Ik wil geen angst meer voelen

Soms wil ik gewoon wegkruipen. Wil ik dat iemand met een toverstafje zwaait en wens ik dat dat rotgevoel verdwijnt. Dat zenuwachtige gevoel wat nooit echt wat goeds brengt. Dat gevoel van onzekerheid wat me laat wankelen en alles weer neerhaalt wat ik juist had opgebouwd. Dat gevoel geeft me stress, het voelt niet fijn. Het is alsof ik bang ben voor spinnen en iemand houdt te pas en te onpas een spin voor mijn neus. En dan ook nog met een vergrootglas, waardoor het er nog enger uitziet.

Mijn vriend wil niet vliegen omdat hij dat gevoel niet fijn vindt. Het angstgevoel wat het bij hem oproept wil hij niet voelen dus gaat hij niet vliegen. Opgelost. En ik dan? Ik heb die gevoelens elke dag weer, bij van alles en nog wat. En nee, ik kan ze niet ontwijken. Mezelf ontwijken wordt een beetje lastig zeg maar.

Soms zou ik willen dat alles gewoon opgelost zou zijn. Dat ik net als een klein meisje tegen m’n moeder aan zou kunnen kruipen en dat zij zegt, kom maar ik los het wel voor je op. Hoe heerlijk zou dat zijn? Tja, in een klein mensenleven klinkt dat ideaal. Alleen in een groot mensenleven is dat nogal onmogelijk. Ik zou het kunnen doen, tegen iemand aankruipen en niets meer aanpakken. Niet meer werken. Thuis blijven, geen mensen meer zien. Geen dingen meer doen. Oh ja, ik zou een heel eind komen. Alleen wat voor kwaliteit van leven heb ik dan? Is dat dan wat ik wil? Ik weet dat angsten niet minder worden door te vermijden. Ze worden juist groter en slaan over op andere dingen.

Mijn wereldje zou steeds kleiner en kleiner en kleiner worden en op het laatst zou ik niets meer kunnen zonder angst. Nee dat is echt niet wat ik wil. Ik wil gewoon genieten en leren omgaan met mijn angsten in plaats van er nog banger van te worden. Alleen soms.. ben ik gewoon zo moe om elke keer maar weer al die emoties te voelen. Het idee te hebben dat er gewoon geen eind aan komt. Dat er geen dag is waarop ik gewoon lekker adem kan halen en me de hele dag goed voel. Maar ja, niemand heeft dat, dus waarom zou ik dat wel hebben? Niemand voelt zich ooit de hele dag hetzelfde. Het enige verschil is dat ik er stress van krijg en daar erg onzeker van word. Dat maakt het zo zwaar. Ik ben gewoon zo bang om weer terug te vallen, dat ik bij elke verandering weer die stress voel. Elke dag dus weer.. en ja, dat is echt..#*^#$~£~£~!$~^{*|£\*.

Ik weet het, het gaat al zoveel beter. Ik weet het, ik heb al zoveel doorgewerkt.. ik weet het allemaal en echt ik geniet ook echt genoeg. En toch blijf ik het moeilijk vinden. Elke dag weer zijn er momenten waarop ik het gewoon heel zwaar vind. Omdat het elke dag weer voor mijn gevoel een strijd is tegen die stomme angst. Bah bah bah.

Ik ben het gewoon even zat. Mag het? Mag ik het gewoon even verschrikkelijk zat zijn? Oh ja, straks is dat echt wel weer over. Straks is dat gevoel echt wel weer weg, maar nu.. ben ik het gewoon echt zat. Ik wil niet meer in een hok met spinnen staan en de hele dag die angst op de achtergrond voelen. Ik wil het niet meer.. maar ik weet het.. het kost tijd en geduld. Ik weet het allemaal, maar soms wil ik gewoon even vakantie. Is dat zo gek?!

Ik zou mensen door elkaar willen schudden die zich steeds meer afzonderen. Die steeds meer toegeven aan hun gevoel en alleen nog maar in hun eigen wereldje gaan zitten. Die zich steeds ongelukkiger voelen omdat ze steeds eenzamer worden. Die het liefst alleen maar op de bank gaan liggen en wachten tot het over is. Ik zou ze willen zeggen, doe het alsjeblieft niet, het wordt er niet beter van! Echt niet. Trek je niet terug uit de wereld. Blijf contact maken met mensen, ook al voel je je nog zo rot. Neem rust, maar ga de wereld in en houd mensen niet op afstand. Geef niet alleen maar toe aan dat gevoel, want echt het wordt er niet beter van. Het maakt het alleen maar moeilijker en moeilijker. Ik zou ze willen vasthouden en knuffelen en zeggen, kom je kunt het, je bent niet alleen. Want echt.. het wordt er niet beter van als je er aan toe geeft.

Ik zou het allemaal willen doen, maar ik weet dat het weinig zin heeft. Dat ik ook nooit wil luisteren en het ook altijd zelf moet voelen. Zelf mijn grenzen op moet zoeken. Zelf moet opstaan als ik over mijn grens ga. Ik moet het zelf doen, want anders.. werkt het niet. En ja, het is lastig, maar niet onmogelijk.. er zijn altijd mensen die even willen luisteren of willen helpen als ik het echt even niet meer alleen kan. Er zijn altijd mensen die het begrijpen en klaar staan. Er zijn altijd mensen die even een knuffel willen geven of willen luisteren. Er zijn altijd mensen op de wereld die het begrijpen dat gevoel. En ik.. ik ben al zover gekomen, ik ga het echt niet opgeven! En gelukkig heb ik die mensen ook om mij heen. En ja, ik moet het zelf doen, maar af en toe even bij iemand uithuilen of afleiding zoeken, dat maakt het net even makkelijker.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s