Ik raak mezelf steeds kwijt

Ik raak mezelf steeds kwijt in deze wereld. Ik raak mezelf steeds kwijt door de mensen om mij heen, door de dingen die er gebeuren door de drukte in mijn hoofd.

Ik raak mezelf steeds kwijt en voel me daarbij niet goed. Het is niet fijn, niet oké, het maakt me angstig en onzeker.

Mijn hoofd trekt me mee uit deze wereld en laat me niet zien wat er werkelijk gebeurd. Mijn hoofd maakt hele verhalen en die maken mij onrustig. Alles om mij heen maakt mij onrustig. Ik wil me zo niet voelen. Ik wil dit gewoon niet! Ik ben mezelf steeds vaker niet.

Halleluja, eindelijk voel ik het verschil tussen mezelf zijn en mezelf weer even kwijt zijn. Eindelijk zie ik in dat ik soms zo anders ben, me zo anders voel. Ik ben me er nooit zo bewust van geweest.

Ik besluit het park in te gaan met de hond en even een stuk te lopen. Het is rustig. Een man zit op de grond met zijn hond en begint een gesprek. Ik voel me opgejaagd maar toch raken we in een fijn gesprek. Hij blijft maar rustig vragen stellen en het geeft mij rust. Natuurlijk vraagt hij over de hond en vertel ik steeds meer en ook over wat zij mij heeft gebracht en wat ik van haar heb geleerd. Wat haar problemen mij hebben geleerd. Bijzonder is het toch dat zulke gesprekken soms zo maar ontstaan met mensen die ik helemaal niet ken en misschien ook nooit meer zal zien.

Ik loop verder en voel de zwaarte op mijn schouders. Mijn spieren zijn gespannen en ik ben onrustig. Ik loop door en door en vind een paadje tussen het groen waar het heerlijk stil is. Ik trek mezelf uit mijn hoofd en dwing mezelf mijn aandacht op de natuur te richten. Te ruiken, te voelen te horen. Ik word rustiger en begin te huilen en te huilen en alles komt eruit. Zoveel spanning heeft zich weer opgebouwd. Spanning die ik nergens kwijt kon en zich heeft verzameld. Ik laat de tranen lekker lopen en voel steeds meer rust van binnen. Dit is wat ik nodig heb, iets om te ontladen. Alleen zijn. Rust vinden, zodat ik alles eruit kan laten wat vast zit. Ik heb teveel de rust gezocht op de plek waar ik gewoon de rust niet echt heb, thuis. En tja, daardoor raakte ik mezelf weer kwijt. En als ik de rust had, gaf ik het meteen weer weg aan een ander in plaats van aan mezelf.

Ik voel me na een tijd een stuk beter en loop door. Ik voel opluchting, het is eruit. Heerlijk. Ik ga zitten op een bankje met mijn gezicht in de zon en heb eindelijk weer wat meer rust van binnen. Ik geniet van het moment en besef dat ik mezelf echt weer even kwijt was. Niet helemaal, zeker niet, maar wel weer zo dat ik me er niet goed bij voelde. De onzekerheid, de angst, het gevoel van falen, de spanning in mijn lijf. Het voelt gewoon niet fijn. En toch is het oké. Het is oké om mezelf af en toe even kwijt te zijn. Want juist dan voel ik ook weer even hoe fijn het is als ik mezelf ben. Als ik altijd maar mezelf zou zijn, zou ik daar ook niet meer zo van genieten. Dan zou het normaal worden.

Het is goed zoals het is. Ik begrijp het nu zoveel meer. Ben niet meer bang voor de dingen die ik voel. Ik heb het nodig om het eruit te gooien. Het is niet gek of raar. Het is gewoon oké. Dit is nu mijn uitlaatklep en die heb ik hard nodig want anders functioneer ik gewoon niet lekker. Alles wat zich verzamelt in me door alles om me heen, moet er ook weer uit. Niets meer en niets minder.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s