Problemen

Het lijkt wel of ik ze van verre al ruik, de mensen met problemen. De mensen die net als ik gewoon mentaal niet lekker zitten. Die onzeker zijn en zoekende. Ik ruik ze en duik er bovenop. En wat brengt het me? Tja.. stress brengt het me, dat voel ik nu wel. Ik wil zo graag andermans problemen oplossen en waarom? Zodat ik niet naar mezelf hoef te kijken! Zo lang ik me maar bezig houdt met een ander, hoef ik niet naar mezelf te kijken, makkelijk toch?!

Het is zoveel makkelijker om een ander te vertellen wat ie moet doen. Om tegen een ander te zeggen wat ie allemaal anders moet doen. Zo heerlijk om gewoon niet naar mezelf te moeten kijken. Dat is mijn strategie, help een ander en kijk lekker weg van jezelf. Dan ben je lekker druk en hoef je je niet druk te maken om jezelf.

Shit shit shit, ik ben er gewoon weer ingestonken. Elke keer weer doe ik hetzelfde. Het lijkt ook wel of iedereen ineens problemen heeft om me heen. Alsof ik continue allemaal mensen op mijn pad krijg die allemaal niet lekker in hun vel zitten. En ja tuurlijk, Michelle smult ervan. Kom maar op, ik wil meer meer meer. Hoef ik lekker niet naar mezelf te kijken, beter toch?!

Waarom is en blijft dat nou zo moeilijk? Waarom blijf ik toch continue maar erin trappen? En dat terwijl ik zo goed weet dat als ik maar vooral aan mezelf blijf werken de dingen om me heen vanzelf veranderen. Dat ik daar veel minder moeite voor hoef te doen dan de energie die ik nu verspil bij het helpen van andere mensen.

Ik kan mezelf echt wel door elkaar schudden. Doe het nou gewoon niet! Stop ermee! Maak lol, doe leuke dingen en laat een ieder lekker zijn eigen shit oplossen! Hou er gewoon mee op, alsjeblieft!!

Het frustreert me enorm dat het me maar niet lukt en ik er elke keer weer met open ogen in trap. Niet te geloven toch? Zal ik het ooit leren? Zal ik ooit gewoon naar mezelf kijken en me eens niet met anderen bezig houden? Zal het me ooit lukken? Zucht…

Ja het zal me ooit lukken, maar nu nog niet. Ik ben nog niet sterk genoeg, dus is het echt zaak dat ik me op mezelf blijf richten en me echt afzijdig hou van anderen. Hoe vervelend ook, maar het is me de stress niet waard. Ik ben me bewust en toch trap ik er met open ogen weer in.. ik ben er dus gewoon nog lang niet. Het is wat het is, dit doe ik mijn hele leven al dus het is niet zomaar even veranderd. Het kost tijd.. en geduld. Alsof ik niet al genoeg geduld heb gehad. Eerst maar eens een nachtje slapen, dan ziet de wereld er al weer heel anders uit. Toch?!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s