De weg terug naar mezelf.

Bij de meeste dingen krijg je geen gebruiksaanwijzing. Bij mijn kinderen kreeg ik die niet, bij mezelf niet, bij mijn hond niet bij mijn partner, mijn collega’s, vriendinnen en ga zo maar door. Ik was veel bezig met de gebruiksaanwijzing van anderen te doorgronden. Te bekijken wat heeft iemand nodig, wat kan ik doen en hoe voelt iemand zich. Niet zo gek natuurlijk want ik zit nu eenmaal in de zorg en daar is het heel belangrijk om mensen aan te voelen en zo te kunnen helpen om zich beter te voelen zodat ze herstellen van hun ziekte.

Vooral bij kinderen is dat lastig want zij kunnen zich vaak helemaal niet zo goed uiten als ze zich niet goed voelen. Aan mij dus de taak om dat aan te voelen en ze te geven wat ze nodig hebben. Daar hoort van alles bij, van voeding tot beweging, rust, medicijnen en gesprekken. Het is een complex iets maar ontzettend bevredigend als het lukt om iemand weer op te lappen en blij naar huis te zien gaan.

Ik was er zo mee bezig om te ontdekken wat anderen nodig hadden en ze dat te geven dat ik mezelf gewoon vergat. Ik had mijn eigen gebruiksaanwijzing gewoon helemaal nog niet helder. Het grappige is, juist door mezelf veel beter te begrijpen kan ik anderen ook veel beter helpen en begrijpen zonder mezelf te verliezen. Ik heb de tijd genomen om mezelf te leren kennen en verdriet er eindelijk eens uit te gooien in plaats van alles vast te houden.

Ik begrijp nu zoveel meer wat angst met me doet, wat ik kan doen als ik me ongelukkig voel of wat ik juist kan doen om me gelukkiger te voelen. Ik begrijp dat bezig zijn goed is, maar dat pauzes me juist helpen om gefocust te blijven. Ik begrijp dat het goed is om leuke dingen te doen, maar een goed gesprek op zijn tijd ook heel belangrijk is. Ik snap nu dat ik mezelf kan trainen om geduldiger te worden in dingen en soms iets minder geduld mag hebben. Ik hoef iets niet meteen aan de kant te schuiven als het niet gaat of lukt, maar ik hoef mezelf ook niet op te geven voor een ander. Ik snap nu dat ik tijd voor mezelf nodig heb en daardoor meer geduld op kan brengen voor een ander. Ik snap dat ik meer zelfvertrouwen krijg door dingen te doen en soms te laten. Ik begrijp dat ik niet weg hoef te lopen voor dingen maar ze gewoon mag voelen. Ik snap dat ik hulp in mag schakelen maar dat eerst zelf proberen soms beter helpt.

Ik begrijp dat tijd samen doorbrengen belangrijk is maar net zo belangrijk is het om tijd met mezelf door te brengen. Alleen te zijn. Te ontspannen en me op te laden. Ik snap dat praten leuk is, maar ook heel vermoeiend. Dat mijn hoofd ook mag leren om niet altijd maar door te praten maar soms ook gewoon rustig mag blijven. Dat ik er niet altijd aandacht aan hoef te geven maar soms best wel naar mag luisteren.

Ik begrijp dat ik mezelf meer mag ontplooien, meer dingen mag doen die ik eigenlijk heel erg spannend vind maar als ik doorzet wel heel erg blij van word. Dat ik kleine stapjes mag nemen als ik het spannend vind en dat ik me niet hoef te schamen voor andere mensen. Ik begrijp dat ik het leven krijg wat ik nodig heb en niet wat ik wil. Dat ik wel mezelf ertegen kan verzetten, maar dat ik beter kan leren ermee om te gaan en proberen ontspannen te blijven, hoe moeilijk dat soms ook is. Ik begrijp nu hoe ik die ontspanning kan vinden en wat ik kan doen om me niet mee te laten slepen in mijn emoties.

