Doelen stellen

Ik vind het moeilijk. Ik zou zo graag van alles tegelijk willen veranderen. Ik zou zo graag lekker altijd vrolijk willen zijn en me rustig willen voelen. Ik zou zo graag gewoon willen dat alles goed loopt, ik alles goed doe en nergens aan hoef te werken. Gewoon rust!

Uhm… is dat wel echt zo? Wil ik dat wel echt? Hoe vaak heb ik op m’n werk niet geroepen als ze zeiden dat ik alles goed deed, dat dat niet kan? Dat dat onmogelijk is? Dat het helemaal niet leuk is als ik niks heb om aan te werken? Dat ik dan zelf maar op zoek ging naar dingen om aan te werken? Om steeds weer iets op te pakken en net zo lang aan te werken totdat ik er beter in was? Het is toch helemaal niet leuk om alles al goed te kunnen en nergens aan te hoeven werken? Dat gaat toch ontzettend vervelen? Waarom wil ik dat thuis dan wel?

Tja, ik denk omdat ik thuis gewoon aan teveel dingen wilde werken en het liefst allemaal tegelijk. Omdat ik geen rust nam, want thuis is er altijd terwijl werk na zoveel uur stopt. Thuis heb ik die grens niet en wilde ik altijd aan van alles tegelijk werken en overal beter in worden en ook nog eens de hele dag door. Ik wilde een net huis, goed opgevoedde kinderen, slank zijn, altijd vrolijk zijn, elke dag een heerlijk zelf gekookte verse maaltijd op tafel zetten en leuke dingen doen en altijd lief zijn voor mijn kinderen en mijn partner. Ik wilde alles tegelijk en van alles teveel. Ik rende de hele dag achter mezelf aan om alles bij te kunnen houden en iedereen tevreden te stellen, zonder zelf rust te nemen. Tja en daardoor stortte ik in en kon ik helemaal niets meer, bij het idee alleen al dat ik ook nog maar iets moest doen werd ik zo moe dat ik dan maar niks deed. Dat ik het maar gewoon liet voor wat het was. Alleen mijn hoofd stond nog wel in de stand van het alles maar moeten en dat hoofd rustig krijgen is een stuk lastiger merk ik.

Ik stelde mijn doelen veel te hoog. Ik had er teveel en kon me nergens echt op richten omdat ik van het ene in het andere sprong. Ik deed dit allemaal niet bewust, maar begin het nu in te zien waar het probleem lag. Ik wilde gewoon teveel van mezelf en daardoor had ik altijd het gevoel dat ik het niet goed genoeg deed.

Zucht.. dat is het hele probleem. Ik begin het nu pas echt te begrijpen. Ik zie nu in dat dat precies is wat er in werkelijkheid gebeurde, dat ik nu wel steeds maar kleine beetjes verander, maar mijn hoofd verteld me iets anders. Die zegt de hele tijd dat ik meer moet doen. Door moet gaan. Dat de dingen die ik doe niet goed genoeg zijn. Dat ik meer tijd en energie erin moet steken. In mijn hoofd gun ik mezelf de tijd niet. In werkelijkheid doe ik dat helemaal niet, maar wat dat hoofd zegt put me uit. Ik voel me dan slecht omdat ik nooit dat allemaal kan bereiken en bij voorbaat al ga falen.

Nu ik dat begrijp kan ik er meer bewust van zijn, begrijp ik gewoon meer wat het probleem is. Kan ik echt tegen mezelf zeggen, nee je mag daar nu niet aan werken, richt je alleen maar hierop. Net als dat jaar geen veranderingen kan ik mezelf nu ook elke keer als mijn hoofd weer op hol slaat zeggen, nee ik werk nu hieraan, de rest komt later. Ik wéét dat het werkt, want met dat jaar werkt het ook. Niet meteen, maar hoe vaker ik het tegen mezelf zeg, hoe makkelijker het gaat. Natuurlijk gaat dat hoofd ertegenin, maar das dan jammer. Die houd vanzelf zn mond wel als ik er verder geen aandacht meer aan geef. Als ik me gewoon houd aan mijn afspraken en één ding tegelijk oefen, net zo lang tot ik tevreden ben.

Het gaat ook veel sneller en makkelijker om één ding tegelijk te doen dan alles tegelijk willen doen. Grappig eigenlijk, want dit is wat er al een tijd aan de gang is, dat ik steeds één ding tegelijk aanpak, maar mijn hoofd snapte het nog niet. Het is natuurlijk ook veel moeilijker om het zelf te doen, maar de beloning is dan ook veel groter als het lukt.

Nu pas komt het weer samen.. dat wat ik werkelijk doe en wat er van binnen gebeurd. Nu begrijp ik het en kan ik er iets mee. De puzzelstukjes vallen op hun plek. Ik krijg er steeds meer plezier in en krijg er zelfvertrouwen van omdat de dingen nu wel lukken. Ik begrijp nu waar het probleem ligt en hoe ik het dus op kan lossen. Hoe simpel kan het eigenlijk zijn? Hoe moeilijk vond ik het allemaal en hoe makkelijk had het kunnen zijn als ik dit eerder had geweten.. een jaar of 10 eerder ofzo had fijn geweest. Aan de andere kant, beter laat dan het nooit weten. Moet toch iets te doen hebben zullen we maar zeggen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s