Moeder burn out

Waar ik het ene moment nog super blij en trots ben is het het volgende moment weer helemaal weg. Ik kan dan niet meer voor mijn gevoel. Mijn batterij is weer helemaal leeg. Het is net of ik een oplaadbare batterij in me heb die zich niet meer helemaal oplaad. Oké eerst was ie helemaal leeg en laadde hij zo goed als helemaal niet meer op. Nu gaat dat al steeds beter maar het is nog steeds zoeken naar hoeveel energie ik heb.

Thuis zijn met mijn gezin put me snel uit. Ik ben blij als mijn kinderen en mannetje thuis zijn, maar het kost me ook echt al mijn energie. Er blijft nog te weinig voor mezelf over. Oh en ja ik voel me daar echt schuldig over, alleen ik kan er gewoon niets aan doen. Het is me nog steeds snel teveel.

Toch als ik terug kijk kon ik in het begin mijn vriend misschien een half uurtje om me heen hebben en dan was het op. Heel langzaam is dit uitgegroeid en gaat dat heel veel beter. Ik denk dat ik een relatie burn out had. Daarnaast heb ik ook een moeder zijn burn out. Het klinkt vreselijk maar ik heb gewoon in beide verhalen veel te veel van mezelf gegeven in mijn huwelijk. En ja, ik geloof erin dat je context gebonden een burn out hebt wat uiteindelijk alles mee trekt. Ik zie het bij meerdere mensen om me heen. Het is alsof ik verschillende batterijen in me heb die allemaal verschillend opladen.

Het voelt alsof je tien kilometer gaat hardlopen en de eerste vijf zo hard rent dat je geen energie overhoud voor het einde. Je strompelt verder en wilt eigenlijk alleen maar liggen want je kan gewoon niet meer. Zo voelde ik me thuis als moeder en echtgenoot. Ik had gewoon zoveel gegeven dat ik niet meer kon. Mijn batterijen waren helemaal leeggezogen en konden niet meer opladen.

Ik vind het moeilijk, heel moeilijk, want ik hou van mijn kinderen en ik hou van mijn vriend. Het ligt ook niet aan hun, maar het ligt gewoon aan mijn batterij die niet veel kan hebben. Ik heb zoveel gegeven in relaties en in het moederschap dat deze batterijen beide niet meer goed functioneren. Andere batterijen namen het over maar die raakten ook overbelast.

Ik voel me schuldig, natuurlijk. Naar mijn kinderen en naar mezelf toe. Ik kan niet zeggen, hé ik stop even een jaartje met moederen en kom daarna wel weer langzaam kijken hoe het gaat. Dat is gewoon onmogelijk. Ik zou liever burn out van mijn werk zijn want daar zou ik wel een langere pauze in kunnen lassen en misschien ander werk kunnen zoeken. Als moeder kan ik dat niet en nee ik zou het ook absolut niet willen. Toch weet ik ondertussen ook dat mijn kinderen er helemaal niet slechter van worden. Ook zij hebben het zwaar gehad en hadden behoefte aan rust. Even geen moeder die alles oploste maar nu moeten ze zelf dingen oplossen. Dat geeft ze veel meer zelfvertrouwen. Ze krijgen nu precies wat ze nodig hebben, rust en zelfvertrouwen.

Ik doe mijn best, ik doe echt mijn best. Alleen het zit hem in de kleine dingen. Meer kan ik gewoon niet aan. Ik kan ze niet de hele tijd om me heen hebben. Ik kan ze niet helpen bij veel dingen. Ik kan alleen van ze houden en proberen er te zijn op momenten dat het echt even niet gaat. De rest van de energie heb ik nodig voor mezelf. Tijd voor mezelf. Af en toe tijd met vriendinnen om even stoom af te blazen. Ik hoop dat ze die kleine dingen blijven zien.. net als dat ik weer heb geleerd om de kleine dingen te waarderen boven alle grote dingen. Ik doe echt mijn best, maar op dit moment heb ik gewoon nog steeds niet zo veel te geven als ik zou willen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s