Ademhalen

Ik ben lekker aan het zingen. De hond vind het heerlijk, die wordt er helemaal relaxed van. Ik kan er nog niet echt wat van, maar heb er plezier in en daar gaat het om. Wat ik wel heb geleerd is dat vooral de ademhaling belangrijk is. Rechtop staan, alle spieren los en ademen vanuit mijn buik. Waarom? Omdat je dan het meest ontspannen bent waardoor de dingen eigenlijk min of meer vanzelf gaan. Met oefening en coaching kom je verder, maar de basis is altijd ontspanning. Als die er niet is, dan lukt het sowieso niet. Dus daar begin ik maar mee, alleen maar letten dat ik goed blijf adem halen. De rest is nog helemaal niet belangrijk.

Nooit bedacht dat dit eigenlijk betrekking heeft op alles. Nooit bedacht dat ik misschien in situaties helemaal niet goed ademhaal. Nooit bewust van geweest dat ik heel vaak mijn adem in hou of oppervlakkig adem haal. Ik had er echt geen idee van dat dit me zou kunnen helpen door de moeilijke dingen heen. Ik denk dat het heel vaak gewoon vanzelf is gegaan en daar waar ik stress had ik ook steeds slechter ging ademhalen waardoor de stress alleen maar erger werd. Nooit bedacht dat ik als ik bewust zou zijn van het ademhalen ik mezelf door moeilijke situaties kan loodsen als het een keer niet onbewust gaat. Als ik namelijk ontspannen ben zie ik veel duidelijker wat er werkelijk gebeurd en kan ik daar iets mee. Als ik niet ontspannen ben zie ik alles onder een groot vergrootglas en word ik er alleen maar bang van wat het allemaal niet beter maakt.

Ongelooflijk dat ik dit nou niet eerder wist. Ik heb het vast wel eens gelezen ofzo maar blijkbaar kwam het nooit binnen. Snapte ik niet hoe ontzettend belangrijk dit is. Voor veel dingen moest ik gewoon eerst ouder worden voordat het kwartje viel. Gek is dat toch.

Ik merk het ook als ik met mensen praat die een stuk jonger zijn, dat ze eigenlijk de dingen niet zo zien zoals ik ze nu zie. Dat het heel anders binnenkomt. Ik ben me steeds meer bewust dat voor sommige dingen gewoon levenservaring nodig is om ze te kunnen begrijpen. Dat ik al vele stappen en fouten en whatever achter me heb en daardoor dingen wel begrijp die een ander nog helemaal niet kan snappen omdat die de ervaring nog niet heeft. Ik denk dat je gewoon eerst maar het leven moet leven en ondertussen vanzelf wel leert. Gewoon fouten maken en leren, vallen en weer opstaan. Dingen goed doen en leren. Gewoon gaan leven.

Ik zie nu in dat ik het eigenlijk gewoon prima heb gedaan allemaal. Ik ben gewoon relaties aan gegaan en heb er ( veel) van geleerd. Ik heb kinderen gekregen en ja daar ook enorm van geleerd en ongelooflijk veel fouten gemaakt. Ik ben gewoon gaan werken en heb ervan geleerd. Ik leef gewoon en heb onbewust geleerd en ja nu ik ouder ben, word ik me gewoon bewuster van dingen. Leren door te doen en niet bang te zijn om het niet goed te doen. Niet bang te zijn om gewoon stappen te blijven zetten.

Adem in adem uit.. dat is het enige echt belangrijke. Gewoon blijven ademen, wat er ook gebeurd. Zuchten zuchten en nog eens zuchten, doorademen doorademen en met opgeheven hoofd incasseren. Daarna de boel losgooien, weer in balans komen en weer doorgaan. Ik ben even bang geweest om gewoon te leven, iets waar ik eigenlijk nooit bang voor was, maar nee dat is het echt niet, dat is geen leven, leven is gewoon vallen en opstaan. Dus ja ik adem gewoon weer door en ik zie het allemaal wel wat er gebeurd. Ja ik ben soms nog heel moe, ja ik zeg soms dingen af, ja ik voel me soms heel erg k*t, ja ik ben nog best vaak bang, ja ik ben soms nog erg onzeker, ja ik wiebel alle kanten op maar ik leef wel omdat ik gewoon blijf ademen en dingen blijf doen, blijf proberen. Als ik op de bank blijf liggen, als ik mijn adem in ga blijven houden dan leef ik niet. Tja, wat heeft het dan voor zin om hier te zijn? Dan kan ik net zo goed onder de grond liggen want daar heb ik niks aan. Ik ben hier om te leven niet om dood te zijn.

Dus elke keer weer ga ik rechtop staan, tieten naar voren en blijf ik gewoon doorademen. Ik incasseer, val misschien bijna om maar ik blijf ademen. Ik laat me niet mijn leven afpakken, door niets of niemand ook niet door een burn out. Of het moet mijn tijd zijn, oké dan is het wat het is, maar tot die tijd wil ik graag gewoon leven. En het liefst met zo min mogelijk stress, zo veel mogelijk dingen doen die IK leuk vind en zoveel mogelijk mensen helpen en blij maken. Ik wil graag mensen dicht om me heen bij wie ik me veilig voel, die me gewoon waarderen om wie ik ben met alles erop en eraan. En de rest? Van de rest leer ik om verder te komen maar die laat ik gewoon niet te dichtbij… opgelost zou ik zeggen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s