was want voorheen had ik het gewoon niet door. Helemaal niet. Of nou ja, misschien ergens achteraf als ik weer eens gesloopt op de bank lag na een verjaardag of feestje of wat dan ook. Dan dacht ik wel soms, oei ik heb wel erg veel hooi op mijn vork genomen.

Mijn kinderen hebben veel liever een relaxte moeder die minder haar best doet dan een gestresste moeder. Waarom heeft niemand dat dan ooit tegen me gezegd? Of heeft iemand het wel gezegd en wilde ik het gewoon niet horen? Waar is het dan mis gegaan? Mijn zoon ging zelfs bij zijn vader wonen omdat hij niet met mijn gestress om kon gaan. Ja hij kwam wel, maar had ook behoefte aan rust, dus had hij daar zijn basis in plaats van bij mij. Toen was ik stik verdrietig en vocht ik om hem bij me te houden. Totdat ik besefte dat het geen zin had. Dat ik me er beter bij neer kon leggen en ervoor kon zorgen dat de tijd dat hij er wel was ik wat minder gestresst was. Ik daar gewoon van genoot.

Ik denk dat mede daardoor onze band nu ontzettend goed is. Hij komt graag en we kunnen heerlijk kletsen met elkaar. Ik laat hem verder met rust en doe niet meer zo mijn best om het hem naar het zin te maken. Hij blij ik blij, wat wil ik nog meer?

Ook met de hond deed ik veel te veel mijn best. Zo erg dat ik er zelf bijna aan onderdoor ging. Waarom zei niemand dat tegen me? Waarom zei niemand, waar ben je nou mee bezig? Tja.. al zouden ze het gezegd hebben, zou ik dan hebben geluisterd? Is het misschien gezegd en wilde ik het niet horen?

Ook in mijn burn out wil ik gewoon teveel mijn best doen. Ik begrijp nog steeds soms niet helemaal dat ik dingen soms wel en soms gewoon niet kan. Ik vind het moeilijk dat het zo wisselt, dat ik nooit weet of iets gaat of niet. En wat ik het allermoeilijkst vind is dat veel mensen het niet snappen. Dat ook zei die switch niet kunnen maken. Het gaat toch goed? Ze doet alles toch weer? Moe? Tja, we zijn allemaal wel eens moe. Met andere woorden, niet zo zeuren. Niemand ziet hoeveel energie dingen mij kosten. Dat een uitje al mijn energie op kan slokken. Dat het soms gaat en soms ook gewoon helemaal niet. Niemand begrijpt het en nee, ik heb ook geen zin meer om het mensen te laten begrijpen. Als je het zelf niet mee maakt, dan snap je het ook niet. Daar moet ik me bij neerleggen.

In mijn huwelijk deed ik ook veel te veel mijn best. Zo erg dat ik eraan onderdoor ging. Ik bleef maar vechten om het overeind te houden. Dat ik nu nog de gevolgen ervaar ervan. Ik doe met alles gewoon veel te veel mijn best. Waarom geniet ik niet gewoon wat meer? Hoe irritant is het voor mezelf en voor de mensen om me heen dat ik alles maar zo goed wil doen? Hoe irritant vind ik het als ik op visite ben of op een verjaardag en de gastvrouw of heer loopt alleen maar te stressen om zoveel mogelijk gasten te bedienen? Hoe irritant is het dat diegene niet eens tijd heeft voor een rustig praatje? Hoe irritant is het als ik in een restaurant zit waar de bediening loopt te rennen en vliegen en ik wil ontspannen?

Ik heb er een bloedhekel aan als mensen lopen te stressen om onbelangrijke dingen en wat doe ik zelf? Waarom maak ik het mezelf zo moeilijk? Waarom wil ik alles maar zo goed doen dan? In het huishouden, het opvoeden, relatie, alles wat binnenshuis is… daar doe ik veel te veel mijn best…. hoe kan dat toch? Wil ik mezelf laten zien? Mezelf laten horen? Wil ik gezien worden? Gehoord worden? Wat dan?

Heel sterk denk ik dat het daarvandaan komt. Mijn broer was (en is) nogal aanwezig, hij was een meester in het trekken van aandacht. Blijkbaar heb ik mezelf ingeprent dat ik extra mijn best moet doen om ook de aandacht te krijgen. Aandacht die ik eigenlijk niet eens wil. Ik ben eigenlijk heel graag alleen en wil helemaal niet dat iedereen mij aandacht geeft. Het liefst doe ik gewoon lekker mijn eigen ding en ben ik lekker vaak alleen. Gek toch dat ik jarenlang alleen zijn moeilijk vond en nu niets liever wil dan alleen zijn.

Ik ben mezelf kwijt geraakt omdat ik dacht dat ik die aandacht ook wilde. Ben extra mijn best gaan doen met alles om te laten zien wat ik allemaal kan. Voor wie?? Waarom? Heel eerlijk? Het boeit me eigenlijk helemaal niet! Ik wil gewoon lekker leven en niemand die zich te veel met me bemoeit. Zo lang al streef ik onbewust iets na, wat ik eigenlijk helemaal niet echt wil.. nou lekker dan weer. Krijg dat maar weer eens recht. Tjonge jonge zeg. Moet ik eerst 43 voor worden om dat te snappen.

Oké, dus dat is mijn valkuil. Prima.. dan kan ik daar op letten. En ja, ik zal ook eens hulp vragen aan vriend en kids.. ZEG HET ME ALS IK WEER TEVEEL MIJN BEST DOE ALSJEBLIEFT!! Misschien een spandoek ophangen? Zou dat wat zijn?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s