Ik begrijp nu dat mijn kinderen me wel nodig hebben, maar dat ze zelf ook best wel even mogen worstelen. Dat ik niet alles voor ze hoef op te lossen, als ik er maar ben als ze me echt nodig hebben. Ik zie dat ik me soms te druk maakte om het huishouden en een schoon huis maar dat het helemaal niet erg is als het niet altijd maar even schoon is. Dat het ook niet alleen maar mijn verantwoordelijkheid is maar van ons allemaal. Ik begrijp nu dat relaties pieken en dalen kennen en ik niet meteen alles hoef op te lossen maar het ook gewoon even mag laten gaan. De ontspanning zelf mag blijven zoeken.

Begrijpen doe ik het nu allemaal echt wel. Nu alleen nog oefenen oefenen en nog eens oefenen. Meters maken, leren van mijn fouten zonder mezelf meteen een stomkop te vinden. Want iets begrijpen en doen… daar zit echt nog wel aardig wat oefening tussen. Ik weet alleen nu dat het allemaal ergens in mijn hoofd zit en er vanzelf wel uit komt als ik maar ontspan. Dat ik daar geen moeite voor hoef te doen, behalve de moeite om steeds de rust te blijven vinden. En vooral, dat ik niet alles tegelijk hoef aan te pakken. Dat ik me gewoon op één ding tegelijk mag richten en me bewust van mag zijn en niet alles tegelijk hoef te doen. En daarnaast dat ik dit in iedere situatie weer mag oefenen, het is namelijk in elke context weer anders. Thuis mag ik nu misschien wat meer doen en op het werk wat vaker pauze nemen. Dat iets wat ik thuis prima kan, niet betekent dat ik dat op het werk of in een vriendschap of wat voor situatie ook, niet ook prima hoef te kunnen en andersom dus ook.

Lekker wandelen en plezier maken. Zingen op een manier dat ik er blij van word. Niet alleen maar voor kwaliteit maar ook kwantiteit gaan. Plezier hebben voorop stellen en niet alles maar altijd te goed willen doen. Lekker lezen en af en toen wat tekenen. Afspreken met vriendinnen en samen niet alleen kletsen maar ook juist leuke/ gekke dingen doen. Met mijn vriend de wereld verkennen en samen lol hebben. Alles niet zo serieus nemen. Dat zijn de dingen waar ik blij van word. En het gekke is.. het is allemaal niet nieuw. Dit is wat ik als klein kind prima snapte en in sommige situaties ook prima kon en allemaal deed..ergens ben ik het kwijt geraakt doordat ik te weinig ontspande en daardoor alleen maar in mijn hoofd zat. En ja, dat hoofd.. dat laat echt niet de werkelijkheid zien! Daar ben ik wel achter. Die filtert vooral eruit wat niet goed gaat en vergeet de rest te vertellen.

Door alleen al naar mezelf te kijken wat ik als kind deed weet ik al een heleboel van wat ik echt leuk vind om te doen. Alleen dan wel met de ervaring van nu.. en vooral hoe om te gaan met onzekerheid. Dat ik me daardoor niet hoef te laten tegenhouden maar dit juist kan gebruiken om nog meer leuke dingen te doen en uit mezelf te halen.

Het was een hele reis en nee hij is echt nog niet ten einde. Maar wat heb ik veel geleerd en veel losgelaten! Hoe zwaar het ook was en vaak nog is, het was en is de moeite waard om erdoorheen gaan. En nu denk je, ja dus dit kun je ook allemaal wel ergens lezen in een boek! Uhm, ja alleen.. ik moest eerst voelen hoe het was als ik de verkeerde kant op ging en voelen hoe het was als ik te veel de goede kant op ging en dan uiteindelijk voelen dat als ik ergens in het midden uit kwam dat het beste voelde. Ik moest dus eerst gewoon gaan leven, ik kon het niet van tevoren bedenken, ik moest het leren door het mee te maken. Ik moest het allemaal proberen…

Wat me nu nog het meeste in de weg zit is de spanning die ik voel in mijn lijf voordat er iets staat te gebeuren. Ik zet mezelf uit gewoonte helemaal schrap en mijn hele lijf staat vol spanning. Het goede nieuws, ik voel het nu. Ik loop er niet meer voor weg maar als ik het voel ga ik juist even stil staan. Probeer ik het gevoel toe te laten in plaats van weg te drukken. En ja, dat kost tijd. Veel tijd en veel oefening, maar als het goed is ben ik nog wel een aantal jaartjes op deze aardbol dus nog genoeg tijd om te oefenen zou ik zeggen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s