Loslaten

Ik denk dat ik het al jong op gevoel best goed deed. Iets loslaten wat gewoon niet werkt. Alleen begrijpen deed ik het niet. Ik begreep helemaal niet wat ik deed. Ik deed het gewoon en klaar.

Soms kon ik ergens met veel gevoel ingaan om er dan toch achter te komen dat het niet werkte. Dat ik alles kon proberen om het vast te houden maar dat ik mezelf er echt geen plezier mee deed. Dus ging ik door met mijn leven. Liet ik het los en leefde ik verder. Eigenlijk vond ik dat helemaal niet zo moeilijk. Ik deed het gewoon. Dacht er niet over na.

Hoe kan het dan dat ik er later weer teveel over na ging denken? Dat ik alleen maar ermee bezig was om te bedenken wat ik moest doen? Dat ik ergens voelde dat het niet meer ging, maar door het nadenken teveel ging twijfelen. Want wat als ik iets loslaat? Wat krijg ik ervoor terug?

Ondertussen snap ik veel meer dat loslaten niet alleen op gevoel kan gaan. Dat ik misschien kan voelen dat het niet voor altijd is, maar dat betekent niet dat ik het meteen maar op hoef te geven. Nu kijk ik veel meer wat ik er wel nog uit kan halen voordat ik het loslaat. Kan ik gewoon nog genieten van de tijd dat het wel nog oké is? Kan ik wachten tot het moment vanzelf komt dat ik het los kan laten? Ik mag nu twijfel voelen, voelen dat iets misschien niet voor altijd is. Maar wat is er wel voor altijd? Niets toch? Alles gaat ten einde ooit op een dag, zelfs ik zelf. Ik word steeds minder bang van mijn twijfel en probeer steeds mezelf eraan te herinneren wat ik nog wel heb. Me te verheugen op wat er achter de volgende deur zit als ik iets loslaat. En ja, er zijn momenten dat dat totaal niet lukt. Dat ik echt even de weg kwijt ben en totaal vertwijfeld ben. Oh ja, ook dat mag. Alleen spreek ik mezelf dan uiteindelijk toe. Kom ga slapen nu, je bent moe, morgen ziet alles er weer anders uit. Ik ben namelijk net een drammerig klein kind als ik zo zielig zit te doen dus behandel ik mezelf dan ook maar als een klein kind en spreek ik mezelf toe. En het werkt ook nog. Dat hoofd mag wel denken, maar niet overdrijven. Aan mij de taak om te leren hoe ik iets mee kan nemen zonder er meteen iets heel groots van te maken. Maar ja, ik ben wel een vrouw hè. Soms makkelijker gezegd dan gedaan.

Steeds vaker lukt het me. Ik oefen en oefen en ja ik mag het nu voelen. Ik mag het voelen zonder er bang van te worden. Ik mag dingen voelen en ik weet nu dat voelen niet betekent dat ik er ook meteen iets mee moet. Het mag er zijn, ik merk het op en ik weet steeds meer dat het op een dag vanzelf wel ten einde gaat. Dat dat ook gewoon oké is en ik niet bang hoef te zijn.

Tot nu toe is het altijd zo geweest dat na het loslaten er op een dag iets anders voor terug kwam. En nee niets is ooit perfect, gelukkig niet. Er is altijd ruimte voor verbetering. Iets wat in mijn ogen perfect is , is meestal niet dat wat ik nodig heb.

Ik kan vertwijfeld in iets blijven hangen en me continue afvragen wat ik moet doen. Alleen mijn leven word er dan niet leuker op. Oh ja en of ik het doe soms en hoeveel uren ik dat niet heb gedaan.. echt zonde van de tijd. Ik weet nu dat het moment vanzelf komt als iets klaar is. Dat ik dan wel ermee ga dealen. Dat ik vooral mag genieten van de dingen die ik nu wel heb. Alles eruit mag halen wat erin zit om het dan rustig te laten gaan. Het vanzelf te laten gaan, zonder dat ik me er teveel mee bemoei.

Het moment komt altijd dat ik het ineens wel los kan laten. Waar het de ene dag nog totaal niet lukt, lukt het de andere dag ineens wel. En dan ben ik zo sterk dat ik ook overeind blijf. Dat ik doorzet en niet meer terug ga. Dat het goed is zoals het is. Dat ik wel verdrietig ben maar ook weet dat er geen weg meer terug is. Dat het oké is zo. Waar ik de ene deur dicht doe, open ik altijd weer een andere. Een deur met nieuwe uitdagingen, waarin ik nog meer kan groeien en kan leren. Alleen mijn hoofd probeert me continue op andere gedachten te brengen, dat is het enige probleem.

Ik werd geboren als mezelf en dat ging gewoon vanzelf. Ergens raakte ik de relaxheid kwijt en vervolgens ben ik een heel leven bezig om weer mezelf te worden. Ben ik continue op zoek naar die ontspanning waardoor ik weer steeds meer mezelf word. Dat is de uitdaging. Iedere keer krijg ik bij elke nieuwe uitdaging het begin te zien. In het onwetende begin lukt alles, gaan de dingen vanzelf. Vervolgens gebeurd er iets waardoor het niet meer vanzelf gaat. Leer ik van alles en nog wat totdat ik weer in die ontspanning kom en zodra dat een beetje lukt, is het tijd om los te laten en komt de volgende uitdaging en begint alles weer opnieuw. Dat is gewoon wat het is. Om ervoor te zorgen dat ik aan het werk blijf. Dat ik leer op de weg naar de ontspanning toe. Ik krijg alleen even te zien hoe het zou kunnen zijn, een soort voorbeeld en dan mag ik de weg zoeken die me ernaar terug leid om zo nog beter te worden. Dat is het leer proces. En zonder dat leren.. zou het leven maar wat saai zijn. Iedereen heeft uitdaging nodig en ja, soms is die uitdaging verdomde zwaar, maar nooit onmogelijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s