Een jaar zonder verandering

Begin van dit jaar heb ik me voorgenomen om een jaar lang niets te veranderen. Gewoon een jaar lang even mijn leven on hold zetten en alles laten zoals het is. Waar ik voorheen bij het idee dat alles altijd zo zou blijven gaan zoals het ging, al helemaal nerveus werd, voelt het nu een stuk beter om het in stukjes te hakken en tegen mezelf te zeggen, ik verander een jaar even niets dat voelt prettiger dan te denken in te lange termijnen. In een jaar kan er veel gebeuren maar gaat het vooral om een overall plaatje..

Ik heb gezien en gevoelt hoe het is om altijd een beetje hetzelfde te leven. Ik heb ook gezien hoe het is om continue van alles te veranderen en allerlei uitdagingen tegelijk aan te gaan. En net zoals altijd met alles ben ik erachter dat beide kanten niet werken. Alles werkt niet en niets ook niet. Daar gaan we weer…. ergens in het midden ligt de waarheid.

Ik moet er niet aan denken dat mijn leven altijd maar zo door blijft gaan. Elke dag hetzelfde, hetzelfde huis, dezelfde baan etc. Ik hunkerde naar stabiliteit in mijn leven toen alles een chaos was. Ik hunkerde naar verandering toen alles hetzelfde bleef. Toch geeft het nu rust om te zeggen, oke een jaar lang geen grote beslissingen nemen. Geen gekke dingen doen, maar een jaar lang gewoon eens rust nemen. Ik heb mezelf voorgenomen dat als het jaar voorbij is, ik de balans ga opmaken. Dat ik ga kijken welke dingen goed lopen en welke dingen niet. Waar zou ik iets willen veranderen en waar ben ik tevreden over.

Voorheen leefde ik een leven waarbij ik het idee had dat ik er niet uit kon. Dat ik niet de vrijheid had om te zeggen, dit gaat niet goed ik wil het anders. Ik durfde er niet bij stil te staan wat nou echt de waarheid was. Als ik namelijk stil zou staan zou ik zien wat er niet lekker liep en zou ik dat moeten veranderen. Ik was bang geworden om dingen te veranderen, beslissingen te nemen. Want beslissingen nemen betekent ook afscheid nemen van dingen, stappen zetten naar het onbekende. Kan ik dat wel? Durf ik dat wel? Wat staat me te wachten? Ik wachtte zo lang totdat ik echt niet anders meer kon en ik wel een beslissing moest nemen. Alleen had ik zoveel stress opgebouwd dat het alleen maar moeizaam werd daardoor.

Eerlijk zijn naar mezelf blijf ik lastig vinden en de stress zit nog steeds hoog. Daarom geef ik mezelf een pauze. Even eerst die stress eruit en even niets moeten. Vanuit rust kan ik beter aanvoelen wat ik wel en niet wil. Daarvandaan kan ik beslissingen nemen en stappen zetten. Eng blijft het, zeker weten, maar ik weet nu ook dat jaren wachten het niet beter maakt en dat te snelle stappen ook niet werken.

Ondertussen weet ik ook dat ik altijd ergens wat achter laat en er weer andere mooie dingen voor terug krijg. Niets is ooit perfect, en nee dat hoeft ook niet. Want eraan werken om het zo mooi mogelijk te maken is vele malen leuker dan iets hebben wat meteen al perfect is. Ben nu al benieuwd wat mijn nieuwe stappen gaan zijn…. al denk ik om heel eerlijk te zijn al een klein beetje te weten welke richting het op gaat.. maarrr ik blijf geduldig.. ik wacht rustig het jaar af en maak dan de balans op. Rustig maar niet te rustig, geduldig maar niet te geduldig. Gewoon af en toe even een punt van bezinning, waar sta ik en waar wil ik heen. Voelt een stuk beter dan al die stress en leugens naar mezelf.

Dus voor nu… nog even in de pauze stand zeg ik.. om straks lekker verder te kunnen gaan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s