Ik wil te snel

Ik zet alles uit op mijn telefoon wat met leren te maken heeft. Ik volg geen honden dingen meer, niets meer om te kunnen groeien zelf. Gewoon even niets. Elke keer als ik met iets nieuws word geconfronteerd ga ik er mee aan de slag. Ik heb in een jaar tijd zoveel geleerd over honden en persoonlijke groei, het lijkt wel of ik twee studies van vier jaar, gezamenlijk in één jaar heb gedaan. Ik heb zo verschrikkelijk veel geleerd… dat het eigenlijk niet normaal is. Ik ben diegene geworden in de klas die de hele tijd roept, ik weet het ik weet het ik weet het. Ik weet alles maar gun mezelf gewoon niet de tijd om de dingen die ik leer één voor één in de praktijk te brengen. Ik geef niemand anders de kans om misschien ook iets in te brengen. Ik ben net een stoommachine die maar doordraaft.

Is het dan zo gek dat ik doodmoe ben? Is het dan zo raar dat iedereen zich terug trekt en andere dingen gaat doen? Is het dan zo raar dat ik het gevoel heb dat ik dingen alleen moet doen? Wat een normaal mens in een paar jaar leert..of misschien wel in een heel mensen leven.. dat wil ik allemaal het liefst gisteren weten. En waarom? Wat heb ik eraan? Wat brengt het me? Tja… vermoeidheid.. ik ben alleen maar moe van alles te willen weten en leren. Ik neem gewoon niet de tijd om eerst eens rustig uit te proberen en eens een tijdje te kijken hoe het gaat. Ik schiet van het ene in het andere in mijn hoofd en dat geeft onrust. Sommige dingen kan ik gewoon niet meteen oplossen. Die hebben gewoon tijd nodig en hoe meer ik push hoe langer het duurt.

Ik besef maar weer eens dat ik zo niet door kan gaan. Dat ik echt stappen terug moet zetten en anderen ook de kans moet geven. Een jaar geen nieuwe dingen, echt dat is wat ik nu nodig heb en mezelf ook heb gegeven en ik ook steeds weer blijf voorhouden. Wat ik nu ook langzaam steeds meer begin te begrijpen waarom dat zo nodig is. Ik heb het nodig om het langzaam aan te doen. Om alles wat ik geleerd heb eens rustig in de praktijk te brengen. Om gewoon stapje voor stapje door te gaan en te leren niet te snel te willen gaan. Elke keer als ik een stapje heb gezet mezelf afdwingen om eerst rust te nemen en diezelfde stap rustig te oefenen net zo lang tot ik het helemaal onder de knie heb. Rust rust rust.. dat is wat ik nodig heb. Dat is wat mijn kids nodig hebben.

Gelukkig maar dat ik dat inzicht al had, wat hun betreft heb ik me al aardig ingehouden. Ik ben soms echt te heftig, wil alles meteen zelf kunnen en zelf doen. Waarom? We kunnen dingen toch samen leren? Toch rustig aan steeds een beetje meer leren. Pffff als ik dit op schrijf word ik al moe van mezelf. Ja ik heb al mezelf er steeds al op gewezen en rust gezocht, maar blijkbaar moet ik dit ook steeds blijven herhalen want ik val er toch steeds weer in in die valkuil.

Oké dus even niet meer met mijn neus in de boeken. Oké, alleen maar als het een ontspannend boek is, dan mag het. En verder? Verder eigenlijk gewoon weinig. Elke dag weer rust zoeken, slapen als ik moe ben en lekker vaak even doorademen. Goh is het zo simpel? Blijkbaar wel ja.. waarom maak ik het mezelf dan zo moeilijk? Tja… geen flauw idee.

Eén reactie

  1. heel trefzeker de juiste sfeer en snelheid van dat helingsproces na je burn-out, ook de beslissingen die je heel snel moet nemen als je weer langs het randje scheert.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s