Zelfvertrouwen

Soms lijkt het of het niet te overwinnen is. Alsof er nooit een einde aan zal komen en alles wat ik doe zinloos is. In werkelijkheid is dat echt totale onzin. Alleen op de slechte momenten voelt het even zo. Gelukkig weet ik steeds meer dat ik me daar niet in mee moet laten trekken en weet ik dat ik gewoon rust nodig heb. Dat ik weer te snel wilde gaan en een stapje terug moet doen. Even weer complete rust om dan weer rustig verder te werken.

Ik heb dit geleerd door het gedragsprobleem van mijn hond. Hoe ik ook probeerde eraan te werken, niets leek te helpen en elke dag stortte ik weer in omdat het niet lukte. Ik las alles wat los en vast zat over honden en gedrag, maar niets leek te werken. Ik probeerde alles uit en was continue op zoek naar nieuwe inzichten.. alleen het leek niks te doen.

Nu weet ik dat dat onzin is, maar ik zag de kleine stapjes niet. Ik zag ze niet omdat ik elke keer mezelf confronteerde met haar grootste triggers en daardoor mijn zelfvertrouwen compleet weer in stortte. Ik werd zo moe van de stress dat ik alle kleine stapjes over het hoofd zag. Er kwam een moment waarop ik er zo klaar mee was, dat ik besloot alle triggers uit de weg te gaan. Ik kon niet meer en had echt dringend rust nodig, wat ik niet kreeg door alle stress elke dag weer. Ik liet me er compleet door mee slepen.

Het vermijden deed me goed ook al was het niet makkelijk. Elke keer moest ik het huis uit met haar als mijn jongens naar beneden kwamen of thuis kwamen. Ze was doodsbang voor ze en zij voor haar geworden. Toch bleef ik het doen want alles was beter dan elke keer die stress reactie in mijn lijf die uren of zelfs dagen bleef hangen. Na een paar weken was ik zoveel rustiger en begonnen we van voren af aan. Alle kennis zat ergens in mijn hoofd en doordat ik rustig was kwam het vanzelf naar boven op de momenten dat ik het nodig had. Ik besloot elke keer alleen maar één stukje aan te pakken. Ik richtte me op één ding wat ze moeilijk vond en daar ging ik mee oefenen, net zo lang tot dat goed ging. De rest bleef ik vermijden.

Ik kan zeggen, het doet wonderen. We hebben allebei rust, zij begint me steeds meer te vertrouwen omdat ik haar niet steeds in de moeilijke situaties breng en we krijgen zelfvertrouwen omdat we wel iets aanpakken maar in zulke kleine stapjes dat het bijna wel moet lukken. Elk stapje is een overwinning die we samen vieren. Ik ben zo trots op ons beide dat we zo vooruit gaan. Zodra ik aan het hele probleem denk en me afvraag of het ooit goed komt voel ik de stress weer oplaaien. Dat werkt gewoon niet.

Eigenlijk is dit precies wat ik nodig heb, zelfvertrouwen. Als ik daar maar aan blijf werken en ervoor zorg dat ik juist die momenten uitzoek waarop ik kan oefenen en het eigenlijk wel moet lukken, dan geeft me dat zelfvertrouwen.

Zo zat ik bijvoorbeeld met een collega in een ruimte. Zij had stress en zat continue te tikken op tafel. Ik was bezig met een e- learning en werd gek van haar getik. Oké dacht ik, of ik ga nu naar een andere ruimte of ik vraag haar te stoppen of ik ga er een leer moment van maken. Ik checkte even hoe ik me verder voelde, was ik moe of kon ik het aan? Ja ik voelde me goed dus concentreerde ik me rustig op mijn ademhaling en focuste ik me daarop in plaats van op het getik. Ik bleef rustig ademen net zo lang tot ik me helemaal rustig van binnen voelde. Ik voelde me super dat het me gelukt was om me niet verder meer te irriteren.. het getik hield op en mijn collega werd rustiger. Het lijkt zo eenvoudig maar dit soort oefeningen doe ik meerdere keren op een dag, met bijv de kinderen of de hond of mensen om me heen. Als iets me irriteert oefen ik het ademen en de focus daarop leggen. Tussendoor oefen ik het ook door gewoon een paar keer diep te zuchten en op mijn ademhaling te letten zonder verdere triggers om mij heen.

Juist deze kleine oefeningen geven me zelfvertrouwen. Ik voel steeds meer dat ik de leiding heb en de juiste beslissingen neem. Ik voel steeds meer als vanzelf hoe ik me voel en daarop moet reageren. Ben ik moe? Dan zoek ik rust. Kan ik het aan? Dan oefen ik. Voel ik me daar niet toe in staat? Dan vermijd ik de situatie als dat kan.

Soms lukt het gewoon even niet, dan probeer ik alles en lukt het gewoon niet. Som zie ik het gewoon even niet. Maar steeds vaker komt er weer sneller een moment waarop ik denk, oh ja ik weet het al. Ik ben gewoon te moe. Ik heb gewoon rust nodig! Dan proberen we het daarna wel weer opnieuw. Eerlijk zijn naar mezelf.. dat is het allerbelangrijkste. En luisteren naar wat mijn lichaam me verteld. En fouten? Die maakt iedereen.. we zijn nou eenmaal geen machines.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s