Chagrijnig

Soms word ik er gewoon zo chagrijnig van. Ben ik al die stomme uitdagingen zo verschrikkelijk zat. Heb ik zo geen zin meer om mijn kinderen op te voeden, om leuk te doen met mijn vriend, om mijn vrienden aandacht te geven, om de hond uit te laten en om voor de zoveelste keer te bedenken wat we nu weer moeten eten. Soms ben ik er zo klaar mee met dat alles. Dan wil ik gewoon op vakantie, ver weg, waar alles voor me word gedaan en ik gewoon helemaal niets hoef. Zucht.. zelfs die vakantie is me door de neus geboord want die gaat door dat stomme irritante rot virus niet door. Dan maar vertrekken met een rugzak op naar een onbewoond eiland waar ik heerlijk in mijn eentje mag zwelgen in zelf medelijden en janken, zingen, dansen, whatever zoveel als ik wil. Niemand die er last van heeft. Goh, lijkt me heerlijk.. maar ja, zelfs dat kan niet want er vliegen geen vliegtuigen en de wereld staat stil.

Man man man wat vind ik het leven soms verschrikkelijk behoorlijk stom. Altijd maar dat zoeken naar balans, jezelf uitdagen en het steeds moeilijker maken, geduld hebben tot je dat krijgt wat je het liefste wilt. Het is alsof er continue een worst voorgehouden wordt die ik net niet kan pakken. Elke keer als ik denk dat ik er ben en hem kan pakken, struikel ik weer en Ne Ne Ne Ne Ne, jammer joh. Helaas pindakaas. Tja weet je wat, dan blijf ik toch gewoon lekker liggen. Net zo lang tot die worst vanzelf naar me toe komt. Ik ren er niet meer achteraan. Ik heb er niet eens zin meer in. Ik doe lekker mijn eigen ding, ben lekker chagrijnig wanneer ik wil, ik doe leuke dingen wanneer ik wil en leef lekker m’n leven. Zoek het uit met die stomme worst. Blijf maar lekker voor mijn neus hangen, ik hoef hem niet!

Heerlijk toch hè die nachtdiensten. Elke keer weer een vrijbrief om zo chagrijnig te doen als ik wil. Eigenlijk zijn die nachten een zege bedenk ik me. Ik heb een prachtige reden om lekker even stom te doen. Om lekker op het leven te fitten, om de hele dag nutteloos op de bank te hangen en iedereen weg te jagen. Goh, dat ik dat nou niet eerder heb bedacht. Waarom deed ik nou zo moeilijk over dat depressieve gedoe van me? Het is toch gewoon heerlijk om een tijd alleen maar te hangen, niets te doen en zielig te zijn? Waarom wilde ik daar nou zo graag uit eigenlijk? Waarom wilde ik zo hard werken om eruit te komen? Het is toch best lekker om lekker depri te zijn?

Tja, tegenwoordig voelt dat steeds relaxter ja, dat moet ik toegeven, maar jemig zo een diep dal is in het echt echt geen pretje. Dit ja, dit is gewoon lekker peutergedrag. Nu de ergste spanningen weg zijn, kan ik er zowaar het nut van in zien. Ik heb nu gewoon lekker dwarse buien en als ik mezelf vanaf een afstandje bekijk kan ik nog om mezelf lachen ook. Nu lukt dat weer, dat was een tijdje geleden echt wel anders. Ja ja, het wordt nog eens wat met me.. ooit.. maar nu even niet. Nu wil ik gewoon even lekker chagrijnig en moe zijn. Doeiiiiiii

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s