Vechten

Ik sta op en merk dat ik alweer gestresst ben. Wat is dat toch? Waarom sta ik op en heb ik meteen alweer stress? Nee echt heel erg duidelijk voel ik het nog steeds niet, maar ik weet het gewoon. Ik voel dat ik weer begin te vechten tegen iets en ondertussen weet ik dat dat meestal is als ik stress heb. Ik wil dat namelijk niet voelen dus doe ik al het mogelijke om te vluchten. Ik ga allemaal dingen in huis doen, vergeet wat ik wilde doen, hoor niet goed wat de ander eigenlijk zegt en ben er gewoon niet bij met mijn hoofd.

Weer zo een dag denk ik, wanneer is het nou een keer over? Verdorie ik heb er echt geen zin meer in. Heb ik weer teveel gedaan? Wat heb ik fout gedaan? Mijn hoofd schiet weer alle kanten op en ik voel me steeds minder lekker.

Ineens sta ik stil, hé wat gebeurd er nou weer? Dat hoofd maakt het allemaal nog weer veel erger. Ik blijf een tijdje staan en doe eigenlijk niets. Ik sta gewoon. Ik doe mijn best niet om te voelen of wat dan ook te doen. Ik sta alleen en adem. In en uit, in en uit. Af en toe voel ik hoe ik weer oppervlakkig wil ademhalen maar ik hou mezelf bij de les. Nee, gewoon ademen. Verder niks. Ik voel dat ik me niet lekker voel maar ik laat het maar gewoon. Na een paar minuten voel ik me ineens anders. Langzaam trekt het gekke gevoel weg en voel ik me veel rustiger. Ik blijf nog een tijdje staan en wacht tot ik me ontspannen voel.

Ik ga rustig door met de dingen die ik wilde doen en het opgejaagde gevoel is weg. Nu pas merk ik echt het verschil. Het andere gevoel was bekend en dit gevoel ken ik minder maar voelt wel veel lekkerder.

Het vluchten blijft een ding. Vluchten voor bepaalde gevoelens heb ik zo lang gedaan uit angst dat ik er dan iets mee zou moeten doen. Ik weet nu dat dat helemaal niet persé moet, dat ik best iets mag voelen zonder er meteen iets mee te moeten doen en toch schiet ik nog steeds vaak in de vlucht stand, dat ben ik gewoon gewend.

Ik oefen elke dag heel regelmatig om goed door te ademen. Om gewoon erop te letten dat ik wel echt door adem en niet weer mijn adem in houd. Alleen dat al maakt zoveel verschil. Ongelooflijk hoe vaak het gebeurd dat ik verkeerd adem haal en daardoor alleen nog maar meer in de stress schiet. Hoe simpel kunnen dingen soms zijn..

Ik stap in de auto en zet een muziekje aan. “ I will survive” klinkt er keihard. Ik zet mijn ramen open en zing hard mee. Heerlijk, dit gevoel bevalt me veel meer dan dat ingehouden gevoel. Het kost tijd en veel geduld, maar als ik daardoor me vaker zo relaxed kan voelen, heb ik het er zeker weten voor over! Ik kan nu tenminste iets, doe er iets mee, werk er aan. Ik verzet me minder vaak en laat dingen maar gewoon zijn. Ik adem en adem en adem. Ik doe iets! En alleen dat al maakt dat ik me sowieso sterker voel dan wanneer ik niks doe..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s